W sztuce lat 60. XX wieku pojawiły się tendencje do wiernego naśladowania rzeczywistości – z języka greckiego hyper oznacza „nad”, „ponad”.
Artyści wręcz fotograficznie, na wielkich płótnach odzwierciedlali przedmioty i codzienność z taką precyzją, że obrazy przypominały fotografie.

Ze względu na zainteresowanie hiperrealistów światłem - jego odbiciem i refleksami na różnych powierzchniach - fotografia umożliwiała im wnikliwą obserwację zatrzymanych w kadrze takich „momentów świetlnych”.

Aby oddać wierność detali, hiperrealiści często wspomagają się fotografiami malowanych obiektów, przenoszą je za pomocą rzutników lub skanów, a następnie precyzyjnie odwzorowują ostateczny obraz na płótnie za pomocą pędzla lub aerografuaeografaerografu. 

Malarze hiperrealistyczni jednak nie kopiowali całkowicie zgodnie z fotografią – chętnie dodawali do obrazów element nieistniejący w rzeczywistości.

Wszystkie tekstury, powierzchnie, cienie i efekty świetlne malowali tak, aby były wyraziste. Dbali także o szczegółowość, dlatego używali projektorów multimedialnych, stosowali metodę siatki, która pomagała im wiernie oddać każdy detaldetaldetal.

W obrazach stosowali płynne przejścia jednego koloru (gradacjagradacjagradacja).
Na przykład prace Rona Kleemanna to zazwyczaj lśniące pojazdy, w których artysta skupiał się na detalachdetaldetalach, refleksach odbicia światła. Faktura jego dzieł jest gładka, lśniąca, a płynne przejścia zostały wykonane metodą laserunkulaseruneklaserunku.

R5gjLOtpOKL3B

Obraz przedstawia czarny sportowy samochód. Ukazany jest on od przodu i lekko z boku, tak, że są widoczne lewe przednie lampy, szyba przednia i lewe boczne, lewe koła i drzwi. Obraz jest bardzo realistyczny i wygląda jak fotografia. Samochód ma zaokrąglony kształt i wygląda na dość niski. Na bardzo czystej i błyszczącej karoserii samochodu odbijają się refleksy światła. W drzwiach odbijają się inne samochody- biały i czerwony. Samochód posiada srebrne listwy dookoła bocznych szyb i na dolnej części drzwi oraz na przodzie. Pod dwoma okrągłymi przednimi lampami znajduje się podłużny wlot powietrza ze srebrną kratką. Za przednią szybą wystaje część kierownicy. Koła mają srebrne felgi. Samochód stoi na jasnoszarej powierzchni, a w tle jest ściana w podobnym kolorze.

Szczególnym zainteresowaniem hiperrealistów w zakresie tematyki cieszyły się wystawy sklepowe z odbitymi w szybie widokami miejskimi, motoryzacja i produkty żywnościowe.
W malarstwie przedstawicielami są m.in.: Ron Kleemann, Don Eddy, Robert Gniewek, Richard Estes. W rzeźbie przedstawicielami byli m.in.: Duane Hanson czy Ron Mueck.

Zwróć uwagę na poniższe dwie prace – pierwsza jest dziełem malarstwa, druga - dziełem rzeźbiarskim.
Jakie byłoby Twoje pierwsze skojarzenie? Czy  pomyślałbyś/pomyślałabyś, że to fotografie?
Artyści hiperrealiści potrafili z fotograficzną dokładnością oddać to, co widzieli - taki był ich cel. Ponieważ prace wykonywane były przez nich przede wszystkim w pracowniach, w ich wiernej realizacji pomagały zdjęcia detali.detaldetali.
Duane Hanson w swojej rzeźbie zastosował technikę mieszaną, w której posłużył się m.in. silikonem.

R132MELRRNFJQ

Ilustracja w formie prostokąta przedstawia realistyczny obraz, na którym namalowany został trójkołowy motocykl marki Honda stojący na betonowym placu; ma on brązowy błyszczący lakier, w którym odbija się powierzchnia, na której stoi. Motocykl posiada liczne elementy zdobione chromowanymi listwami, brązową tapicerkę w białe grochy oraz bagażnik.

RSQMN2TMP44RG

Ilustracja w formie prostokąta przedstawia rzeźbę: kobietę i mężczyznę, oboje w średnim wieku i z widoczną nadwagą ubrani w wakacyjne stroje. Rzeźby sprawiają wrażenie figur realistycznych przez rodzaj zastosowanych materiałów takich jak silikon, który idealnie naśladuje skórę, peruki oraz akcesoria – okulary, aparat fotograficzny czy dodatki. Mężczyzna stoi z lewej strony zaś kobieta z prawej. Mężczyzna ubrany jest w kwiecistą koszulę, turkusowe spodnie oraz czapkę z daszkiem. Na ramieniu wisi bordowa torba, a na szyi aparat fotograficzny w futerale. Kobieta ubrana jest w T‑shirt w niebiesko‑białe poziome pasy, różowe spodnie. Tak jak u męża, przez ramię ma przerzuconą torbę, a na szyi aparat fotograficzny. W dłoni trzyma reklamówkę w biało‑czerwone pionowe pasy.

R18A3DFO633F4

Ilustracja w formie prostokąta przedstawia realistyczny obraz, na którym namalowane zostało wnętrze autobusu jadącego przez tętniące życiem ulice dużego miasta. Wewnątrz autobusu namalowano siedzenia, uchwyty, siedzących pasażerów oraz reklamy znajdujące się nad siedzeniami. Każdy z pasażerów jest wyjątkowy – wygląda i jest ubrany inaczej niż reszta pasażerów. Z prawej strony, zza okna autobusu wyłania się tętniące życiem miasto – ruch uliczny oraz pieszy, a w tle górujące wieżowce.

R17UDLEFTZ95J

Ilustracja w formie prostokąta przedstawia realistyczny obraz, na którym na pierwszym planie namalowany został zaokrąglony zderzak oraz przód auta marki Volkswagen. Auto jest koloru kawowego, a jego lakier jest błyszczący. Wnętrze koła zawiera dwa obramowania - białe oraz brązowe, a wewnątrz niego odbija się fragment ulicy. Auto znajduje się na parkingu, na którym białą farbą zostały wyznaczone miejsca parkingowe. Przed opisanym samochodem ukazuje się mniejszy fragment zderzaka sąsiadującego auta. Spod jego świateł wystaje prostokątna, biało‑niebieska tablica rejestracyjna. W tle ukazują się różnego rodzaju auta, również zaparkowane na parkingu. Są one koloru białego, zielonego czy pomarańczowego. Na tyle parkingu przedstawiony jest przeszklony budynek.

RKJH78FUFZV7T

Ilustracja przedstawia dzieło Richarda Estesa pt. „Budki telefoniczne”. Obraz powstał w 1968 roku. Na ilustracji znajdują się cztery budki telefoniczne. W każdej budce znajduje się postać rozmawiająca przez telefon. Budki posiadają dwuskrzydłowe oszklone drzwi. W tle możemy dostrzec liczne witryny sklepowe. Na obrazie został zastosowany styl rysunkowy. Cechą charakterystyczną dla twórczości Richarda Estesa jest jak najwierniejsze przedstawienie panoramy współczesnych miast. Autor na swoich obrazach przedstawia mieszkańców podczas codziennych czynności.

Jeden z głównych przedstawicieli ruchu fotorealistycznego, Ron Kleemann,  jest znany ze swoich drobiazgowych obrazów samochodów wyścigowych, ciężarówek, samolotów i innych obiektów, które uważał za amerykańskie ikony.
Pracując bezpośrednio ze zdjęć, Kleemann interesował się obrazami, które rejestrują odbicia i dynamiczne kąty widzenia.

RCR4ACCNF6MHN

Ilustracja w formie prostokąta przedstawia realistyczny obraz, na którym namalowany został trójkołowy motocykl marki Honda stojący na betonowym placu; ma on brązowy błyszczący lakier, w którym odbija się powierzchnia, na której stoi. Motocykl posiada liczne elementy zdobione chromowanymi listwami, brązową tapicerkę w białe grochy oraz bagażnik.

Dzięki stosowaniu celuloidu, silikonów i innych tworzyw sztucznych współcześni artyści tworzą hiperrealistyczne rzeźby, których faktura łudząco przypomina ludzką skórę. Na przykład Ron Mueck w gigantycznych rozmiarów rzeźbie „Maska II”  w wierny, realistyczny sposób oddał swoje podobieństwo.

Don Eddy karierę rozpoczął od malowania tematów motoryzacyjnych na podstawie własnych fotografii. W latach 80. konstruował i fotografował misterne martwe natury składające się ze szkła, sztućców i zabawek ułożonych na odblaskowych szklanych półkach. Zamiast tworzyć realistyczne przedstawienie materii, Don Eddy na nowo zinterpretował obraz, przerysował kolory i połączył elementy kilku różnych fotografii. Choć wykonany w realistycznym stylu, obraz jest wytworem kreatywności i interpretacji artysty.

R1QOPELTK2HSE

Ilustracja przedstawia obraz Dona Eddy,„Nowe buty dla H”. Na obrazie jest witryna sklepu z galanterią, w której na stojakach wyeksponowane są różne modele i kolory butów oraz torebek. Sklep znajduje się w mieście. W szybie wystawy odbijają się wysokie budynki z dużą ilością okien, duży biało‑zielony samochód ciężarowy, neon z nazwą firmy widniejący na sąsiednim budynku, a także stojącą tyłem postać mężczyzny. Obraz namalowany został bardzo realistycznie, z dbałością o szczegóły. Artysta oddał dokładnie ozdoby znajdujące się na wyeksponowanych butach, okucia torebek, szprosy w oknach budynków czy kratę na koszuli mężczyzny odbijającego się w szybie. Dzieło przypomina dwie fotografie nałożone na siebie, które się wzajemnie przenikają.

Robert Gniewek maluje sceny z amerykańskiej kultury przydrożnej połowy XX wieku i współczesne pejzaże miejskie. Artysta tworzy wielkoformatowe obrazy kin, moteli, stacji benzynowych, kawiarni i miejskich widoków znajdujących się zazwyczaj w rodzinnym Detroit. Utrwala ślady lat 40. i 50., przedstawiając je czasem jako zaniedbane i znużone, wyrażające nostalgię za minioną epoką. Łączy trzy lub cztery fotograficzne wizerunki swoich bohaterów.

Hiperrealizm powstał w II połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych.
Artyści hiperrealiści tworzyli przede wszystkim obrazy, ale także dzieła rzeźby.
Głównymi tematami dzieł hiperrealistycznych były karoserie pojazdów, witryny sklepowe, portrety.
Przy tworzeniu swoich prac artyści hiperrealiści często korzystali z fotografii.
Malarze i rzeźbiarze hiperrealizmu wykonywali swoje dzieła z dbałością o precyzyjne oddanie szczegółów.
Ewa Kuryluk to jedna z przedstawicielek hiperrealizmu w Polsce.

• https://zpe.gov.pl/b/przedstawiciele-sztuki-hiperrealistycznej/PDxYxkHBc

• https://zpe.gov.pl/b/czlowiek-w-tlumie–hiperrealizm-duanea-hansona/P627Ocuk0