Nowa figuracjanowa figuracja, neofiguracjaNowa figuracja, czyli neofiguracjanowa figuracja, neofiguracjaneofiguracja - to ogólny termin odnoszący się do odrodzenia sztuki figuratywnej w Europie i Ameryce w latach 60 XX w.

Nurt neofiguracjinowa figuracja, neofiguracjaneofiguracji cechuje powrót do figuratywności.
Eksponowana jest cielesność, a także katastrofizm, lęk, pesymizm.
Niektórzy artyści tworzą dzieła korzystając z aluzji i deformacji.  

Najczęściej pojawiającą się tematyką dzieł są portrety. 
Malarze posługują się zazwyczaj jaskrawymi barwami, kontrastami, a w ich palecie dominują zestawienia ciemnych brązów, błękitów, czerni.

Neofiguracjanowa figuracja, neofiguracjaNeofiguracja powstała po okresie zdominowanym przez abstrakcję.
Artyści chcieli powrócić do odtwarzania postaci ludzkiej - to był główny powód powrotu do figuratywności. Twórcy skupiali się na własnych doświadczeniach i artystycznych przemyśleniach wprowadzając bardziej wyrazisty styl.

R14A8BHR6SJU6

Ilustracja przedstawia obraz Francisa Bacona pt. „Studium do portretu”. Dzieło ukazuje portret krzyczącego mężczyzny w środku przezroczystej klatki . Wyrazem udręki jest kontrast między żółtym światłem , a otaczającym go cieniem. Postać ma szeroko otwarte usta. Krzyk podkreśla samotność ludzkiej egzystencji. Portret nawiązuje do obrazu Velázqueza, „Portret papieża Innocentego X”. Obraz przedstawia głowę i popiersie mężczyzny. Mężczyzna namalowany jest w sposób naturalistyczny, z dbałością o detale. Mężczyzna jest w średnim wieku, ma szczupłą i owalną twarz oraz krótkie, ciemne włosy zaczesane do góry na jeża i zakola na czole. Jego oczy nie są szeroko otwarte, a spojrzenie skierowane w bok. Nos ma średni i podłużny, usta również średnie i lekko rozchylone. Uszy mężczyzny przylegają do głowy. Jego szyja jest długa i szeroka, a ramiona muskularne. Postać namalowano za pomocą mieszanki ziemistych barw – zieleni, brązu, beżu, czerni. Zarówno twarz, jak i ramiona zostały namalowane tak, by przedstawić naturalne cienie, linie i zmarszczki na skórze.

Francis Bacon i Lucian Freud to artyści, których neofiguracja przejawia się w odmienny sposób. 

Francis Bacon tworzył obrazy figuratywne, silnie deformując przedstawiane postaci, umieszczając je najczęściej we wnętrzach lub na neutralnym tle.
Artysta niekiedy  umieszczał postaci w geometrycznych klatkach, przezroczystych lub sprawiających wrażenie konstrukcji drucianych.

Bacon malując posługuje się często silnymi skrótami perspektywicznymi. Jego postaci przybierają dość swobodne pozy: leżą, śpią z podkurczonymi nogami, siedzą opierając kostkę jednej nogi na udzie drugiej. Tak jest np. w tryptykutryptyktryptyku „Trzy Studia Luciana Freuda”. 
Artyście udawało się otrzymywać taki efekt przede wszystkim dzięki temu, że nie malował swoich obrazów z modela, ale z odbitek fotograficznych wykonywanych przez jego przyjaciół. Lubił szczególnie fotografie wykonywane szybko, bez ustawiania i przygotowań, bez aranżowania planu i ustawiania oświetlenia.

Postaci na obrazach Bacona wydają się nie pozować. Czują się swobodnie i oddają swoim czynnościom, rozmyślaniom. Artysta przedstawia je tak, jakby nikt ich nie obserwował.

R1FKZXNNK1XU6

lustracja przedstawia obraz Francis'a Bacon'a, pt. „Tryptyk – studia ciała ludzkiego”. Posta prezentowane na poszczególnych częściach tryptyku są silnie zdeformowane. Tło we wszystkich częściach jest takie same, na nim znajdują się postaci w różnych pozach: siedzą, stoją lub leżą. W środkowej części tryptyku dodatkowo umieszczony jest element w kształcie owalu, na którym znajduje się jedna postać: siedzi z pochyloną głową. Mimo, że sylwety postaci nie zawierają szczegółów, rozpoznajemy, że są to postaci ludzkie.

Pod koniec lat 40. XX wieku  Francis Bacon zafascynował się obrazem Velázqueza „Portret papieża Innocentego X*”.* Fascynacja ta trwała przez długie lata.  W swoich interpretacjach papieża Bacon najczęściej twarz z oryginalnej postaci zamieniał na twarz z szeroko otwartymi w krzyku ustami – czasem postać papieża wydaje się krzyczeć z przerażenia, innym razem z gniewu i furii.

R4GAU3AE4G6CQ

Ilustracja przedstawia obraz Francis'a Bacon'a pt. „Studium do portretu”. Dzieło ukazuje portret krzyczącego mężczyzny w środku przezroczystej klatki . Wyrazem udręki jest kontrast między żółtym światłem , a otaczającym go cieniem. Postać ma szeroko otwarte usta. Krzyk podkreśla samotność ludzkiej egzystencji. Portret nawiązuje do obrazu Velázqueza, „Portret papieża Innocentego X”.

Brytyjski artysta Lucian Freud jest najbardziej znany ze swoich intymnych, szczerych, często instynktownych portretów, które tworzył z lustrzanych odbić. Są one dopracowane. Freud oddaje w nich stan emocjonalny, psychologiczną analizę twarzy. Eksponuje rysy za pomocą efektów światłocieniowych, licznych refleksów.

R1K42578L3MDP

Obraz przedstawia głowę i popiersie mężczyzny. Mężczyzna namalowany jest w sposób naturalistyczny, z dbałością o detale. Mężczyzna jest w średnim wieku, ma szczupłą i owalną twarz oraz krótkie, ciemne włosy zaczesane do góry na jeża i zakola na czole. Jego oczy nie są szeroko otwarte, a spojrzenie skierowane w bok. Nos ma średni i podłużny, usta również średnie i lekko rozchylone. Uszy mężczyzny przylegają do głowy. Jego szyja jest długa i szeroka, a ramiona muskularne. Postać namalowano za pomocą mieszanki ziemistych barw – zieleni, brązu, beżu, czerni. Zarówno twarz, jak i ramiona zostały namalowane tak, by przedstawić naturalne cienie, linie i zmarszczki na skórze.

Lucian Freud to malarz‑realista koncentrujący się na przedstawianiu samotności i wyobcowaniu portretowanych osób. Artysta maluje głównie przyjaciół i rodzinę. Dzieła te charakteryzują się psychologiczną przenikliwością i analizą relacji między artystą a modelem.

Freud malując poświęcał każdej postaci dużo czasu. Znany był z tego, że prosił swoje modele o długie i wyczerpujące sesje zdjęciowe. Wymagał również obecności nawet podczas pracy nad tłem portretu.
Na przykład podczas malowania aktu „Ria, Naked Portrait 2007” wymagał obecności modelki we wszystkie wieczory przez 16 miesięcy, z wyjątkiem czterech dni. Każda sesja trwała średnio pięć godzin. 
Freud pracował bardzo długo nad każdym dziełem. Kończył je wtedy, gdy odnosił wrażenie, że zaczyna pracować już nie nad swoim obrazem.

Neofiguracjanowa figuracja, neofiguracjaNeofiguracja – to ekspresyjny figuratywizm istniejący od  lat 60‑tych XX wieku.. Głównym tematem dzieł był człowiek i jego przeżycia.
Nurt powstał jako kontrpropozycja do obrazów abstrakcyjnych.
Twórcy tworząc figuratywne dzieła stosowali symbolikę, deformację. Często przedstawiali lęk, strach i  pesymizm portretowanych postaci.

Rozkwit nowej figuracji wiąże się z osobą Francisa Bacona i jego bardzo specyficznym stylem. Bacon w swojej twórczości szukał inspiracji w sztuce i malarstwie wielkich mistrzów, np. Velázqueza. Przedstawiał postaci okaleczone zdeformowane, często umieszczając je w pustych pomieszczeniach, z nierealistyczną perspektywą, czasem w przezroczystych klatkach.

Francis Bacon wypracował charakterystyczny styl malarstwa o brutalnie zniekształconych postaciach, udręczonych egzystencjalnymi dylematami.

Lucian Freud to artysta znany ze swoich intymnych, szczerych, często instynktownych portretów, które tworzył z lustrzanych odbić. Są one dopracowane. Artysta oddaje w nich stan emocjonalny, psychologiczną analizę twarzy. Eksponuje rysy za pomocą wyraźnych efektów światłocieniowych,

• https://zpe.gov.pl/b/ekspresja-zawarta-w-deformacji–neofiguracja-francisa-bacona/Pk96fa287