odtwarzanie kształtów, które występują w naturze i odzwierciedlają formy żywych organizmów.

ukazywanie w sztuce (dotyczy to przede wszystkim malarstwa i rzeźby), ludzi, zwierząt i przedmiotów w naturalnych, rozpoznawalnych kształtach i wymiarach.

obalenie mitu, pozbawienie go autorytatywności

sposób kształtowania powierzchni dzieła malarskiego, graficznego, rzeźbiarskiego, przedmiotu rzemiosła artystycznego, zależny od charakteru tworzywa, techniki i narzędzi oraz właściwości stylu indywidualnego twórcy; w malarstwie zwł. sposób nakładania farb na podłoże (faktura gładka, szorstka, impastowa).

lazerunek, przezroczysta warstwa wykończeniowa farby, położona na powierzchni obrazu olejnego lub temperowego, zmieniająca zabarwienie pokrytej partii; farby laserunkowe otrzymuje się bądź przez użycie laserunkowych pigmentów, bądź przez zwiększenie ilości spoiwa w stosunku do ilości pigmentu kryjącego, czy przez użycie barwnika rozpuszczonego w spoiwie. Laserowanie znane było już w starożytności; w średniowieczu stosowane początkowo do pokrywania srebra mającego naśladować złoto, a od XVI w. w partiach malowanych obrazu.

kierunek zwany również ekspresyjnym figuratywizmem. Odnosi się do sztuki II połowy XX wieku, która koncentrowała się na człowieku i jego emocjach. Artyści nowej figuracji często posługiwali się deformacją, ekspresyjnością i aluzją, ale tworzyli sztukę przedstawiającą. Ich prace odznaczały się atmosferą lęku, niepokoju, smutku.

trzyczęściowa kompozycja malarska lub rzeźbiarska.