Słownik
inaczej, pozbawienie kontekstu.
[fr. informel 'niekształty', 'bezkształtny']. Słowo to oznacza „sztukę nieforemną” - kierunek w sztuce europejskiej powstały na przełomie lat 40 i 50 wieku, zrywający z kanonami sztuki figuratywnej i abstrakcji geometrycznej, nawiązujący do ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Nazwa pochodzi od tytułu wystawy zorganizowanej w Paryżu w 1951 r. przez krytyka Michela Tapié [czytaj: miszela tapje]. Przedstawicielami tego kierunku byli między innymi: Jean Dubuffet [czytaj: żą dubufe], Antonio Tapies [czytaj: antonio tapie], Wols.
technika malowania rozwinięta w neoimpresjonizmie z metody dywizjonizmu; polegająca na kładzeniu obok siebie podobnych w formie, jednakowej wielkości małych plamek czystego koloru, dzięki czemu powierzchnia obrazu stwarza wrażenie barwnej wibracji.
[fr. tache ‘plama’], kierunek w malarstwie XX w., jedna z odmian abstrakcji niegeometrycznej, pokrewna sztuce informel i amerykańskiemu ekspresjonizmowi abstrakcyjnemu.
termin użyty po raz pierwszy w początkach lat 50. XX w. na opisanie malarstwa abstrakcyjnego, w którym skojarzenia figuralne, bądź geometryczne ustępują na rzecz spontanicznych, bezforemnych układów kompozycyjnych. Abstrakcja bezforemna sprowadzała się do odrzucenia wszelkich stałych reguł kompozycji na rzecz całkowitej spontaniczności jako bezpośredniego zapisu gestu artysty.
technika artystyczna i wykonane w tej technice dzieło; kolaż polega na łączeniu za pomocą odpowiednich spoiw (pierwotnie kleju) form wyciętych z zadrukowanego papieru, szczątków roślin i zwierząt, fragmentów wyrobów ręcznych i maszynowych z formami namalowanymi na płótnie lub narysowanymi na tekturze; pierwsze kolaże (1912 r.) zrealizowali równocześnie George Braque [czytaj: żorż brak]i Pablo Picasso [czytaj: Pablo Pikasso]; techniką kolażu posługiwali się również futuryści, dadaiści, surrealiści.
(z łacińskiego: crucifixus [czytaj: krucifiksus] ‘ukrzyżowany’), krzyż drewniany lub z innego materiału z rzeźbioną lub malowaną postacią Jezusa.
technika graficzna tzw. druku przez szablon; również odbitka otrzymywana tą techniką. Zasada sitodruku polega na przeciskaniu ścierakiem (raklem) farby drukarskiej przez odsłonięte oczka tkaniny (sita) na podłożony papier. serigrafia, odrębna.
patrz: sitodruk.
Słownik pojęć został opracowany na podstawie:
Rudomino T., Mały leksykon sztuki współczesnej, Warszawa 1990.
Słownik terminologiczny sztuk pięknych, red. Krystyna Kubalska‑Sulkiewicz, Warszawa, 1996.
encyklopedia.pwn.pl
sjp.pwn.pl
Notatki ucznia
Bibliografia
Draguła A. Religijne szanse sztuki współczesnej, w: Studia Nauk Teologicznych, Tom 14, 2019, Uniwersytet Szczeciński, https://czasopisma.kul.pl/index.php/snt/article/view/5556/5423 [dostęp: 14.08.2022 r.].
Hansen O., Forma rzeźbiarska zagadnienia wybrane, Warszawa 1965.
Little S., Sztuka. Kierunki, mistrzowie, arcydzieła, 2005.
Richardson T., Stangos N., Kierunki i tendencje sztuki nowoczesnej, Warszawa 1980.
Rudomino T., Mały leksykon sztuki współczesnej, Warszawa 1990.
Słownik sztuki XX wieku, pod red. G. Durozoi, Warszawa 1998.
Stoichita V.I., Krótka historia cienia, Kraków 2001.
Słownik terminologiczny sztuk pięknych, red. Krystyna Kubalska‑Sulkiewicz, Warszawa, 1996.
Tatarkiewicz W., Dzieje sześciu pojęć, Warszawa 2011.
Bibliografia
Andrzej Wróblewski, Spectra Art Space Masters, Fundacja Rodziny Staraków przy współpracy z Fundacją PSW Promocji Sztuki Współczesnej (zasoby internetowe).
Beckett W., 1000 arcydzieł, Warszawa 2017.
Białostocki J., Sztuka cenniejszą niż złoto, Warszawa 2020.
Bolanos Atienza M., Jak czytać sztukę, Warszawa 2008.
Ciało i tożsamość. Sztuka ciała w Europie Środkowej (zasoby internetowe).
Couchoud J.-P.l, Sztuka francuska II, Warszawa 1985.
Kierunki i tendencje sztuki nowoczesnej, Warszawa 1980.
Kilka uwag o sztuce performance (zasoby internetowe).
Krytyka lat 90. - sztuka krytyczna (zasoby internetowe).
Linkiewicz E., Twórcza fascynacja, gra, czy dialog Tadeusza Kantora ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem? W: A. - Giełdoń‑Paszek (red.), W kręgu sztuki, Katowice 2010.
Łarionow D., Wystarczy tylko otworzyć drzwi. Przedmioty w twórczości Tadeusza Kantora, Łódź 2015.
Magritte, malarstwo, Mała Encyklopedia Sztuki, Warszawa 1976.
Mistrzowie sztuki nowoczesnej, Jackson Pollock, Warszawa 2010.
Muzeum Rzeźby Współczesnej, NIEPOKORNY XAWERY DUNIKOWSKI (zasoby internetowe).
Recenzja Bożeny Kowalskiej dotycząca nadania tytułu doktora honoris causa Romanowi Opałce (zasoby internetowe).
Recenzja prof. Stanisława Radwańskiego z Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku dotycząca nadania tytułu doktora honoris causa Pani Magdalenie Abakanowicz (zasoby internetowe).
Robinson W., Historia sztuki, Poznań 2000.
Rzepińska M., Siedem wieków malarstwa europejskiego, Wrocław 1979.
Sawicka Z., Mistrzowie sztuki nowoczesnej. René Magritte, Warszawa 2010.
Stopczyk S., Geniusze rzeźby, Warszawa 1991.
Thomson J., Jak czytać malarstwo współczesne. Od Courbeta do Warhola, Kraków 2006.
Współczesna sztuka polska, red. Andrzej Ryszkiewicz, Warszawa 1981.
Zydorowicz J., Polska sztuka krytyczna po 1989 roku. Postmodernizm oporu czy signum temporis z opóźnionym zapłonem? (zasoby internetowe).