typ tkaniny dekoracyjnej stworzony na początku lat 60. XX w. przez M. Abakanowicz; nazwany od nazwiska artystki; cechuje go wielka skala i silnie reliefowa, faktura.

sposób malowania obrazu, polegający na wylewaniu farby na jego powierzchnię i umiejętnym poruszaniu nim, w celu uzyskania nietypowych efektów, tworzonych przez zasychające zacieki.

(łac. ductus - „prowadzenie ciał”), w malarstwie niejako odpowiednik charakteru pisma; widoczny w strukturze malowidła, charakterystyczny dla danego malarza sposób pociągnięć pędzla lub szpachelki.

podkład przeznaczony do pierwszego malowania podłoża w celu zmniejszenia jego chłonności i poprawy przyczepności kolejnych warstw.

dążenie do oddania, możliwie najwierniejszego, złudzenia rzeczywistości, np. za pomocą mistrzowsko stosowanych skrótów, perspektywy linearnej i malarskiej oraz światłocienia. Przykładem może być malowanie na powierzchni ściany lub sklepienia elementów architektonicznych, scen figuralnych, pejzaży itp., w taki sposób, aby stworzyć złudzenie jak największej przestrzeni.

w malarstwie (głównie olejnym, rzadziej temperowym) wypukłe nałożenie farby pędzlem lub szpachlą.

technika artystyczna na płaszczyźnie i wykonane w tej technice dzieło; kolaż polega na łączeniu za pomocą odpowiednich spoiw (pierwotnie kleju) form wyciętych z zadrukowanego papieru, szczątków roślin i zwierząt, fragmentów wyrobów ręcznych i maszynowych z formami namalowanymi na płótnie lub narysowanymi na tekturze; pierwsze kolaże (1912) zrealizowali równocześnie G. Braque [czytaj: brak] i P. Picasso [czytaj: pikasso]; techniką kolażu posługiwali się również futuryści, dadaiści, surrealiści.

cienka warstwa półprzezroczystej farby położona na powierzchni np.: obrazu olejnego; wzbogacająca kolorystykę dzieła poprzez zmianę zabarwienia warstw już istniejących.

technika rzeźbiarska, polegająca na celowym niewykańczaniu rzeźby w całości lub w poszczególnych partiach dla uzyskania określonego efektu artystycznego; stosowana np. przez Michała Anioła.

technika malowania polegająca na kładzeniu obok siebie podobnych w formie, jednakowej wielkości małych plamek czystego koloru, dzięki czemu powierzchnia obrazu stwarza wrażenie barwnej wibracji.

filmdruk, drukowanie sitowe, serigrafia, jedna z metod drukowania, w której stosuje się formę drukową najczęściej w postaci prostokątnej ramy z napiętą na niej siatką z włókien naturalnych lub syntetycznych (poliamidowych lub poliestrowych) albo z metalu, z wytworzonymi w niej elementami drukującymi (nie zakryte oczka siatki przepuszczające farbę) i niedrukującymi (zakryte oczka siatki).

szpachtla, spatula, szeroki nóż malarski w kształcie wydłużonej łopatki; używany w malarstwie olejnym do wygładzania, zbierania lub nakładania farby.