[z języka angielskiego: dripping - kapanie] – półautomatyczna technika malarska, polegająca na wylewaniu farby na płótno i przez jego pochylanie tworzeniu ściekających, nieoczekiwanych form. Technika rozwinięta przez amerykańskich twórców z kręgu abstrakcyjnego ekspresjonizmu (J. Pollock), stosowana była także od 1942 przez M. Ernsta [z języka francuskiego nazwa coulages].

sposób oddania przez artystę powierzchni dzieła, zależny od charakteru tworzywa, techniki i narzędzi oraz właściwości stylu indywidualnego twórcy;

zarys kształtu postaci lub przedmiotu; linia obwodząca kształt przedstawiony na rysunku lub malowidle i odgraniczająca jedną płaszczyznę od drugiej; konturowanie: akcentowanie przez przesadne pogrubienie linii.

ślad narzędzia rysunkowego pozostawiony na płaszczyźnie, sposób rysowania  charakterystyczny dla danego artysty.

sztuka wizualna, wizualizm, rodzaj sztuki abstrakcyjnej wykorzystującej w swej praktyce zjawiska optyczne. Wywodzi się z rygorystycznej abstrakcji geometrycznej oraz doświadczeń nad analizą właściwości światła i barw. Głównym punktem zainteresowania op‑artu są złudzenia optyczne, falowanie, migotanie, pulsowanie płaszczyzn i układów kompozycyjnych, związane z fizjologicznymi właściwościami oka ludzkiego.

sposób odzwierciedlenia trójwymiarowych obiektów na dwuwymiarowej powierzchni oparty na zasadzie pozornego zmniejszania się przedmiotów w miarę ich oddalania się od oka oraz pozornej zbieżności ku horyzontowi wszelkich linii biegnących w głąb oka (zwane także perspektywą geometryczną, zbieżną), to znaczy obserwacja powstałego na płaszczyźnie obrazu wywołuje iluzję postrzegania takich samych stosunków przestrzennych jak podczas obserwacji rzeczywistej przestrzeni.