Wiersze Krzysztofa Kamila Baczyńskiego zyskały nowy wyraz w śpiewanych interpretacjach Ewy Demarczyk. Jej charakterystyczne wykonania na trwałe złączyły się z poezją tego twórcy. Pełne uczucia, doskonale oddają apokaliptyczne tony tej poezji oraz atmosferę grozy pomieszanej z pragnieniem życia i dążeniem do oddania piękna świata. Usłyszymy dwa utwory, do których muzykę skomponował Zygmunt Konieczny: „Wiersze wojenne” z 1965 roku oraz „Deszcze” z 1967 roku. Pierwszy utwór zawiera teksty trzech wierszy Baczyńskiego: „Niebo złote ci otworzę…”, „Pioseneczka” i „Gdy za powietrza zasłoną…”. Tekst drugiej piosenki to w całości strofy wiersza Baczyńskiego „Deszcze”.

Krzysztof Kamil Baczyński

Pioseneczka

Niebo złote ci otworzę,

w którym ciszy biała nić

jak ogromny dźwięków orzech,

który pęknie, aby żyć

zielonymi listeczkami,

śpiewem jezior,

zmierzchu graniem,

aż ukaże jądro mleczne ptasi świst.

Jeno wyjmij mi z twych oczu

szkło bolesne – obraz dni,

które czaszki białe toczy

przez płonące łąki krwi.

Jeno odmień czas kaleki,

zakryj groby płaszczem rzeki,

zetrzyj z włosów pył bitewny,

tych lat gniewnych

czarny pył.

Kto mi odda moje zapatrzenie

i mój cień, co za tobą odszedł?

Ach, te dni jak zwierzęta mrucząc,

jak rośliny są – coraz młodsze.

I niedługo już – tacy maleńcy,

na łupinie z orzecha stojąc,

popłyniemy porom na opak

jak na przekór wodnym słojom.

Czerwień krwi dziecinnie się wyśni

jako wzdęte policzki wiśni.

Metal burz się wywiedzie na nowo

zapienioną dmuchawca głową.

A łez grzmot jak lawina kamieni

w małe żuki zielone się zmieni

i tak w wodę się chyląc na przemian

popłyniemy nieostrożnie w zapomnienie,

tylko płakać będą na ziemi

zostawione przez nas nasze cienie.

Krzysztof Kamil Baczyński

Deszcze

Deszcz jak siwe łodygi, szary szum,

a u okien smutek i konanie.

Taki deszcz kocham, taki szelest strun,

deszcz – życiu zmiłowanie.

Dalekie pociągi jeszcze jadą dalej

bez ciebie. Cóż? Bez ciebie. Cóż?

w ogrody wód, w jeziora żalu,

w liście, w aleje szklanych róż.

I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz?

Deszcz jest jak litość – wszystko zetrze:

i krew z bojowisk, i człowieka,

i skamieniałe z trwóg powietrze.

A ty u okien jeszcze marzysz,

nagrobku smutny. Czasu napis

spływa po mrocznej, głuchej twarzy,

może to deszczem, może łzami.

I to, że miłość, a nie taka,

i to, że nie dość cios bolesny,

a tylko ciemny jak krzyk ptaka,

i to, że płacz, a tak cielesny.

I to, że winy niepowrotne,

a jedna drugą coraz woła,

i to, jakbyś u wrót kościoła

widzenie miał jak sen samotne.

I stojąc tak w szeleście szklanym,

czuję, jak ląd odpływa w poszum.

Odejdą wszyscy ukochani,

po jednym każdy krzyże niosąc,

a jeszcze innych deszcz oddali,

a jeszcze inni w mroku zginą,

stojąc za szkłem, co jak ze stali,

i nie doznani miną, miną.

I przejdą deszcze, zetrą deszcze,

jak kosy ciche i bolesne,

i cień pokryje, cień omyje.

(...)

A tak kochając, walcząc, prosząc

staną u źródeł – studni ciemnych,

w groźnym milczeniu ręce wznosząc;

jak pies pod pustym biczem głosu.

Nie pokochany, nie zabity,

nie napełniony, niedorzeczny,

poczuję deszcz czy płacz serdeczny,

Że wszystko Bogu nadaremno.

Zostanę sam, ja sam i ciemność.

I tylko krople, deszcze, deszcze

coraz to cichsze, bezbolesne.