Jill Bennett Życie w antropocenie

Retoryka badaczy klimatu implikujeimplikowaćimplikuje, że zmiana jest faktem: „przecież nie ma żadnej debaty!”, protestują; nie istnieje wolny wybór, kiedy chodzi o fakty, tak samo jak nie ma żadnej debaty, kiedy chodzi o grawitację. W Australii, gdzie ekstremistyczne emocje zostały zelektryzowane za sprawą prób wprowadzenia podatku od emisji dwutlenku węgla, pewność ta doprowadziła do tego, że wiodącym klimatologom grożono śmiercią. Ludzie zaprzeczający zmianom klimatycznych mają powody, by czuć się niczym w pułapce: jeśli faktycznie żyjemy w antropocenie, nie ma możliwości wypisania się z owej sytuacji. Ta zmiana paradygmatu przekształca wszystko: sposób, w jaki jemy, zaopatrujemy się w jedzenie w supermarkecie, pozbywamy się śmieci, korzystamy z transportu lub wody. Władze państwowe i lokalne inicjują „zielone” rozwiązania w dziedzinie infrastruktury, wprowadzając rewolucję w obszarze tego, co prywatne i codzienne. Nawet jeśli najbardziej ambitne próby zbudowania konsensusu wokół działań na rzecz klimatu nie powiodły się, zmiana postępuje [coraz bardziej naruszając naszą rzeczywistość].

fil3 Źródło: Jill Bennett, Życie w antropocenie, [w:] Ekologie, red. A. Jach, P. Juskowiak, A. Kowalczyk, tłum. J. Bednarek, Łódź 2014, s. 192–193.