Pisarz i dziennikarz kolumbijski, przedstawiciel realizmu magicznego. W swoich eksperymentalnych i awangardowych powieściach kreśli – za pomocą metafory – dzieje Ameryki Łacińskiej. Jego powieści łączą realizmrealizmrealizm z fantastykąfantastykafantastyką i cudownością, odwołują się do Biblii, mitologii, folkloru i tradycji literackiej. Najważniejsze dzieła to: Sto lat samotności, Kronika zapowiedzianej śmierci, Miłość w czasach zarazy. W 1982 r. został laureatem literackiej Nagrody Nobla.

Jeden z głównych twórców prozy latynoamerykańskiej, narodowości argentyńskiej, tworzący sugestywny obraz życia współczesnego człowieka wyobcowanego ze społeczeństwa. W opowiadaniach elementem charakterystycznym jest fantastyka, w powieściach pisarz eksperymentuje z czasem, przestrzenią, językiem, prowadzi szczególną grę z odbiorcą. Do najbardziej znanych dzieł należą: uznana za manifest filozoficzny i artystyczny powieść Gra w klasy i Książka dla Manuela. Według opowiadania Cortázara powstał także scenariusz (którego był współtwórcą) do sławnego filmu M. Antonioniego Powiększenie.

Pisarz amerykański z niezwykłym życiorysem, reporter i korespondent wojenny, myśliwy, rybak, zafascynowany corridą. W swojej twórczości czerpał z tego bogatego doświadczenia, stąd większość jego powieści ma charakter autobiograficzny. Do najważniejszych należą: przedwojenne Słońce też wschodzi i Pożegnanie z bronią o wymowie pacyfistycznej, wydany w czasie wojny obraz hiszpańskiej wojny domowej Komu bije dzwon i opowiadanie‑parabola o samotności człowieka i jego heroicznej walce z losem Stary człowiek i morze.

Pisarz amerykański, który opisuje dzieje rodzinnego Południa jako alegorii ludzkiego losu, polegającego na walce ze złem w sobie i złem cywilizacji. Jego powieści to właściwie saga kilku rodów. W swojej nowatorskiej prozie stosował monologi wewnętrzne, często w postaci strumienia świadomości, retrospekcje, inwersje czasowe. Odwoływał się do symboliki biblijnej, wprowadzał metafory i aluzje. W 1949 r. został laureatem literackiej Nagrody Nobla. Jego najważniejsze dzieła: wydane przed II wojną światową to Wściekłość i wrzask, Absalomie, Absalomie..., po wojnie – Intruz, powieść wspomnieniowa z czasów dzieciństwa Koniokrady.

Powieściopisarz i publicysta angielski, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii, w czasie II wojny światowej korespondent BBC. Te doświadczenia ugruntowały jego przekonania jako przeciwnika totalitaryzmu. Rozgłos zyskał dzięki powieściom politycznym Folwark zwierzęcy i Rok 1984. Pierwsza z nich to groteskowa wizja społeczeństwa poddanego władzy totalitarnej po przewrocie, druga – o charakterze antyutopii – odsłania mechanizmy nacisku, wpływające na zmianę myślenia, wizji świata, języka (zjawisko nowomowynowomowanowomowy – termin autora). Z tej ostatniej powieści pochodzi określenie „Wielki Brat” (wiecznie żywy wódz partii rządzącej, przedstawiany zawsze z podpisem „Wielki Brat patrzy”).

Pisarz włoski, publicysta, profesor semiotykisemiotykasemiotyki, oprócz książek naukowych, m.in. omawiających koncepcję „dzieła otwartego”, charakterystycznego dla współczesności, pisze także powieści, uznawane za postmodernistyczne. Łączą one sensacyjną fabułę z rozważaniami filozoficznymi, ich kompozycja jest skomplikowana i starannie przemyślana, można je odczytywać na różnych poziomach. Należą do nich: Imię róży, Wahadło Foucaulta, Wyspa dnia powszedniego, Tajemniczy płomień królowej Loany.

Pisarz irlandzki, tworzący początkowo powieści. Światową sławę zyskał jako autor nowatorskich dramatów i twórca teatru absurduteatr absurduteatru absurdu. Jego sztuki, oparte na wymianie kwestii między odindywidualizowanymi postaciami, pozbawione w zasadzie akcji, są groteskową i pesymistyczną wizją współczesnej cywilizacji. Człowiek jest w nich skrajnie samotny, pozbawiony możliwości autentycznej komunikacji, skazany na absurdalne trwanie i brak sensu. Najważniejsze sztuki: Czekając na Godota, Końcówka, Ostatnia taśma Krappa. W 1969 r. Beckett został laureatem literackiej Nagrody Nobla.

Dramatopisarz francuski, pochodzenia rumuńskiego, jeden z twórców teatru absurduteatr absurduteatru absurdu, tworzący pod wpływem surrealizmu i psychologii głębi. Cechami charakterystycznymi jego sztuk są: groteska, czarny humor, parodia, nonsens. Podstawowa tematyka to zmaganie samotnego człowieka ze złem i nonsensem (także społeczeństwa totalitarnego). Do najważniejszych jego utworów należą: jednoaktówki Łysa śpiewaczka, Lekcja, Krzesła, dramaty Nosorożec, Król umiera.

Szwajcarski dramatopisarz i teoretyk teatru; uznawał, że tematyce współczesnej odpowiada wyłącznie tragikomedia, tworzył tego typu sztuki demaskujące ciemne strony życia społecznego 2. połowy XX w. Podstawowymi środkami wyrazu w jego dramatach są groteska i parodia. Do najbardziej znanych i najczęściej granych sztuk Dürrenmatta należą: Romulus Wielki, Wizyta starszej pani, Fizycy. W grotesce politycznej Achterloo zawarł aluzje do stanu wojennego w Polsce.