Prawdy o człowieku można poszukiwać, obserwując go w różnych sytuacjach: gdy kocha, cierpi, walczy ze złem, wygrywa i przegrywa, szuka sensu życia. Czy można poznać prawdę o człowieku, jadąc windą lub pociągiem, stojąc w kolejce, słuchając odgłosów zza ściany albo obserwując przechodniów z okna mieszkania na wysokim piętrze bloku? Miron Białoszewski odpowiada w swojej poezji, że tak – można. Gdyby żył w XXI wieku, być może pisałby wiersze o różnicy między wizerunkiem kreowanym przez kogoś w mediach społecznościowych a tym, jak wygląda ta osoba, gdy idzie wyrzucić śmieci. Bohaterem swoich wierszy Białoszewski czyni człowieka zajętego własnymi sprawami i codzienną krzątaniną. Warto wraz z poetą zajrzeć za zasłonę prywatności i sprawdzić, kto się za nią ukrywa.