Dowiedz się
Odprawa posłów greckich - geneza powstania
W wieku 14 lat Kochanowski rozpoczął naukę w Akademii Krakowskiej, tam studiował sztuki wyzwolonesztuki wyzwolone, nie zdobywając jednak żadnych stopni naukowych. Kształcił się też w innych ośrodkach europejskich, podróżując przez następne 15 lat. Wraz z powrotem do Polski rozpoczął się w życiu Kochanowskiego okres dworski. Początkowo poeta przebywał na dworze Tarnowskich lub Tęczyńskich, a na przełomie lat 1563 i 1564 został jednym z sekretarzy i dworzan króla Zygmunta Augusta. Kraków przeżywał wówczas swój złoty wiek, był prężnym ośrodkiem kulturalnym, ważnym centrum umysłowym, politycznym i twórczym. Pobyt na dworze królewskim zaowocował wszechstronnym rozwojem twórczości Jana Kochanowskiego. Powstały wtedy utwory bardzo urozmaicone pod względem treści i gatunku: od epiki okolicznościowej, satyrycznej, elegijnej i publicystycznej oraz dialogów politycznych po twórczość liryczną. Właśnie wtedy powstała zupełnie wyjątkowa w polskiej literaturze tragedia w stylu antycznym: Odprawa postów greckich.
W czasie pobytu na dworze królewskim Jan Kochanowski poznał kulisy polityki i zetknął się z wieloma osobistościami życia politycznego ówczesnej Rzeczpospolitej. Towarzyszył Zygmuntowi Augustowi podczas manewrów wojskowych na Litwie, uczestniczył w sejmie unijnym w Lublinie. Po śmierci Zygmunta Augusta poparł kandydaturę Henryka Walezego podczas elekcji w 1573 roku. Rozczarowany nowym królem, zerwał ostatecznie stosunki z dworem i osiadł na stałe w Czarnolesie.

Odprawa posłów greckich została opublikowana przez Jana Kochanowskiego w 1578 roku. Poeta napisał ten dramat z okazji uroczystości zaślubin kanclerza Jana Zamoyskiego z Krystyną Radziwiłłówną. Czas powstawania dzieła szacuje się na okres pomiędzy 1564 a 1577 rokiem. Do napisania utworu Kochanowski został namówiony przez kanclerza Zamoyskiego, który fascynował się antykiem. Sam Kochanowski także wykazywał zainteresowanie tym okresem, czego dowodem są np. jego Elegiarum – elegie pisane po łacinie. Bliżej przyglądał się również historii wojny trojańskiej. Dał temu wyraz m.in. pisząc fraszkę Na Historyją trojańską, która w ironiczny sposób opisuje osobistą klęskę Parysa spowodowaną miłością do Heleny.
Gatunek dzieła
Odprawa posłów greckich to uniwersalny traktat o moralno‑politycznych problemach funkcjonowania państwa: m. in. o słabym władcy niepotrafiącym udźwignąć odpowiedzialności za losy państwa, o chaosie, jaki wprowadzają demagodzydemagodzy i złe prawa, o egoizmie i przedkładaniu własnego interesu nad dobro ojczyzny.
Jan Kochanowski stworzył Odprawę posłów greckich na wzór tragedii greckiej, jak również jej rzymskiego odpowiednika. Dzieło zawiera podział na: prologos, epeisodiony (5), stasimony (pieśni chóru) oraz epilog. Zachowana jest także zasada trzech jedności:
miejsca (pałacowy dziedziniec w Troi),
czasu (akcja trwa tutaj od sześciu do ośmiu godzin),
akcji (jednej wątek: żadanie wydania Heleny).

Poeta doctus zatroskany o losy ojczyzny
Postawa twórcza i światopoglądowa Jana Kochanowskiego odpowiada wzorcom renesansu. To wykształcony poeta doctus, otwarty na świat, oczytany, zwłaszcza w literaturze antycznej. Idąc za tradycją zapoczątkowaną przez Homera, Kochanowski był zwolennikiem monarchii, uważał, że na czele państwa powinien stać mądry, dobry i sprawiedliwy władca. Na drugim miejscu, po miłości do Boga, stawiał miłość do ojczyzny, która otwiera człowiekowi drogę do nieba. W swojej twórczości wielokrotnie zwracał się do rządzących, przypominając o odpowiedzialności, jaka na nich ciąży, o zasadach moralnych, którymi powinni się kierować. Upominał, że władza królewska to nie tylko przywileje i prawa, ale także obowiązki. Władca stoi na straży prawa, jest zobowiązany do opieki nad poddanymi, dlatego powinien rzetelnie i sprawiedliwie ją wykonywać. Według poety niegodziwość i niedociągnięcia osób będących w służbie publicznej są szczególnie szkodliwe, ponieważ mogą zgubić całe społeczeństwa.
Słownik
(gr. aphorismós – definicja) – błyskotliwe, zwięzłe, zwykle jednozdaniowe sformułowanie potwierdzające ogólnie przyjętą prawdę
wyłonił się ze świąt ku czci boga Dionizosa w starożytnej Grecji. W VI w. p.n.e. pojawił się solista, Tespis, dialogujący z chórem. Z biegiem czasu wyłoniły się trzy gatunki dramatu antycznego: tragedia, komedia i dramat satyrowy
(łac. poeta uczony) - oznacza osobę uczoną, wszechstronnie wykształconą, o szerokich zainteresowaniach, znającą języki klasyczne: łacinę, grekę, hebrajski, obeznaną w literaturze. Termin ten używany był w odniesieniu do pisarzy starożytnych, stanowił ideał dla pisarzy renesansowych
(łac. senentia – sąd, opinia) – krótkie sformułowanie wyrażające myśl o charakterze moralnym, filozoficznym, psychologicznym