Utopia wykreowana przez Thomasa More’a to wyspa, na której znajdują się 54 takie same miasta. Mieszka w nich większa część ludności opisywanej przez autora krainy. Przestronne metropolie otoczone są przez tereny rolne, na których znajdują się gospodarstwa odpowiedzialne za dostarczanie żywności do miast. Stolica Utopii, zwana Amaurotum, jest ulokowana w centralnej części wyspy. Jest to miasto szerokich ulic, przy których stoją schludne, otoczone ogrodami budynki.

Ustrój panujący na Utopii przypomina dzisiejszą demokrację z elementami komunizmu. Mieszkańcy wyspy noszą takie same stroje. Nie istnieje własność prywatna obywateli – wszystko należy do ogółu. Złoto i srebro nie mają dla Utopian szczególnej wartości – wyrabia się z nich m.in. nocniki i kajdany dla niewolników.

Społeczeństwo Utopii składa się przede wszystkim z rolników i rzemieślników. Niewielu jest natomiast naukowców – to właśnie z tej grupy rekrutują się przyszli urzędnicy, posłowie, kapłani oraz sam książę.

Lud Utopii wybiera swoich przedstawicieli, którzy odpowiadają za wybór księcia sprawującego urząd dożywotnio. Wszystkie istotne sprawy wyspy podlegają społecznym konsultacjom. Prawa obowiązujące na wyspie są nieliczne – rozumieją je nawet najsłabiej wykształceni, co sprawia, że nikt nie może na Utopii czuć się wykorzystywanym lub niesprawiedliwie traktowanym. Najsurowszą karą na Utopii jest niewola. Niewolnikami są zbrodniarze, ale także przyjeżdżający na wyspę z zagranicy biedacy. Wszyscy muszą ciężko pracować.

Praca jest obowiązkiem wszystkich mieszkańców Utopii i trwa sześć godzin dziennie. Nie ma tu biedaków, panuje powszechny dostatek. Utopianie żyją w małżeństwach monogamicznych, jednak dopuszczalne są rozwody.

Rodzina wiejska liczy 40 członków – kobiet, mężczyzn oraz dwóch niewolników. Rodziny miejskie powinny liczyć od 10 do 16 dorosłych osób. Rodziny, w których jest za dużo dzieci, oddają potomstwo tym, którym dzieci brakuje. Rodziny żyją wspólnie – zadanie żon polega na usługiwaniu mężom, obowiązkiem dzieci jest usługiwanie rodzicom. Za wychowanie najmłodszych odpowiada całe społeczeństwo.

Bardzo istotna na Utopii jest edukacja – wszystkie dzieci mają prawo brać udział w wykładach otwartych, podczas których mogą zdobyć wiedzę teoretyczną. Za najwyższą wartość uważana jest jednak wiedza praktyczna – większość dzieci idzie w ślady swoich rodziców.

Na Utopii funkcjonuje doskonale zorganizowany system opieki zdrowotnej. Chorzy leczeni są w świetnie wyposażonych szpitalach. Jeżeli są nieuleczalnie chorzy lub bardzo cierpią, dopuszczalne jest przeprowadzenie eutanazji.

Utopianie czczą słońce, księżyc oraz inne planety. Na wyspie panuje swoboda religijna. Fanatykom grozi banicja. Kapłani są wybierani przez obywateli i nie obowiązuje ich celibat. Utopianie żyją w zgodzie z naturą, oddają się rozrywkom oraz rozkoszom, przede wszystkim w wymiarze duchowym.

Utopia nie jest jednak czystą idyllą – obywatele muszą podporządkować się surowym regułom obowiązującym na wyspie. Nie mogą wyruszyć z własnej woli w podróż – na wyjazd muszą uzyskać pozwolenie stosownych władz. Mocno ograniczona jest także wolność jednostki – instytucje państwowe ingerują nawet w plan dnia swoich obywateli. Najwyższą wartość stanowi moralność, a cudzołóstwo jest karane śmiercią.