Tragedia szekspirowska

RMR63N8MQ873S

Zdjęcie przedstawia budynek teatralny z zewnątrz. Jest to budynek szachulcowy z dachem pokrytym strzechą. Na wysokości piętra znajdują się małe okna. Z prawej strony budynku znajduje się maszt. Nad budynkiem jest błękitne niebo z chmurami.

Jest to stworzona przez Williama Szekspira, wyróżniająca się walorami artystycznymi odmiana dramatu elżbietańskiegodramat elżbietańskidramatu elżbietańskiego, który wywodzi się z tradycji średniowiecznych misteriówmisteriummisteriów i moralitetówmoralitetmoralitetów.

REQNDEUXOHXO21

Ilustracja przedstawia portret mężczyzny w dojrzałym wieku. Jego włosy są bujne, ciemne i kręcone. Na twarzy jest gęsty zarost. Jego czoło jest wysokie, twarz jest podłużna, nos długi lekko szpiczasty. Oczy poety są ciemne. William Shakespeare ubrany jest w ciemny ubiór z jasnym kołnierzykiem i jasnymi mankietami przy rękawach. Jego spodnie są krótkie, na nogach ma getry w ciemnym kolorze. William Shakespeare siedzi na fotelu, obitym w haftowaną tkaninę. W prawej ręce, opartej na nodze, trzyma pióro. Lewą ręką wspiera się na na książce, leżącej na stole. Na stole leżą jeszcze białe kartki papieru. Stół jest ciemny, nogi stołu są ozdobione ornamentami. Po lewej stronie znajduje się mały taboret, obity ozdobną tkaniną - taką jak fotel. Po prawej stronie, oparty na stole, stoi obraz w ozdobnej ramie.

Źródłem inspiracji, szczególnie we wczesnym okresie twórczości, były dla Szekspira także tragedie Seneki, osnute wokół motywu zemsty i zdrady. Od klasycznej tragedii greckiej tragedia szekspirowska różni się zarówno poetyką, jak i zawartą w niej wizją świata. Szekspir, podobnie jak inni twórcy epoki elżbietańskiej, nie przestrzegał w swoich utworach klasycznych zasad trzech jedności. Wydarzenia mogły rozgrywać się w wielu, nierzadko odległych miejscach, a czas akcji, zazwyczaj przekraczający jedną dobę, był traktowany dość swobodnie. Na akcję często składało się wiele luźno ze sobą powiązanych wątków, które łączył główny bohater. Postacie pojawiające się w tragedii szekspirowskiej to przede wszystkim królowie i ludzie szlachetnie urodzeni, jednak obok nich często pojawiają się, zazwyczaj na drugim planie, przedstawiciele niższych warstw społecznych. W tragedii szekspirowskiej nie obowiązywała zasada decorumdecorumdecorum, pojmowana tak jak w tragedii antycznej. Na scenie pojawiały postacie i zjawiska nadprzyrodzone (np. duchy), nie unikano również pokazywania drastycznych wydarzeń, morderstw. Tragedia szekspirowska była również zróżnicowana pod względem stylistycznym. Nie obowiązywał tu jednolity, podniosły ton, wzniosłość i groza przeplatały się z komizmem i groteską, a wyszukany poetycki styl występował obok języka kolokwialnego, a nawet wulgarnego. Inaczej niż w tragedii greckiej wygląda też problem tragizmutragizmtragizmu. Konflikt tragiczny rozgrywał się zazwyczaj w duszy bohatera i miał charakter psychologiczny, tragizmtragizmtragizm nie był też wynikiem fatumfatumfatum, ale miał swe źródło w konflikcie bohaterów dążących do realizacji swych celów. Bohater tragedii szekspirowskiej stanowił połączenie klasycznego bohatera tragicznego z „czarnym charakterem”. Prekursorami Szekspira byli reprezentujący starsze pokolenie dramaturgów elżbietańskich Thomas Kyd (Tragedia hiszpańska) i Christopher Marlow (Faust, Tamerlan Wielki). Pierwsze tragedie Szekspira to Titus Andronicus i Romeo i Julia, napisane w latach 1590‑1599 obok wielu komedii, w tzw. okresie optymistycznym, kiedy Szekspir tworzył głównie komedie. Makbet obok innych wybitnych tragedii (m.in. Hamleta, Otella i Króla Leara) powstał w latach 1600‑1608, czyli w tzw. okresie tragicznym.

Słownik