Skamandryci podzieleni. Jak Tuwim i Słonimski patrzyli na historię? (Kopia)
Niezależnie od walorów artystycznych czy zakresu i skali socjologicznych obserwacji, dzieło literackie nigdy nie ucieknie przed swoim wymiarem politycznym. Wyraża się on przede wszystkim w zaangażowaniu czytelnika w autonomiczny ogląd panujących reguł świata władzy.
Polityczność w literaturze i polityczność literatury. Z prof. Przemysławem Czaplińskim rozmawiają Filip Biały i Joanna Jastrzębska.Polityczność literatury należałoby natomiast rozumieć jako zdolność do wtrącania się we wszystkie aspekty polityki. Nie chodzi więc o zajmowanie stanowiska w jakiejś konkretnej sprawie, lecz o rozpoznawanie zasad działania polityki. Polityczność literatury wyraża się nie poprzez zaangażowanie dzieła w określoną opcję, lecz poprzez umiejętność angażowania odbiorcy w samodzielne określanie reguł sprawowania władzy. Aby takie odwrócenie mogło nastąpić, autor musi umykać istniejącym podziałom ideologicznym i równocześnie je kwestionować. Trzeba mieszać dyskursywne szyki, aby pokazać, z czego składa się dyskurs dominujący, jak doszło do tego, że osiągnął on dominującą pozycję i jak ewentualnie można wprowadzać weń refleksje zmiany – jak spowodować, by zmieściły się w nim głosy niesłyszane, uważane za nieważne, pomijane.
Źródło: Polityczność w literaturze i polityczność literatury. Z prof. Przemysławem Czaplińskim rozmawiają Filip Biały i Joanna Jastrzębska., „Refleksje” 2013, nr 8, s. 79.
Z istnienia takiej optyki zdawali sobie sprawę również skamandryci, którzy pomimo deklarowanego kultu młodzieńczej witalności, ulicznego chuligaństwa, chętnie odnosili się do ówczesnej polityki oraz przeszłości naszego narodu.
Zinterpretujesz fragmenty wierszy Juliana Tuwima Z wierszy o państwie i Antoniego Słonimskiego Czarna wiosna.
Scharakteryzujesz stosunek skamandrytów do historii.
Dostrzeżesz problemy stojące przed pisarzami tworzącymi tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości.