Artystyczna deformacja to fascynująca gra w chowanego – raz demaskuje rzeczywistość, innym razem staje się maską chroniącą przed jednoznacznością. Właśnie w tym „pomiędzy” odnalazł siebie Gałczyński. Rozdarty między liryzmem a satyrą, tradycją a awangardą, wykorzystał deformację jako narzędzie prowokacji. Dla czytelnika to wyzwanie, czy to, co widzi, to jeszcze prawda o świecie, czy już tylko autokreacyjny spektakl poety. Gałczyński, nie dając się zamknąć w sztywnych ramach jednej formacji, operuje w przestrzeni „pomiędzy” – między powagą a groteską, między Skamandrem a Kwadrygą. Jego poezja nie daje odpowiedzi, czyniąc z niepewności najwyższą wartość swojej sztuki.