Polityka i kultura polityczna
Kultura polityczna
Wyjaśnisz pojęcia kultury politycznej i obywatelskiej.
Przeanalizujesz rodzaje kultury politycznej wyróżnione przez Gabriela Almonda i Sidneya Verbę.
Rozważysz, jaki jest dominujący typ kultury politycznej we współczesnej Polsce.
Czasem z ust polityków, dziennikarzy lub innych komentatorów życia społeczno‑politycznego w Polsce słyszymy, że w naszym kraju brakuje kultury politycznej. Określenie to najczęściej używane jest w kontekście sugerującym brak kultury osobistej osób zaangażowanych w politykę. Tymczasem pojęcie kultury politycznej na gruncie naukowym jest znacznie szersze. Przekonajmy się, co oznacza i jakie rodzaje kultury politycznej można wyróżnić. Pozwoli to na podjęcie próby oceny stanu kultury politycznej w Polsce.
Definicja kultury politycznej
Kultura polityczna to – według Encyklopedii PWN – w najszerszym ujęciu część kultury społeczeństwa odnosząca się do sfery polityki, a więc do zachowań politycznych rządzących i rządzonych, stylu przywództwa politycznego, stosunku jednostki do państwa oraz zakresu ingerencji państwa w życie prywatne
.
Można zatem powiedzieć, że kultura polityczna społeczeństwa to zbiór indywidualnych postaw i orientacji wobec polityki, występujących wśród członków systemu politycznego.
Zapoznaj się z tekstami źródłowymi i wykonaj polecenie.
Źródło I
Wybrane komponenty kultury politycznej i ich wpływ na percepcję państwaPojęcie kultury politycznej jest złożone. Jego zdefiniowanie, ze względu na interdyscyplinarność, stanowi pewną trudność, ponieważ wymaga podjęcia pogłębionej analizy, jest różnie rozumiane i omawiane w odmienny sposób. Jednak z całą pewnością można powiedzieć, że kultura polityczna nie jest określeniem wartościującym.
Źródło: Hanna Sommer, Wybrane komponenty kultury politycznej i ich wpływ na percepcję państwa, „Humanities and Social Sciences” 2015, nr 22 (1), s. 219–230.
Źródło II
Historyczny przyczynek niskiej kultury politycznej w PolsceWielu socjologów społecznych dowodzi, że niski poziom polskiej kultury politycznej ma źródła w długoletniej eksterminacji naszej elity narodowej reprezentowanej głównie przez inteligencję z warstwą intelektualistów na czele. (...) Niska kultura polityczna społeczeństwa powoduje niewiarygodnie naiwną łatwowierność prostych ludzi w uleganiu propagandzie partii politycznych dewastujące resztki trzeźwych ocen aktualnych, politycznych zawirowań w Polsce.
Źródło: folt37, Historyczny przyczynek niskiej kultury politycznej w Polsce, 14.01.2017, dostępny w internecie: salon24.pl [dostęp 28.04.2020].
Klasyfikacja kultur politycznych
Dwaj słynni badacze kultury politycznej – Gabriel Almond i Sidney Verba – stworzyli klasyfikację różnych rodzajów kultury politycznej, wyróżniając kulturę zaściankową (parafialną), podporządkowania (poddańczą) oraz uczestnictwa. Naukowcy zwracają uwagę, że kultura polityczna społeczeństwa uzależniona jest od dwóch elementów:
Na tej podstawie Almond i Verba wyróżnili trzy rodzaje kultury politycznej:
Almond i Verba zauważają, że kultury polityczne rzadko odpowiadają powyższym typom idealnym; w rzeczywistości najczęściej występują formy mieszane.
Zamieszczona poniżej animacja umożliwi ci ustalić rodzaj kultury politycznej w oparciu o przykłady zaczerpnięte z codziennego życia.

Film dostępny pod adresem /preview/resource/R15eJiIaSbZrA
Film opowiada o kulturze politycznej.
Sformułuj swoją opinię na temat kultury politycznej obywateli, których frekwencja na wyborach wygląda tak, jak przedstawiono to na wykresie.
Oprac. na podst. pkw.gov.pl.
Przeanalizuj wykres i wykonaj polecenie.
Przeanalizuj wykres i wykonaj polecenie.
Kultura obywatelska
Kultura obywatelska jest kulturą mieszaną – połączeniem kultury zaściankowej, podporządkowania i uczestniczącej. Naukowcy wskazują, że elementy każdej z tych kultur odgrywają ważną rolę dla stabilności systemu demokratycznego. Obywatelskość kojarzy nam się najczęściej z postawą aktywności, świadomego, racjonalnego i odpowiedzialnego działania obywateli na rzecz społeczeństwa i państwa, czyli z postawą, do jakiej szkoły starają się wychowywać uczniów. Tymczasem równie ważnymi elementami kultury obywatelskiej, w rozumieniu Almonda i Verby, są:
(okresowa) pasywność, związana z kulturą podporządkowania;
zachowanie tradycyjnych więzi (rodzinnych lub funkcjonujących w ramach małych wspólnot), typowe dla kultury zaściankowej.
To właśnie ten mieszany charakter kultury obywatelskiej jest paradoksalnie czynnikiem stabilizującym i konsolidującym system demokratyczny. Elementy kultury zaściankowej decydują o zmiennym stopniu zaangażowania obywateli w życie polityczne i ich zainteresowania tymi kwestiami – prywatne problemy skupiają ich uwagę, odciągając od spraw państwa. W efekcie obywatel nie jest obywatelem aktywnym w sposób ciągły, a jedynie potencjalnie aktywnym, co ułatwia, usprawnia proces decyzyjny i skuteczne zarządzanie państwem jedynie przez wąską grupę wybranych osób.
Elity polityczne powinny jednak być kontrolowane przez obywateli, dlatego ważne jest, by czasami przynajmniej przejawiali chęć uczestnictwa i ingerencji w działania władz. Zdolność podporządkowania się decyzjom władz, nawet tym niepożądanym, jest ważna, ponieważ trudno oczekiwać, że każda decyzja aktualnie rządzącej opcji politycznej będzie podobała się wszystkim obywatelom. Występowanie w kulturze obywatelskiej elementów wszystkich trzech rodzajów kultur politycznych wyróżnionych przez Almonda i Verbę pozwala na specyficzny cykl w ustrojach demokratycznych – okresowa mobilizacja obywateli, by wywrzeć wpływ na władze, przeplata się z wydłużonymi okresami normalizacji polityki przy minimalnym udziale obywateli, w których rząd może skupić się na skutecznym, długofalowym działaniu, a nie jedynie reagowaniu na żądania społeczeństwa.
Mechanizm działa zatem następująco – kiedy problem staje się wystarczająco istotny, by obywatele przedłożyli jego znaczenie nad własne sprawy, aktywizują się oni w celu zmuszenia rządu do podjęcia oczekiwanych działań (lub zaprzestania niepożądanych), rząd reaguje, redukując niepokoje społeczne, a równowaga zostaje przywrócona i można powrócić do normalnego trybu zarządzania państwem.
Przeanalizuj wykres i wykonaj polecenie.
Zainteresowanie polityką

Podsumowanie
Społeczeństwo obywatelskie charakteryzuje się dużą aktywnością obywateli w życiu społecznym. Podmiotowość obywateli, ich emancypacja, jak i prawa człowieka oraz kultura polityczna wpływają znacząco na kształtowanie się demokracji i na tworzenie aktywnego modelu społeczeństwa w niej uczestniczącego. Wszystkie one są ze sobą związane, pozostają względem siebie w relacjach i mają na siebie wpływ. Nie możemy stworzyć społeczeństwa obywatelskiego bez kultury politycznej na odpowiednim poziomie. Dlatego pojęcie kultury politycznej jest jednym z najważniejszych terminów w naukach społecznych. Jest ono definiowane różnorodnie, bo same definicje kultury i polityki są niejednolite.
Zapoznaj się z tekstem źródłowym i wykonaj polecenie.
Platon: TimaiosW czasach starożytnej Grecji (...) ograniczenie własnej egzystencji do sfery prywatnej było powszechnie potępiane, właściwie każdy pragnął w jakiś sposób móc być częścią życia publicznego swojej „małej ojczyzny” i mieć wpływ na jej losy. Dominowało przekonanie o nadrzędności spraw publicznych nad życiem prywatnym, czyli sprawami „domu” (oikos). Chociażby Platon dał temu wyraz w swym dziele Prawa, w którym to pisze: prawdziwa sztuka współżycia polega na tym, żeby nie o prywatne sprawy dbać przede wszystkim, ale o wspólne – wspólne bowiem jednoczą, a prywatne rozbijają państwo.
Źródło: Władysław Witwicki, Platon: Timaios, Warszawa 1960, s. 422.
Zapoznaj się z tekstem, a następnie wykonaj ćwiczenie.
Kultura polityczna w kontekście procesu legitymizującego władzę politycznąJeśli chcemy osiągnąć demokrację substancjalną a nie tylko formalną, to wówczas musimy dążyć do konstytuowania się wspólnoty obywateli. Według Harolda D. Lasswela osiągnięcie demokracji substancjalnej (…) będzie możliwe dopiero wówczas, gdy większość obywateli cechować się będzie „osobowością demokratyczną”. (…) Istotę jego myśli daje się ująć następująco: jakość ustroju demokratycznego jest wprost proporcjonalna do „jakości” ludzi go tworzących. „Jakość ludzi” w ustroju demokratycznym mierzona miałaby być stopniem zaawansowania rozwoju „osobowości demokratycznej”. Im więcej ludzi posiadających „osobowość demokratyczną”, tym większa szansa na osiągnięcie konsolidacyjnej demokracji. Innymi słowy, twierdzi, że nie wystarczy zbudowanie struktur demokratycznych, by osiągnąć konsolidacyjną demokrację.
Źródło: Krzysztof Przybyszewski, Kultura polityczna w kontekście procesu legitymizującego władzę polityczną, „Władza sądzenia” 2014, nr 4, s. 57.
Słownik
całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa
rodzaj kultury, który dotyczy każdego człowieka indywidualnie, a pozwala mu na udane współżycie i komunikację z innymi ludźmi; ogłada, uprzejmość
bunty, demonstracje, inne publiczne i masowe wystąpienia społeczeństwa wywołane sytuacją kryzysową, na którą społeczeństwo oczekuje reakcji rządzących
ogół organów państwowych, partii politycznych oraz organizacji i grup społecznych (formalnych i nieformalnych), uczestniczących w działaniach politycznych w ramach danego państwa oraz ogół generalnych zasad i norm regulujących wzajemne stosunki między nimi