Grafika przedstawia partyturę utworu „Kujawiak a‑moll”, skomponowanego przez Henryka Wieniawskiego. Metrum utworu to trzy czwarte. W systemie znajdują się dwie partie – pierwsza należy do skrzypiec, kolejna do fortepianu. Partia fortepianowa jest rozłożona na dwie linijki – pierwszą w kluczu wiolinowym oraz drugą w kluczu basowym. W pierwszej linijce skrzypce nie grają. Utwór rozpoczyna pianista, grający wyłącznie prawą ręką partię z klucza wiolinowego; trwa to przez cztery takty. W pierwszym wykonywana jest wyłącznie nuta e: na początku mocno zaakcentowana ósemka z kropką na raz (grana jako marcato) [czytaj: markato], następnie szesnastka i dwie ćwierćnuty na drugą oraz trzecią miarę. W drugim takcie wykonywane są trzy ćwierćnuty, grane na równe miary; wszystkie trzy to nuta e. Takt trzeci to powtórzenie taktu pierwszego z jedną różnicą: zaczyna się od przednutki f, następnie na pierwszą miarę mocno zaakcentowana ósemka z kropką i dalej jak w takcie pierwszym. Takt trzeci to trzy ćwierćnuty e z przednutką f na samym początku. W takcie piątym pojawiają się pierwsze dźwięki w linii basowej. Cały takt jest grany z wciśniętym pedałem forte (prawym); pod koniec taktu należy go zwolnić. W kluczu wiolinowym takt zaczyna się od przednutki e, następnie na pierwszą miarę grany jest dźwięk e o oktawę wyżej; jest to ósemka z kropką. Później następuje szesnastka dis oraz cztery ósemki: a, c, h z mordentem oraz a. W kluczu basowym grane są trzy ćwierćnuty: na pierwszą miarę dźwięki a oraz e, na drugą i trzecią miarę dźwięki e, fis, a, c oraz dis. Druga linijka zaczyna się od szóstego taktu utworu. Skrzypce nie grają w taktach od szóstego do ósmego. Takt szósty ponownie grany jest z wciśniętym pedałem forte (prawym). W kluczu wiolinowym fortepian ma do zagrania frazę składającą się z czterech ósemek i ćwierćnuty: h, fis, a, gis oraz e. Ostatni dźwięk oznaczony jest fermatą. W kluczu basowym grane są trzy ćwierćnuty: na pierwszą miarę dźwięki a oraz e, na drugą miarę e, h, d oraz c, na trzecią miarę te same, jednak z fermatą. W takcie siódmym w kluczu wiolinowym zaczyna się fraza trwająca przez kolejne dwa takty. Na początku pojawia się przednutka e, następnie następuje szereg ósemek: dźwięk e grany oktawę wyżej, dis, a, c, h z mordentem, później pauza szesnastkowa i szesnastka a. W kluczu basowym powtarzany jest takt piąty, trzy ćwierćnuty: na pierwszą miarę dźwięki a oraz e, na drugą i trzecią miarę dźwięki e, fis, a, c oraz dis. Cały takt ponownie jest grany przy wciśniętym pedale forte, który należy zwolnić na koniec taktu. W takcie ósmym w kluczu wiolinowym trwa dalej fraza z taktu poprzedniego: składa się z czterech ósemek i ćwierćnuty: h, fis, a, gis oraz e. Ostatni dźwięk oznaczony jest fermatą. W kluczu basowym grane są cztery ćwierćnuty: e, następnie kwinta e i h, na trzecią miarę akord e‑dur: dźwięki e, gis, g oraz e oktawę wyżej. Akord oznaczony jest fermatą. Cały takt ponownie jest grany przy wciśniętym pedale forte, który należy zwolnić na koniec taktu. W takcie dziewiątym pojawiają się pierwsze dźwięki w partii skrzypiec. Wprowadzone zostaje oznaczenie dynamiki: piano. Partia skrzypiec zaczyna się od przednutki e, następnie następuje szereg ósemek: na pierwszą miarę dźwięk e z akcentem, następnie dis, a oraz c. Trzecia miara rozpoczyna się od ósemki z kropką h granej z obiegnikiem, takt kończy się szesnastką a. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym pierwsza miara to pauza ćwierćnutowa, następnie grane są dwie ćwierćnuty z takimi samymi dźwiękami: a, c, dis oraz fis. W kluczu basowym grana jest tylko kwinta a i e w rytmie półnuty z kropką. W takcie dziesiątym w partii skrzypiec grane są cztery ósemki: trzy pierwsze to h, fis oraz a, wykonywane jako fraza, na koniec gis z artykulacją span lang="it">staccato [czytaj: stakkato]. Klucz wiolinowy fortepianu ponownie rozpoczyna pauza ćwierćnutowa, następnie grane są dwie ćwierćnuty – akordy zmniejszone gis składające się z następujących dźwięków: gis, h, d, e oraz gis oktawę wyżej. Akord grany na trzecią miarę został oznaczony fermatą. W kluczu basowym powtarzana jest kwinta a i e wykonywana jako półnuta z kropką. Kolejne dwa takty, czyli jedenasty oraz dwunasty, stanowią powtórzenie poprzednich dwóch z uzupełnieniem. W takcie jedenastym partia skrzypiec rozpoczyna się od przednutki e, następnie następuje szereg ósemek: na pierwszą miarę dźwięk e z akcentem, następnie dis, a oraz c. Trzecia miara rozpoczyna się od ósemki z kropką h granej z obiegnikiem, takt kończy się szesnastką a. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym pierwsza miara to pauza ćwierćnutowa, następnie grane są dwie ćwierćnuty z takimi samymi dźwiękami: a, c, dis oraz fis. W kluczu basowym grana jest tylko kwinta a i e w rytmie półnuty z kropką. W takcie dwunastym w partii skrzypiec grane są najpierw cztery ósemki: trzy pierwsze to h, fis oraz a, wykonywane jako fraza, na koniec gis z artykulacją staccato [czytaj: stakkato]. Na trzecią miarę grana jest ćwierćnuta e z fermatą. Takt kończy się przednutką es prowadzącą do dalszej części utworu. Klucz wiolinowy fortepianu ponownie rozpoczyna pauza ćwierćnutowa, następnie grana jest półnuta – pozbawiony kwinty akord e‑dur składający się z dźwięków e, gis oraz e oktawę wyżej oznaczony fermatą. W kluczu basowym na pierwszą miarę grana jest oktawa e jako ćwierćnuta, natomiast na drugą miarę kwinta e i a oznaczona fermatą. Takt trzynasty rozpoczyna kolejną część utworu. Na początku pojawia się oznaczenie dynamiki forte fortissimo, początek repetycji oraz dopisek „Tempo di Mazurka”. Skrzypce grają czterodźwięk składający się z dźwięków g, d, h oraz a w rytmie ósemki z kropką, następnie szesnastkę g i ćwierćnutę f. Na trzecią miarę grany jest z akcentem trójdźwięk g, f oraz d z dynamiką forte. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym na raz pojawia się pauza ćwierćnutowa, następnie dwie takie same ćwierćnuty na drugą i trzecią miarę: akordy składające się z dźwięków f, g, h oraz g. W kluczu basowym fortepian wykonuje ćwierćnutę z oktawą g; na drugą i trzecią miarę nic nie gra, zapisane są pauzy ćwierćnutowe. W takcie czternastym skrzypce na pierwszą miarę grają ósemkę z kropką z dynamiką forte fortissimo – trójdźwięk g, d oraz c. Następnie wykonywana jest szesnastka d, na drugą miarę ćwierćnuta e, a na miarę trzecią ćwierćnuta g, e oraz c z akcentem i dynamiką forte. Fortepian w kluczu wiolinowym ponownie zaczyna od pauzy ćwierćnutowej, następnie gra dwa czterodźwięki‑ćwierćnuty: e, g, c oraz d na drugą i trzecią miarę. W kluczu basowym na pierwszą miarę grana jest oktawa c, następnie dwie pauzy ćwierćnutowe. Takt piętnasty w partii skrzypiec ponownie zaczyna się od ósemki z kropką granej w dynamice forte fortissimo. Jest to trójdźwięk składający się z dźwięków g, f oraz a. Po nim następuje szesnastka d, następnie ćwierćnuta a i zaakcentowany trójdźwięk‑ćwierćnuta na trzecią miarę: g, f oraz h. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym na pierwszą miarę pojawia się pauza ćwierćnutowa, a następnie dwa czterodźwięki na drugą i trzecią miarę, z częścią nut przeniesioną do klucza basowego. W kluczu wiolinowym znajdują się dwie ćwierćnuty g. W kluczu basowym na pierwszą miarę grana jest ćwierćnuta‑oktawa g, następnie na miarę drugą i trzecią ćwierćnuty z dźwiękami f, g i h w prawej ręce (ręka lewa ma dwie pauzy ćwierćnutowe). Takt szesnasty w partii skrzypiec zaczyna się od ósemki z kropką: trójdźwięku g, e oraz c. Następnie wykonywana jest szesnastka e, na drugą miarę ćwierćnuta a oraz mocny akcent na ćwierćnutę z kropką g. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym na pierwszą miarę ponownie pojawia się pauza ćwierćnutowa. Następnie prawa ręka gra dwa czterodźwięki (część nut została przeniesiona do klucza basowego): na drugą i trzecią miarę takie same ćwierćnuty z układami e, g, c oraz e. W kluczu basowym pojawia się ćwierćnuta‑oktawa c na pierwszą miarę, a następnie dwie pauzy ćwierćnutowe. W takcie siedemnastym pojawia się oznaczenie dynamiki forte. Partia skrzypiec zaczyna się od ósemki z kropką: jest to czterodźwięk składający się z dźwięków g, d, h oraz a, później następuje szesnastka g i ćwierćnuta f. Na trzecią miarę grany jest z akcentem trójdźwięk g, f oraz d. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym ponownie pojawia się pauza ćwierćnutowa na pierwszą miarę, następnie dwie ćwierćnuty‑akordy grane przez prawą rękę: czterodźwięki f, g, h oraz g z częścią nut przeniesioną do klucza basowego. W kluczu basowym partia rozpoczyna się od oktawy‑ćwierćnuty g na pierwszą miarę, następnie lewa ręka odpoczywa podczas dwóch pauz ćwierćnutowych. W takcie osiemnastym skrzypce na pierwszą miarę grają ósemkę z kropką – trójdźwięk g, d oraz c. Następnie wykonywana jest szesnastka d, na drugą miarę ćwierćnuta e, a na miarę trzecią ćwierćnuta g, e oraz c z akcentem. Fortepian w kluczu wiolinowym ponownie zaczyna od pauzy ćwierćnutowej, następnie gra dwa czterodźwięki‑ćwierćnuty: e, g, c oraz d na drugą i trzecią miarę z częścią dźwięków przeniesioną do klucza basowego. W kluczu basowym na pierwszą miarę grana jest oktawa c, następnie dwie pauzy ćwierćnutowe. Takt dziewiętnasty w partii skrzypiec ponownie zaczyna się od ósemki z kropką. Jest to trójdźwięk składający się z dźwięków g, f oraz a. Po nim następuje szesnastka d, następnie ćwierćnuta a i zaakcentowany trójdźwięk‑ćwierćnuta na trzecią miarę: g, f oraz h. W partii fortepianu w kluczu wiolinowym na pierwszą miarę pojawia się pauza ćwierćnutowa, a następnie dwa czterodźwięki g, f, h i g na drugą i trzecią miarę, z częścią nut przeniesioną do klucza basowego. W kluczu basowym na pierwszą miarę grana jest ćwierćnuta‑oktawa g, następnie ręka lewa ma dwie pauzy ćwierćnutowe. Ostatni, dwudziesty takt w partii skrzypiec rozpoczyna się od ćwierćnutowego akordu g, e oraz c. Po nim następuje kolejna ćwierćnuta: akordy g, e, c oraz ponownie c w dynamice fortissimo possibile oraz pauza ćwierćnutowa na trzecią miarę. Takt kończy się zakończeniem repetycji. Na fortepianie prawa ręka wykonuje czterodźwięk e, g, c e w prawej ręce na pierwszą miarę w rytmie ćwierćnuty, a następnie ten sam czterodźwięk oktawę wyżej w dynamice fortissimo possibile oraz pauzę ćwierćnutową na trzecią miarę. W kluczu basowym lewa ręka gra ćwierćnutę‑oktawę c, a później czterodźwięk c, e, g oraz c.