Dowiedz się
Trudny patriotyzm po rozbiorach
Druga połowa XVIII wieku to w historii Polski trudny czas, naznaczony doświadczeniami związanymi z rozbiorami kraju. Temat miłości do ojczyzny i troski o dalszy los Polaków stał się w kulturze oświeceniowej bardzo ważny. Liczne utwory o wymowie patriotycznej, tworzone przez takich autorów, jak Adam Naruszewicz, Julian Ursyn Niemcewicz czy Ignacy Krasicki, były reakcją na pogarszającą się sytuację kraju oraz działania zaborców. Twórcy doby oświecenia starali się rozbudzać w odbiorcach poczucie obowiązku obywatelskiego i piętnowali obojętność na sprawy ojczyzny. Epoka oświecenia przynosi model trudnego patriotyzmu, który związany jest z koniecznością poświęcenia, cierpienia i walki o zachowanie narodowej tożsamości.

HymnHymn do miłości ojczyzny Ignacego Krasickiego powstał w 1774 roku jako jedna ze strof heroikomicznegoheroikomicznego poematu Myszeida, nawiązującego do legendy o królu Popielu i jego wojnie z myszami, pochodzącej z Kroniki polskiej Wincentego Kadłubka. Hymn... to oktawaoktawa pieśni IX poematu. Mimo iż jest zaledwie jedną strofą większej całości, niemal natychmiast zaczął funkcjonować jako tekst samodzielny. Krasicki odczytał go jeszcze przed ukończeniem Myszeidy, podczas jednego z obiadów czwartkowych, na które król Stanisław August Poniatowski co tydzień zapraszał najwybitniejszych intelektualistów epoki. Zebrani goście, wśród nich malarze, rzeźbiarze, poeci, literaci, omawiali w tym czasie najważniejsze bieżące wydarzenia, dyskutowali również o sztuce. Myszeida z uwagi na komiczny charakter wzbudziła mieszane uczucia, ale fragment IX pieśni, zatytułowany później jako Hymn do miłości ojczyzny, zachwycił słuchaczy. Za ich namową Krasicki anonimowo ogłosił utwór w „Zabawach Przyjemnych i Pożytecznych”Indeks górny 11 Indeks górny koniec11, by rozbudzić w Polakach uczucia patriotyczne.
gatunek literacki obejmujący utwory będące parodią eposu rycerskiego, opierające się na sprzeczności między patetycznym stylem narracji, a błahą tematyką, uwznioślające zjawiska małe i nieznaczące, zazwyczaj posługujące się ironią, aby wykpić podniosły styl eposu przez ukazanie jego konwencjonlaności; celem użytych środków jest wywołanie efektu komizmu

W porozbiorowych realiach tekst przyjęto z dużym zainteresowaniem. Bardzo szybko został uznany za oficjalny hymn uczniów Szkoły Rycerskiej. Była to powołana przez króla pierwsza świecka szkoła publiczna, przygotowująca młodzież do służby wojskowej i nastawiona na kultywowanie postaw obywatelskich. Absolwentami tej placówki byli m.in. Tadeusz Kościuszko i Julian Ursyn Niemcewicz.

Pieśń Święta miłości kochanej ojczyzny, obrazująca sytuację narodu żyjącego w niewoli, zyskała znaczenie nieoficjalnego hymnu narodowego - przez długi czas współistniała z Mazurkiem Dąbrowskiego. Ogromna popularność utworu wynikała z jego aktualności.
Krasicki, kreśląc nowe zasady patriotyzmu rozumianego jako obywatelski obowiązek, nie tylko zapoczątkował nurt polskiej poezji niepodległościowej, ale przede wszystkim stworzył tekst wyrażający narodową tożsamość.
Zwrotka zastosowana przez Krasickiego w Hymnie nazywana jest oktawą. Ten typ strofy uważany był za dostojny i przyjęło się stosować go (od XVI w.) w eposach.
zwrotka ośmiowersowa, złożona zazwyczaj z 11‑sylabowców i zawierająca rymy w układzie abababcc (czyli naprzemienny i sąsiadujący system rymów)
Nagranie dostępne pod adresem https://zpe.gov.pl/a/D223PSPRH
Nagranie dźwiękowe Ignacy Krasicki Hymn do miłości ojczyzny.
Hymn do miłości ojczyznyŚwięta miłości kochanej ojczyzny,
Czują cię tylko umysły poczciweIndeks górny 33 Indeks górny koniec33!
Dla ciebie zjadłeIndeks górny 44 Indeks górny koniec44 smakują trucizny,
Dla ciebie więzy, pęta niezelżyweIndeks górny 55 Indeks górny koniec55
KształciszIndeks górny 66 Indeks górny koniec66 kalectwo przez chwalebne blizny,
Gnieździsz w umyśle rozkoszyIndeks górny 77 Indeks górny koniec77 prawdziwe,
Byle cię można wspomóc, byle wspierać,
Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać.Źródło: Ignacy Krasicki, Hymn do miłości ojczyzny, [w:] Klejnoty poezji staropolskiej. Nowa antologia, Warszawa 1919, s. 132. wstęp i przypisy Gustaw Baumfeld.
Słownik
(gr. hýmnos – pieśń pochwalna) gatunek poetycki; uroczysta i podniosła pieśń pochwalna o apostroficznym charakterze, sławiąca Boga, bohaterów, wielkie idee itp.
(łac. octava – osiem) zwrotka ośmiowersowa, złożona zazwyczaj z 11‑sylabowców i zawierająca rymy w układzie abababcc; typ strofy uważany za dostojny, często stosowany w eposach
(gr. heros – bohater, komodia – pogodna, komiczna pieśń) gatunek literacki należący do epiki, polegający na parodiowaniu poematów heroicznych (bohaterskich) opisujących czyny wielkich bohaterów. Wykorzystuje cechy epopei do ośmieszenia przedstawianych zdarzeń. Komizm w poemacie heroikomicznym polega na zastosowaniu podniosłego stylu do opowiedzenia błahej historii. Kontrast między formą a treścią uwypukla komizm tematu. Szczególnym uznaniem cieszył się czasach oświecenia, gdyż doskonale wpisywał się w formułę nauki przez zabawę. Jego charakterystyczne cechy to: obecność bohatera zbiorowego, sceny walki, które mają zaprezentować negatywne cechy postaci, liczne apostrofy, podniosły styl
pierwsza świecka akademia wojskowa w Polsce założona przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1765 roku, kształciła młodzież szlachecką przygotowując do służby wojskowej i cywilnych zadań publicznych
pierwsza świecka, centralna władza oświatowa powołana na wniosek króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, opracowała trzystopniowy model szkół podstawowych i średnich, powołała Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych, które opracowało pionerskie podręczniki do szkół
prąd literacki w poezji patriotycznej, zagrzewający do walki, opiewający czyny bohaterskie, którego nazwa ma rodowód antyczny, wywodzi się od greckiego poety Tyrteusza, tworzącego utwory nawołujące do bezkompromisowej walki za ojczyznę