Konstanty Ildefons Gałczyński Skumbrie w tomacie

Raz do gazety Słowo Niebieskie
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
przyszedł maluśki staruszek z pieskiem.
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Kto pan jest, mów pan, choć pod sekretem!
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie) Ja jestem król Władysław Łokietek.
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Siedziałem – mówi – długo w tej grocie,
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
dłużej nie mogę... skumbrie w tomacie!
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Zaraza rośnie świątek i piątek.
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
Idę na Polskę robić porządek.
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Na to naczelny kichnął redaktor
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
i po namyśle powiada: – Jak to?
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Chce pan naprawić błędy systemu?
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
Był tu już taki dziesięć lat temuj0000000FTB3v20_000tp001Był tu już taki dziesięć lat temu.
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Także szlachetny. Strzelał. Nie wyszło.
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
Krew się polała, a potem wyschło.
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Ach, co pan mówi? – jęknął Łokietek;

(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
łzami w redakcji zalał serwetę.
(skumbrie w tomacie pstrąg) Znaczy się, muszę wracać do groty,
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
czyli że pocierp, mój Władku złoty!
(skumbrie w tomacie pstrąg)

Skumbrie w tomacie, skumbrie w tomacie!
(skumbrie w tomacie skumbrie w tomacie)
Chcieliście Polski, no to ją macie!
(skumbrie w tomacie pstrąg)

j0000000FTB3v20_00000_BIB_001 Źródło: Konstanty Ildefons Gałczyński, Skumbrie w tomacie, [w:] tegoż, Wybór poezji, Wrocław 1983, s. 105–106.

Konstanty Ildefons Gałczyński Na dziwny a niespodziewany odjazd poety Konstantego

elegia
Żandarmom Republiki

Więc odjeżdżasz, oszuście, słodki szarlatanie,
któryś kochał alkohol, cygara i czaple.
któryś był taumaturgataumaturgtaumaturga, bufon i hochsztapler,
odjeżdżasz, a więc jedźże na karku złamanie!

Ach, znamy, dobrze znamy twoje promenady
od „Kresów”j0000000FTB3v20_000tp002„Kresów” do „Ziemiańskiej”j0000000FTB3v20_000tp003„Ziemiańskiej”, z Ziemiańskiej do Kresów,
dżdżyste rajdy autami z córkami mechesówj0000000FTB3v20_000tp004mechesów,
noce w mrocznych winiarniach, komersze i szpady.

Faktycznie, pamiętamy noce infernalneinfernalnyinfernalne
i „Poemat o piekle”, i liścik Lechonia,
twoje usta za duże, spalone przez koniak
i przez miłości słotne, a fenomenalne.

O, poeto najsłodszy, hodujący kwiatki,
robiący tricki lepsze niż święty Franciszek,
pustkę serca wyleczył ci pełny kieliszek
i krawat, w którym lśniła duża łza twej matki.

A kiedy przychodziły noce niepogody,
po Nalewkachj0000000FTB3v20_000tp005Nalewkach się błąkał twój kabriolet stary,
noc zmieniała się w strofy, a strofy w dolary…hélasj0000000FTB3v20_000tp006hélas! strofy są zawsze, honoraria — w środy.

I takeś, o Konstanty, gwizdał po Warszawie,
jak jakiś wzniosły Rilkej0000000FTB3v20_000tp007Rilke albo zgoła Irzek;
prawie co noc w Empirze grywałeś na lirze,
rachunki dobrzy ludzie płacili łaskawie.

Ale wszystko się kończy i odjeżdżasz oto,
łzy Eleonory zmieszały się z deszczem,
odjeżdżasz… never, never! Zostań chwilę jeszcze,
lubiła cię hołota, więc zostań z hołotą.

O pociągu jesienny, jadący w szarugę,
o, koła roztrzęsione strachem i malarią!
Kochałem cię naprawdę, Stanisławie Marioj0000000FTB3v20_000tp008Stanisławie Mario,
a ty szaleństwa moje i moją papugę.

j0000000FTB3v20_00000_BIB_002 Źródło: Konstanty Ildefons Gałczyński, Na dziwny a niespodziewany odjazd poety Konstantego, [w:] Konstanty Ildefons Gałczyński, Wybór poezji, Wrocław 1983, s. 5–7.

Konstanty Ildefons Gałczyński Nocny testament

Ja Konstanty, syn Konstantego,
zwany w Hiszpanii mistrzem Ildefonsem,
będąc niespełna rozumu,
piszę testament przy świecach.

Ćmy się, zaznaczam, kręcą przy lichtarzach
i drżą, i ręka mi drży –
a więc majstrowi, co lichtarze stwarzał,
zapisuję czerwcowe ćmy.

Jeśli kiedyś go rozwlecze chandra,
w wieczór będzie wśród tych ulic stąpał,
ćmy się zaczną kręcić na werandach,
gasnąć kule niebieskie na klombach,
ćmy zobaczy, twarze w złotym dymie
i przystanie. I wspomni me imię.

A poetom dzisiejszym i przyszłym
zapisuję mój kaflowy piec,
w nim spalone myśli i pomysły,
czyli różne gry niewarte świec,
nadto księżyc, pełny mój kałamarz,
co mi sprzedał go wędrowny kramarz.

Jeśli tedy kiedyś, w latach innych,
jak ja dzisiaj nocą wzniosą głos
i rozłożą swoje pergaminy,
wzdychać zaczną jak uwiecznić noc –
to ja będę w kuszeniach chmur,
w pergaminach i w skrzypieniach piór,
bom ja nocą zaszumiał i odszumiał,
i do dna jej partytury zrozumiał.

Córce mojej Kirze, tancerce,
zapisuję niebiosa siódme,
cherubinów modlących się z tercyn,
szum wysoki i światła ułudne,
i przyrodę jak skrzynię sekretów –
niechaj z niej się uczy swoich baletów.

Teofilowi, gdy się w mieście zmierzchnie,
daję całą uliczkę do szeptów
oraz pewną bramę na Lesznie,
gdzie był kuty w żelazie Neptun,
ale uciekł, bo miał wstręt do miasta,
teraz w niebie jest spokojna gwiazda.

Wszystkim dobrym cały czar, co wezbrał
na tej ziemi, daję jak alfabet:
pory roku ze złota i srebra
i dzięcioły, i te muszki nawet
wieczorami, wielkim rojem, przy akacjach,
w głębi zorza, z której się nie wraca…

Wierszom moim fosforyczne furie
blaskiem w wertep ciemny i zły –
a mojej Smagłej, mojej Smukłej, mojej Pochmurnej
łzy.

j0000000FTB3v20_00000_BIB_003 Źródło: Konstanty Ildefons Gałczyński, Nocny testament, [w:] tegoż, Wybór poezji, Wrocław 1983, s. 125–127.

Konstanty Ildefons Gałczyński Biedny Lolo

Baronowej Trzymuszki

Biedny Lolo chce zrozumieć,
biedny Lolo nie rozumie
mimo święty życia tryb,
mimo kefir i kakao:
co jest złem, a co jest dobrem?
Z problemu wyrasta problem,
zęby bolą - biedny Lolo!
tak go zdegrengolowałodegrengoladazdegrengolowało:

Państwo, Naród, Koran, Miszna,
HebbelHebbelHebbel, GoebbelsGobbelsGoebbels, Murti‑KrishnaMurtiMurti‑Krishna,
surrealizmsurrealizmsurrealizm, subskrypcjonizmsubskrypcjonizmsubskrypcjonizm;

automatyzm, borealizmborealizmborealizm,
pantotalizmpantotalizmpantotalizm, nacjonalizmnacjonalizmnacjonalizm,
babilonizmbabilonizmbabilonizm, rewizjonizmrewizjonizmrewizjonizm;

Nostradamus, FichteFichteFichte, SchlegelSchlegelSchlegel,
HusserlHusserlHusserl, RüsselRusselRüssel, BroncelBroncelBroncel, HegelHegelHegel,
BaconBaconBacon, OzonOzonOzon, Marco PoloMarco PoloMarco Polo;
PrystorowaPrystorowaPrystorowa, ŻeligowskiŻeligowskiŻeligowski,
KostaneckiKostaneckiKostanecki, KościałkowskiKościałkowskiKościałkowski...

Biedny Lolo, biedny Lolo!

Biedny Lolo jednak chce
znaleźć się w problemów sednie:
IKC i ABC
czyta w nocy, czyta we dnie;

ale jakże połknie mózg
idej ciżbę taką mnogą?
A tu coraz gorzej mu:
ani ręką, ani nogą.

Biedny Lolo więc rad nierad
zwiększa liczbę prenumerat:
„Dzwon Narodu”, „Siuchta Młodych”,
„Oko”, „Echo miasta Brody”,
„Elf”, „Wilkołak”, „Hallo”, „Molo”,

„Przegląd Luźny”, „Głos Wodnika”.
I „Kronika”, i „Panika”.

Biedny Lolo! Biedny Lolo!

Biedny Lolo żonę ma,
taką śliczną, taką rzewną!
Żyje z nią już osiem lat,
więc kochają się na pewno;

gdy nadciągnie wieczór złoty,
patrzą w okno jak dwa koty.

A za oknem ruczaj kręty,
cztery brzozy i klon piąty,
cicha zima, srebrny AninAninAnin...

myśli Lolo: czy ja wiem...
zima... brzozy... coś jest w tem –

i powoli syty snem
budzi się w Lolu Polanin:

Te gazety, te problemy
sami sobie fingujemy,
zaś tu wietrzyk brzozom, polom...

hodowałbym troszkę pszczół...
dużo bym się lepiej czuł...

Biedny Lolo!

j0000000FTB3v20_00000_BIB_004 Źródło: Konstanty Ildefons Gałczyński, Biedny Lolo, [w:] tegoż, Poezje, t. 1, Warszawa 1957, s. 442–444.