W roku 2011 przypadła 200 rocznica urodzin Franciszka Liszta. W rozmowie z Mieczysławem Tomaszewskich ( wybitnym muzykologiem) opowiada o przedziwnej biografii Liszta, która jest mieszaniną faktów i zmyśleń. Sam też twierdzi, że nie wie, co pisał sam Liszt o sobie, a co napisała za niego księżna Karolina Wittgenstein (z domu: Iwanowska), jego ówczesna przyjaciółka. Przypuszcza się, że to od niej pochodzą partie tyczące mazurka i poloneza, a być może także polskich dam. To, co sam Liszt napisał o Chopinie, przepełnione jest podziwem i serdeczną przyjaźnią. Jako człowiek i artysta pozostał Chopin w pamięci Liszta „duszą czystą”, „wzorem moralności”, wysublimowanego człowieczeństwa. W tych stwierdzeniach streszcza się stosunek Liszta do odmiennego przecież stylem i charakterem przyjaciela i nie ma powodu, by wątpić w ich szczerość.
W odniesieniu do twórczości – obok podziwu i zachwytów – pojawiają się też u Liszta zarzuty. Uważał, że Chopin był niedościgłym mistrzem fortepianowej miniatury, ale że wielkie formy, jak koncerty czy sonaty, nie wychodziły mu najlepiej. A Chopin „późny”, ten od „Poloneza‑Fantazji” i „Barkaroli” począwszy, był dla Liszta nazbyt ekspresjonistyczny, muzyka niosła w sobie widoczne ślady rozwijającej się w nim choroby. Potrafił jednak ten sąd odwołać. Uczynił to na jednym z kursów pianistycznych w Weimarze, przyznając, że utworów tych, arcydzielnych, wówczas nie rozumiał, że musiał do nich dojrzeć. Osobiście biografię Liszta lubię i cenię. Rysuje w niej Chopina jako osobę żywą i  prawdziwą.
A co do momentów krytycznych: również i sam Liszt sporo się z powodu Chopina mógł nacierpieć. Któregoś roku, chyba w 1844,  zjechali się w Paryżu, by dać serię koncertów w tym samym czasie, Liszt i Thalberg – dwaj pianiści uznani za najwybitniejszych wirtuozów swoich czasów. Koncerty odbywały się na przemian, było to coś na kształt pianistycznych igrzysk. Pisał o tym wspaniale Heine; ale nie potrafił do swojej  recenzji nie włączyć osoby Chopina. To on był dla poety punktem odniesienia.
Zdarzały się także recenzje niepozbawione humoru. Już parę lat wcześniej, w roku 1838, można było w „Revue et Gazette Musicale” przeczytać opinię  jednego z renomowanych paryskich recenzentów: „Na pytanie, kto jest pierwszym pianistą świata, Liszt czy Thalberg, odpowiedź jest jedna: Chopin”. Nie zapomnijmy, że estetycznie Liszt i Chopin żyli w odmiennych światach. Jak relacjonuje wspomniany już Brzowski, nie lubili też występować wspólnie na jednym koncercie. Jakby unikali konfrontacji… Estetyczną, ale i artystyczną dychotomię dostrzegł już Balzac, który podobno kiedyś ujął to w zdaniu: „Liszt to diabeł. Chopin to anioł”.

Pewnie przesadził, ale coś w tym jednak jest. Kiedy czyta się słowa Liszta dziś, zaskakują one nabożnym wręcz stosunkiem do przyjaciela. „Ulegając osobistemu urokowi Chopina, nie miało się sposobności do refleksji. Wszystko w nim było tak harmonijne, że – żadnego komentarza. W jasnym spojrzeniu niebieskich oczu więcej było dowcipu niż rozmarzenia: miły, łagodny uśmiech nigdy nie miał w sobie goryczy” – pisze o Chopinie Liszt.