Proste, koła i okręgi
6. Wzajemne położenie dwóch okręgów
Nie sposób nie dostrzec na poniższym zdjęciu szeregu obiektów geometrycznych, w szczególności okręgów i ich łuków.

Te obiekty tworzą maswerk – geometryczny wzór architektoniczny o charakterze dekoracyjnym, wykuty z kamienia lub zrobiony z cegieł, używany do wypełnienia górnej części gotyckiego okna, witrażu, rozety itp.
Nie musimy jednak od razu jechać do Wenecji, by podziwiać kunszt ówczesnych budowniczych katedr – wystarczy wybrać się chociażby do Malborka. Również tam znajdziemy maswerki, których przewodnim motywem architektonicznym są okręgi, na przykład takie, jak na poniższym zdjęciu.

Poniższy szkic pokazuje elementy konstrukcji maswerków z malborskiego zamku.

Będziesz badał wzajemne położenie dwóch okręgów i sformułujesz kryteria pozwalające to położenie określić.
Skonstruujesz okręgi styczne do danych okręgów.
Zastosujesz poznane zależności w sytuacjach typowych i problemowych.
Rozważmy dwa okręgi, których środkami są punkty i , a ich promienie są równe odpowiednio i .
Przyjmiemy wówczas następujące definicje.
Powiemy, że okręgi i są styczne zewnętrznie, jeżeli mają jeden punkt wspólny i koła ograniczone tymi okręgami nie mają żadnych innych punktów wspólnych. Punkt wspólny tych okręgów nazywamy ich punktem styczności.

Powiemy, że okręgi i są styczne wewnętrznie, jeżeli mają jeden punkt wspólny, a koła ograniczone tymi okręgami mają nieskończenie wiele punktów wspólnych.

Zauważmy, że nie istnieją okręgi o równych promieniach, które byłyby styczne wewnętrznie.
Zauważmy, że okręgi mogą mieć dwa punkty wspólne – powiemy wówczas, że okręgi te przecinają się.

Dwa okręgi mogą nie mieć żadnego punktu wspólnego – mamy wówczas dwa istotnie różne położenia takich okręgów, podobnie jak w przypadku okręgów stycznych. Jednym z położeń jest takie, w którym koła ograniczone tymi okręgami nie mają punktów wspólnych – powiemy wówczas, że każdy z tych okręgów leży na zewnątrz drugiego.

Drugim położeniem, przy którym dwa okręgi nie mają punktów wspólnych jest takie, w którym koło, ograniczone jednym z okręgów, leży wewnątrz drugiego z kół.

Jeżeli jeden z okręgów leży wewnątrz drugiego z okręgów w taki sposób, że ich środki się pokrywają, to powiemy, ze okręgi te są współśrodkowe.
Rozważmy teraz dwa okręgi o promieniach oraz . Przyjmijmy, że . Możemy wyróżnić kilka sytuacji wzajemnego położnia takich okręgów.


Wzajemne położenie dwóch okręgów charakteryzują poniższe twierdzenia, które ze względu na ich intuicyjny charakter, przyjmujemy bez dowodu.
Jeżeli odległość środków dwóch okręgów jest większa od sumy ich promieni, to każdy z tych okręgów leży na zewnątrz drugiego.
Jeżeli odległość środków dwóch okręgów jest równa sumie ich promieni, to okręgi te są styczne zewnętrznie.
Jeżeli odległość środków dwóch okręgów, o różnych promieniach, jest równa wartości bezwzględnej różnicy tych promieni, to okręgi te są styczne wewnętrznie.
Jeżeli odległość środków dwóch okręgów jest mniejsza od wartości bezwzględnej różnicy ich promieni, to okrąg o mniejszym promieniu leży wewnątrz okręgu o większym promieniu.
Jeżeli odległość środków dwóch okręgów jest większa od wartości bezwzględnej różnicy ich promieni, a mniejsza od sumy promieni, to okręgi te przecinają się.
Zauważmy, że prawdziwe są również twierdzenia odwrotne do każdego z powyższych twierdzeń.
Moglibyśmy zapisać każde z powyższych twierdzeń bez konieczności wykorzystywania pojęcia wartości bezwzględnej, o ile wprowadzimy porządek w długościach promieni. Sformułujemy wówczas powyższe twierdzenia jako odpowiednie warunki równoważne.
Dane są okręgi o środkach w punktach i i promieniach i , gdzie . Wtedy:
okręgi i są styczne zewnętrznie wtedy i tylko wtedy, gdy ;
okręgi i , o różnych promieniach, są styczne wewnętrznie wtedy i tylko wtedy, gdy ;
okręgi i przecinają się w dwóch punktach wtedy i tylko wtedy, gdy ;
każdy z okręgów i leży na zewnątrz drugiego wtedy i tylko wtedy, gdy ;
okrąg leży wewnątrz okręgu wtedy i tylko wtedy, gdy .
Okazuje się, że już w czasach starożytnych badano zagadnienie szczególnego położenia większej liczby okręgów. Już w wieku Apoloniusz z Pergi badał istnienie okręgu stycznego do trzech danych okręgów. Co prawda, rozwiązanie postawionego przez Apoloniusza problemu zawdzięczamy Kartezjuszowi, ale to Frederick Soddy, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, zasłużył na to, by jego imieniem nazwać okręgi styczne do trzech danychokręgi styczne do trzech danych, wzajemnie stycznych okręgów. A swoją drogą ciekawe, jak bez znajomości dokonań Kartezjusza radzili sobie budowniczowie gotyckich zabytków, w szczególności twórcy maswerkówmaswerków.
Okrąg o środku w punkcie ma promień , a okrąg o środku w punkcie – promień . Dla jakich długości odcinka oba te okręgi przecinają się w dwóch punktach?
Rozwiązanie
Gdy, wtedy okręgi nie mają punktów wspólnych. Jeśli . Gdy odległość środków będzie mniejsza niż to okręgi są styczne zewnętrznie (pierwszy rysunek). Gdy odległość punktów i będzie się zmniejszać, okręgi będą się przecinać w dwóch różnych punktach, aż do momentu, gdy staną się one styczne wewnętrznie (trzeci rysunek). Stanie się tak dla . Gdy odległość środków będzie mniejsza niż , to mały okrąg znajdzie się we wnętrzu dużego, a wtedy okręgi nie będą miały punktów wspólnych.

Odpowiedź: Okręgi przecinają się w dwóch punktach, gdy .
Okręgi o promieniach długości: , i oraz środkach odpowiednio w punktach: , , są parami styczne zewnętrznie (tzn. każde dwa okręgi są do siebie styczne zewnętrznie). Oblicz pole trójkąta .

Rozwiązanie
Z warunku zewnętrznej styczności wynika, że: , , .
Mamy zatem:
.
Na mocy twierdzenia odwrotnego do twierdzenia Pitagorasa trójkąt jest prostokątny z kątem prostym przy wierzchołku . Stąd jego pole jest równe:
.
Odpowiedź: Pole trójkąta jest równe .
Dwa okręgi o środkach w punktach i i promieniach i przecinają się w punktach i .
Pokażemy, że ich wspólna cięciwa jest prostopadła do odcinka łączącego środki okręgów.
Rozwiązanie:
Zauważmy, że trójkąty i są przystające na mocy cechy .

Zauważmy, że wówczas kąty i są równe, zatem jest dwusieczną w trójkącie równoramiennym i tym samym zawiera wysokość tego trójkąta. Stąd teza.
Dane są dwa współśrodkowe okręgi o promieniach odpowiednio i .
Wyznaczymy promień okręgu, który jest styczny do danych okręgów.
Rozwiązanie:
Model, który narzuca się przy rozwiązaniu naszego problemu, jest przedstawiony na poniższym rysunku.

Jeśli przez oznaczymy szukany promień, to mamy spełnioną równość: .
Stąd .
Mniej oczywistym jest model, w którym szukany okrąg jest styczny w sposób przedstawiony na poniższym rysunku.

Wówczas otrzymujemy: .
Stąd .
Aplet
Uruchom aplet i przeanalizuj konstrukcje.

Zasób interaktywny dostępny pod adresem https://zpe.gov.pl/a/D5HPGXP3D
Znając pojęcie dwóch okręgów stycznych, wprowadzimy zagadnienie trzech okręgów parami stycznych. Otóż możemy narysować na płaszczyźnie trzy takie okręgi, które będą styczne i żaden z nich nie będzie okręgiem wewnętrznym innego. Mając tak narysowane okręgi, możemy przejść do pojęcia okręgu Soddy’ego, czyli okręgu stycznego do trzech okręgów parami stycznych. Nazwijmy nasze okręgi: A, B, C. Niech okrąg A będzie na górze, okrąg B pod nim po lewo i okrąg C pod okręgiem A po prawo. Wszystkie one są parami styczne. Ich środki A, B, C łączymy trzema odcinkami. Mamy więc trójkąt BCA. Teraz przez środek A kreślimy prostą prostopadłą do podstawy trójkąta, czyli do odcinka BC. Dalej zaznaczamy punkt I, czyli punkt przecięcia prostej z okręgiem A. Następnie zaznaczamy punkty styczności okręgów. F niech będzie punktem wspólnym okręgów B i C. H punktem wspólnym okręgów C i A, natomiast G okręgów A i B. Następnie na prostej zaznaczamy punkt J, który jest punktem wewnętrznym okręgu B. Punkt J taki, że odcinek I J jest równy co do długości odcinkowi I A. Dalej rysujemy kolejną prostą, która przechodzi przez punkt F, czyli punkt wspólny okręgów B i C oraz przez punkt I, czyli punkt leżący na przecięciu pierwszej prostej i okręgu A. Druga prosta Przecina okrąg A w punkcie K. W przedostatnim kroku rysujemy kolejne dwie proste. Trzecia z kolei prosta przechodzi przez punkty K oraz środek okręgu A. Ostatnia, czwarta prosta, przechodzi przez punkty J oraz F, gdzie F to punkt wspólny okręgów B i C. Trzecia i czwarta prosta przecinają w punkcie, który nazwiemy L. Ostatni krok polega na narysowaniu okręgu Soddy’ego, czyli okręgu stycznego do okręgów A, B oraz C. Okrąg Soddy’ego ma środek w punkcie L, czyli przecięciu trzeciej i czwartej prostej oraz okrąg ten ma promień LK. Okrąg ten otacza okręgi A, B i C i ma z każdym z nich jeden punkt wspólny, który jest punktem styczności.
Naszkicuj trzy okręgi parami styczne zewnętrznie, których promienie są odpowiednio równe: , , .
Okręgi będą 1. rozłączne, 2. styczne, 3. przecinające się, 4. wewnętrznie lub zewnętrznie, 5. zewnętrznie, 6. rozłączne, jeśli nie mają punktów wspólnych. Mogą one być 1. rozłączne, 2. styczne, 3. przecinające się, 4. wewnętrznie lub zewnętrznie, 5. zewnętrznie, 6. rozłączne wewnętrznie lub 1. rozłączne, 2. styczne, 3. przecinające się, 4. wewnętrznie lub zewnętrznie, 5. zewnętrznie, 6. rozłączne.
Jeśli okręgi mają jeden punkt wspólny, to są 1. rozłączne, 2. styczne, 3. przecinające się, 4. wewnętrznie lub zewnętrznie, 5. zewnętrznie, 6. rozłączne 1. rozłączne, 2. styczne, 3. przecinające się, 4. wewnętrznie lub zewnętrznie, 5. zewnętrznie, 6. rozłączne.
Okręgi mające dwa punkty wspólne to okręgi 1. rozłączne, 2. styczne, 3. przecinające się, 4. wewnętrznie lub zewnętrznie, 5. zewnętrznie, 6. rozłączne.
Oblicz promień okręgu Soddy’ego, tj. stycznego wewnętrznie do trzech parami stycznych zewnętrznie okręgów, których promienie są odpowiednio równe: , , .
Zestaw ćwiczeń interaktywnych
i promieniu R w dwóch różnych punktach, przy czym długość odcinka, A B, koniec długości odcinka, równa się, dziesięć. Wynika stąd, że promień R
jest 1. mniejszy od trzynaście, 2. większy od jedenaście, 3. większy od dziesięć, 4. większy od dziewięć.
Odległość wartość bezwzględna z, O indeks dolny, jeden, koniec indeksu dolnego, O indeks dolny, dwa, koniec indeksu dolnego, koniec wartości bezwzględnej luka do uzupełnienia .
Dwa współśrodkowe okręgi o promieniach , przecięto wspólną sieczną, której odległość od środków tych okręgów jest równa . Oblicz długość każdego z odcinków tej siecznej, zawartych między tymi okręgami.
Odcinek o końcach , ma długość . Z końców tego odcinka zakreślono łuki okręgów, o promieniu , aż do ich przecięcia w punkcie . Oblicz promień okręgu, który jest styczny wewnętrznie do zakreślonych łuków i do odcinka , jak na rysunku.

Podaj znane Ci sposoby na ustawienie dwóch okręgów o różnych promieniach względem siebie. W każdym przypadku opisz własnymi słowami w sposób ogólny, jaka jest odległość między ich środkami w stosunku do ich promieni: jest większa od ich sumy? Mniejsza? A może równa?
Oblicz promień okręgu stycznego zewnętrznie do trzech parami stycznych zewnętrznie okręgów, których promienie są odpowiednio równe: , , , jak na rysunku.

Słownik
geometryczny wzór architektoniczny o charakterze dekoracyjnym, wykuty z kamienia lub zrobiony z cegieł, używany do wypełnienia górnej części gotyckiego okna, witrażu, rozety itp.
dwa okręgi styczne do danych trzech okręgów są nazywane okręgami Soddy’ego


