Grafika przedstawia budowę jądra komórkowego. Możemy w niej wyróżnić kuliste jąderko, czyli część jądra komórkowego, która charakteryzuje się dużą gęstością i na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie oddzielnej struktury. W rzeczywistości jest to zagęszczenie chromatyny kodującej rRNA (rybosomalne RNA), która w tym miejscu ulega intensywnej transkrypcji. rRNA jest następnie wykorzystywany do syntezy podjednostek rybosomów: łącząc się z białkami pochodzącymi z cytozolu, formuje gotowe do opuszczenia jądra podjednostki (małe oraz duże) rybosomów. Jąderka są więc obszarami wewnątrz jądra odpowiedzialnymi za syntezę rybosomów, a ich liczba jest uzależniona od gatunku oraz fazy cyklu komórkowego. Wnętrze jądra od cytozolu oddzielają dwie błony, z których każda jest zbudowana z dwuwarstwy białkowo‑lipidowej. Błony przebijają białkowe kompleksy porowe, które tworzą niewielkie otwory w otoczce. To pory jądrowe umożliwiające komunikację jądra z cytozolem. Odpowiednie ułożenie porów jądrowych jest uwarunkowane obecnością białek, należących do filamentów pośrednich, które wyściełają otoczkę od jej wewnętrznej strony. Takie białkowe rusztowanie również wzmacnia ją mechanicznie oraz decyduje o kształcie jądra. Wnętrze jądra wypełnione jest koloidem złożonym z wody oraz zanurzonych w niej substancji, między innymi wielu białek enzymatycznych odpowiedzialnych za syntezę DNA oraz RNA. Jest to kariolimfa, w której zatopiona jest chromatyna wraz z jąderkiem. Płyn ten stanowi środowisko reakcji chemicznych zachodzących w jądrze. W niedzielącym się jądrze komórki DNA występuje chromatyna w postaci nici nawiniętej na białka histonowe. Luźno rozłożona w jądrze forma chromatyny, nazywana euchromatyną, jest łatwo dostępna dla białek umożliwiających ekspresję genów. Forma ta jest aktywna genetycznie. Chromatyna ściśle upakowana jest nieaktywna genetycznie i nazywana heterochromatyną. Podczas podziału komórkowego chromatyna ulega silnej kondensacji do chromosomów. Błona zewnętrzna otoczki jądrowej przechodzi w błony siateczki śródplazmatycznej szorstkiej. To retikulum endoplazmatyczne szorstkie. Siateczka śródplazmatyczna szorstka odróżnia się od siateczki śródplazmatycznej gładkiej obecnością rybosomów, które biorą udział w syntezie białka.

Ilustracja przedstawia schemat budowy rybosomu. Składa się on z dwóch podjednostek: dużej górnej oraz mniejszej zwanej podjednostką małą. Na podjednostce dużej zamieszczona zapis: E P A. Wyglądem przypominają dwa złączone ze sobą kapelusze grzybów.

Grafika przedstawia schemat wewnątrzkomórkowego szlaku pęcherzykowego. Początkowo, w wyniku endocytozy pochłaniana jest cząstka pokarmowa i tworzy się pęcherzyk endocytarny. Z nim łączy się lizosom, który zawiera enzymy hydrolityczne trawiące pobrany pokarm. Następnie białka są syntetyzowane na rybosomach siateczki śródplazmatycznej szorstkiej, skąd trafiają do światła kanalików siateczki. Tam podlegają obróbce wstępnej. Następnie zamykane są w pęcherzykach, które oddzielają się od siateczki i wędrują do aparatu Golgiego. Aparat Golgiego zbudowany jest z płaskich, ułożonych w stosy błoniastych woreczków nazywanych diktiosomami. Wyróżnia się w nim biegun cis (wejścia) i trans (wyjścia). Zamknięte w pęcherzykach odrywających się od siateczki białka określane są jako cargo. Białka te są rozpoznawane na podstawie sekwencji kontrolujących i utrzymywane w pęcherzykach aż do fuzji pęcherzyka z błoną docelową. Fuzja odbywa się w strefie cis diktiosomu. Następnie, za pomocą znaczników, cysterny zawierające cargo przesuwają się ku biegunowi trans, gdzie cargo ulega dojrzewaniu i obróbce. Biegun trans jest także miejscem sortowania substancji oraz ich wysyłania do błony komórkowej oraz wakuol. Wewnątrz cystern aparatu Golgiego do białek i lipidów dodawane są reszty cukrowe, a tym samym tworzone są glikoproteiny oraz glikolipidy. Cysterny przesuwają się w kierunku bieguna trans. Na biegunie trans aparatu Golgiego pęcherzyki z zawartością odrywają się, po czym łączą z błoną komórkową, usuwając zawartość na zewnątrz komórki.