Jakie czynniki wpływają na bezpieczeństwo międzynarodowe i bezpieczeństwo Polski?

Spacer wirtualny, jego główne zdjęcie przedstawia samolot wojskowy Mig‑21. Ma wydłużony kształt, ostro zakończony dziób. Na kadłubie znajduje się herb składający się z żółtego symbolu Syrenki warszawskiej oraz stylizowanych błękitnych skrzydeł husarskich. Na czerwonej tarczy Syrenki umieszczono cyfrę jeden. Na dole umieszczono błękitną falę. W 23. Bazie Lotnictwa Taktycznego można zobaczyć nieczynny już MiG‑21. Jest to sowiecki samolot myśliwski z lat 50. XX wieku nazywany przez pilotów „ołówkiem” lub „bałałajką” ze względu na swoją sylwetkę. Produkowany był w Czechosłowacji i Indiach. Na wyposażeniu miały go kraje Układu Warszawskiego oraz Afganistan, Angola, Bangladesz, Egipt, Etiopia, Finlandia, Indie, Indonezja, Irak, Jemen, Jugosławia, Korea Północna, Kuba, Laos, Madagaskar, Mozambik, Nigeria, Somalia, Sudan, Syria, Tanzania, Wietnam, Zambia i Zimbabwe. W latach 1961 – 1980 Polska zakupiła 583 sztuki. Samoloty tego typu były eksploatowane przez polskie siły powietrzne końca 2003 r. Fotografia przedstawia niewielki samolot wojskowy stojący na pasie startowym. Ma wydłużony kształt i ostro zakończony dziób. W tle trawnik i niska zabudowa. Źródło: MiG‑21PF w wietnamskich barwach w Muzeum Narodowym Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, USAF, da.wikipedia.org, domena publiczna. Zawód pilota wojskowego. Zawód pilota wojskowego jest zawodem dla nielicznych. Jest to również zawód, w którym zadaniom szkolenia lotniczego podporządkowane jest życie osobiste i rodzinne – mówi gen. bryg. pil. dr hab. Jan Rajchel, rektor‑komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie. (...) – Co najczęściej jest powodem nieprzyjęcia na studia na wydział lotnictwa? Czynnik dyskwalifikujący stanowi poziom wiedzy, czy raczej szalę przeważa brak odpowiednich cech fizycznych i psychicznych? – Aby przystąpić do egzaminów wstępnych, wcześniej należy przejść badania lotniczo‑lekarskie, prowadzone w Rejonowych Wojskowych Komisjach Lekarskich, a następnie w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. Są one pierwszym etapem selekcji. Na tym szczeblu ocenia się przydatność kandydata na pilota pod względem jego predyspozycji zdrowotnych i psychofizycznych. O tym, jak wysokie wymagania stawia się kandydatom, może świadczyć choćby to, że najwyższą grupę zdrowia, uprawniającą do wykonywania lotów na samolotach wysokomanewrowych, uzyskuje średnio co dziesiąty kandydat, zaś co piąty uzyskuje grupę zdrowia, uprawniającą do wykonywania lotów na śmigłowcach. Ostatecznie o przyjęciu bądź nieprzyjęciu na studia decyduje konkurs świadectw maturalnych, test sprawności fizycznej oraz rozmowa kwalifikacyjna prowadzona z potencjalnym kandydatem na pilota wojskowego przez komisję. Jak widać, głównym – choć nie jedynym – czynnikiem, który warunkuje przyjęcie na studia, jest stan zdrowia kandydata. Aby dostać się do WSOSP, należy po przejściu badań zdać maturę na poziomie rozszerzonym z takich przedmiotów, jak: matematyka, fizyka, język angielski oraz egzamin ze sprawności fizycznej. Przy naborze ważne jest również doświadczenie lotnicze, które podnosi szansę przyjęcia na studia młodego adepta lotnictwa. – Jakimi predyspozycjami powinien dysponować kandydat na pilota? Czy są one różne w zależności od rodzaju maszyny, za sterami której będzie siedział? Mam tu na myśli lotnika wojskowego i cywilnego. – Jak wynika z wielu badań, współczesny pilot musi prezentować wysoki poziom umiejętności specjalistycznych, zwłaszcza radzenia sobie w sytuacjach szczególnych, oraz wiedzy specjalistycznej, adekwatnej do wykonywanych obowiązków. Powinien biegle władać minimum jednym językiem obcym – najlepiej angielskim – oraz prezentować wysoki poziom wiedzy informatycznej. Inne cechy osobowo‑zawodowe pilota to odpowiednio wysoki poziom sprawności w zakresie podejmowania decyzji, szybkości spostrzegania orientacji przestrzennej, sprawność fizyczna oraz duża odporność psychiczna na stres. Zarówno pilot wojskowy, jak i cywilny musi być zrównoważony emocjonalnie oraz prezentować wyższy od przeciętnego poziom intelektualny i sprawność poznawczą, przejawiającą się głównie w takich cechach, jak uwaga, myślenie, dobra pamięć wzrokowa i słuchowa…. Źródło: Justyna Franczuk, Pilot wojskowy – zawód dla wybrańców, dostępny w internecie: magazynvip.pl. Dane techniczne MiG‑21: dane podstawowe typ: samolot myśliwski konstrukcja: duralowa, półskorupowa, płat delta o skosie 57° załoga: 1 pilot historia data oblotu: 16 czerwca 1956 lata produkcji: 1959 – 1987 egzemplarze: ok. 18 000 wymiary rozpiętość: 7,15 m długość: 13,46 m wysokość: 4,10 m powierzchnia nośna: 23 m² masa własna: 5350 kg startowa: 8950 kg zapas paliwa: 2600 l osiągi prędkość maks.: 2130 kilometrów na godzinę (2,05 Ma) prędkość minimalna: 270 kilometrów na godzinę prędkość wznoszenia: 225 metrów na sekundę pułap: 19 000 m zasięg: 1100 km uzbrojenie: 1 × działko GSz‑23 kal. 23 mm uzbrojenie podwieszane na 4 węzłach o masie do 2000 kg Źródło danych: opisybroni.pl. Fotografia przedstawia niewielki samolot wojskowy ustawiony na betonowej podstawce. Ma wydłużony kształt i ostro zakończony dziób skierowany ku górze. Na sterach kierunkowych namalowano pięcioramienne gwiazdy. Źródło fot.: Zamontowany na słupie MIG‑21, parfaits, pl.wikipedia.org, CC BY‑SA 3.0. Zadania 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego w czasie pokoju: zabezpieczanie pod względem logistycznym lotów oraz przelotów wojskowych statków powietrznych; loty w ramach misji lotniczych; pełnienie dyżurów bojowych w ramach natowskiej misji Baltic Air Policing, szczególnie nadzorowanie przestrzeni powietrznej nad krajami bałtyckimi. Baza jest wyposażona w myśliwce MiG‑29. Fotografia przedstawia trójkątny medal leżący w pudełku wyłożonym atłasem. Obok znajduje się miniaturowa wersja medalu. Wewnątrz trójkątów umieszczono zarysy państw nadbałtyckich: Litwy, Łotwy i Estonii. Medale są potrójnie obramowane. Całość umocowana na ciemnoniebieskiej tasiemce, na której znajdują się pasy w barwach narodowych: żółto‑zielono‑czerwona flaga Litwy, czerwono‑biało‑czerwona flaga Łotwy oraz niebiesko‑czarno‑biała flaga Estonii. Źródło: Medal za udział w misji NATO Baltic Air Policing ustanowiony w 2012 r., S.K.Y. van der Gulik, pl.wikipedia.org, CC BY‑SA 4.0. Symbol odbicia buta prowadzi do fotografii, która przedstawia kokpit samolotu. Znajdują się na nim liczne okrągłe wskaźniki, pokrętła i lampki. Urządzenia te umieszczone są także po bokach fotela pilota. Fotel zaopatrzony jest w trzypunktowe pasy bezpieczeństwa. Symulator lotu myśliwca MiG‑29 jest na wyposażeniu 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego. Wspiera on proces szkolenia pilotów pod względem: wykonywania lotów zarówno w dzień, jak i w nocy, również w zmiennych warunkach pogodowych; wykonywania lotów bojowych; treningu procedur awaryjnych; użytkowania urządzeń pokładowych; prowadzenia wymiany korespondencji radiowej. Fotografia przedstawiająca fragment kokpitu samolotu. Znajdują się na nim liczne okrągłe wskaźniki i pokrętła. Kokpit symulatora Kabina jest dokładnym odwzorowaniem wnętrza samolotu MiG‑29. Wyposażono ją we wszystkie wskaźniki, systemy łączności, manipulatory i przyłącza instalacji. Dzięki temu w symulatorze można przećwiczyć także niebezpieczne zdarzenia, takie jak np. pożar, awaria silnika i prądnic, dezorientacja przestrzenna pilota. Fotografia przedstawia wnętrze symulatora lotów. Znajdują się na nim liczne okrągłe wskaźniki, pokrętła i lampki. Źródło: Kokpit samolotu MiG‑21 czeskich sił powietrznych, Petr Kadlec, pl.wikipedia.org, CC BY‑SA 2.0. Trening pilota. Instruktor odpowiedzialny za trening pilota może kontrolować środowisko symulacji i zmieniać np. warunki meteorologiczne, taktyczne oraz parametry techniczne samolotu. Po zakończeniu ćwiczeń można odtworzyć trening w celu analizy działań pilota i skorygowania niepożądanych odruchów. Dzięki temu pilot może bezpiecznie przygotowywać się do pracy w prawdziwym myśliwcu. Realizm Pilot nie ćwiczy w ciszy. Symulator zapewnia odpowiednie efekty akustyczne. Pilot słyszy pracę silnika, ma łączność radiową i związane z nią efekty akustyczne i zakłócenia, słyszy też zjawiska atmosferyczne oraz dźwięki związane z awariami w samolocie. W przypadku, gdy ćwiczy w warunkach wojennych, słyszy także odgłosy walki. W 23. Bazie Lotnictwa Taktycznego piloci latają obecnie samolotami MIG‑29. Dane techniczne MiG‑29: dane podstawowe typ: myśliwiec frontowy konstrukcja: średniopłat odrzutowy o konstrukcji metalowej załoga: 1 (pilot) historia data oblotu: 6 października 1977 lata produkcji: 1983 – obecnie dane techniczne napęd: dwuprzepływowe silniki odrzutowe Klimov / Sarkisow RD‑33 moc: ciąg (49.42 kN) / (81.4 kN) z dopalaczem, \ zużycie paliwa (21.81 g/kNs) / (59.48 g/kNs) z dopalaczem wymiary rozpiętość: 11,36 m długość: 17.32 m wysokość: 4.73 m powierzchnia nośna: 38 m² masa własna: 10 900 kg startowa: 18 480 kg osiągi prędkość maksymalna: 2445 kilometrów na godzinę (2.3 Ma) prędkość minimalna: 230 kilometrów na godzinę prędkość wznoszenia: 330 metrów na sekundę pułap: 17500 m zasięg: 1750 km (normalny) 2100 km (ze zbiornikiem dodatkowym) rozbieg: 240 m dobieg: 600 m uzbrojenie: 1 działko rewolwerowe GSz‑30‑1 kal. 30 mm z zapasem 150 naboi uzbrojenie podwieszane na 6/9 węzłach o łącznej wadze 2000 kg/5500 kg w zależności od wersji. Źródło danych: air‑fly.pl.tl. Fotografia przedstawia stojący na lotnisku samolot wojskowy. Dziób samolotu jest ostro zakończony. Na sterze kierunku znajduje się czerwona pięcioramienna gwiazda z białym obramowaniem. W tle inne samoloty i namioty. Źródło fot.: MiG‑29SMT, Doomych, pl.wikipe.dia.org, domena publiczna. Symbol odbicia buta prowadzi do pierwszej fotografii. 23. Baza Lotnictwa Taktycznego im. ppłk. pil. Jana Zumbacha mieści się ok. 6 km na wschód od Mińska Mazowieckiego. Baza stanowi część I Skrzydła Lotnictwa Taktycznego z dowództwem w Świdwinie. Ilustracja przedstawia logo 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego. Stanowią ją dwa koncentryczne okręgi. Pomiędzy nimi znajduje się trzynaście pięcioramiennych jasnoniebieskich gwiazd. Wewnątrz mniejszego okręgu umieszczono czerwone i białe pionowe pasy. Jest ich trzynaście, czerwone po zewnętrznych stronach. Pośrodku znajdują się dwie skrzyżowane kosy oraz czerwona rogatywka z niebiesko‑czerwonym piórkiem wetkniętym za czarny otok. Źródło: 23. Baza Lotnictwa Taktycznego – oznaka rozpoznawcza na mundur wyjściowy, Mboro, pl.wikimedia.org, domena publiczna.

Spacer wirtualny. Zajrzyj do wnętrza schronu przeciwatomowego. Pierwsza część spaceru wirtualnego przedstawia podziemny, długi korytarz z łukowym sufitem. Jest on podświetlony niebieskimi lampami, które wiszą na ścianach. Pod sufitem biegną grube rury. Na środku korytarza jest przejście do następnego korytarza, który jest oświetlony czerwonymi lampami. W nim po ścianą stoi ławka, na której siedzi manekin ubrany w płaszcz i kapelusz. Opisy punktów znajdujących się w tej części spaceru wirtualnego: 1. Czym jest schron? Schron to budowla o charakterze obronnym przeznaczona dla celów wojskowych lub cywilnych. Schron przeciwatomowy ma za zadanie chronić ludzi przed bezpośrednimi i pośrednimi skutkami ataku z użyciem broni jądrowej. Zdjęcie przedstawia wejście do betonowego schronu. Budynek jest wkomponowany w ziemię, nad nim oraz wokół niego jest trawnik. Nad schronem rośnie drzewo. W tle jest niebo z chmurami. Schron w punkcie oporu Filipów. 2. Polskie schrony przeciwatomowe. W Polsce niewiele jest typowych schronów przeciwatomowych, a większość z nich wybudowana została w czasach drugiej wojny światowej jako schrony przeciwlotnicze i dopiero później zaadaptowana na potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ludności w przypadku ataku z użyciem broni jądrowej. Przykładem takiej budowli jest schron przeciwatomowy zlokalizowany w podziemiach szczecińskiego dworca kolejowego. Zdjęcie przedstawia niskie, podziemne pomieszczenie. Po bokach przy betonowych ścianach stoją rzędy manekinów w różnych strojach, są to głównie płaszcze. Przy większości manekinów stoją walizki. Na ścianie w tle są metalowe drzwi oraz lampa. Na podłodze są brązowe płytki. Schron przy dworcu kolejowym Szczecin Główny. 3. Szczeciński schron. W szczecińskim schronie jednorazowo może ukryć się pięć tysięcy osób. Znajduje się on na głębokości odpowiadającej pięciu piętrom, jego wysokość wynosi 17 metrów, a grubość żelbetowych ścian i stropów dochodzi do 3 metrów. Zdjęcie przedstawia podłużny korytarz z łukowym sufitem, który oświetlony jest czerwonymi lampami. Pod sufitem biegnie gruba rura. Na środku na podłodze jest kałuża, stoją na niej dwa wiadra. Za nimi jest drewniana ławka. Po prawej stoi manekin w mundurku z czerwoną apaszką. Przed nim leżą drewniane skrzynki i wypełnione worki. Schron przy dworcu kolejowym Szczecin Główny. 4. Skażenie promieniotwórcze. Czynnikiem pośrednim zagrożenia atomowego jest utrzymujące się długo po zastosowaniu broni atomowej skażenie promieniotwórcze. Dlatego niezwykle ważną instalacją w takich schronach jest oczyszczająca powietrze filtrowentylacja, a także wyposażenie schronu w zapas żywności i wody pitnej. Zdjęcie przedstawia niskie, podziemne pomieszczenie. Są w nim ściany i kolumny pomalowane na zielono, biały sufit i betonowa podłoga. W pomieszczeniu panuje półmrok. Ukrycie schronowe w piwnicy budynku mieszkalnego. 5. Groza wybuchu. Bezpośrednimi czynnikami zagrożenia w przypadku ataku atomowego są przede wszystkim fala uderzeniowa, promieniowanie i impuls elektromagnetyczny. Z tego względu schrony przeciwatomowe buduje się głęboko pod ziemią. Zdjęcie przedstawia ognistą chmurę dymu po wybuchu bomy atomowej. Przed nią są drzewa oraz stalowy maszt. Niebo jest rozświetlone na czerwono. Eksplozja ładunku atomowego. Druga część spaceru wirtualnego przedstawia korytarz, od którego odchodzą mniejsze korytarze do pozostałych pomieszczeń. Do korytarza prowadzi klatka schodowa. Podłogi są ciemne, ściany jasnożółte a sufity białe. Do kilku pomieszczeń prowadzą szare, metalowe drzwi. Pod sufitem biegną rury. Po bocznych ścianach korytarza stoją ławy. Przy jednej z nich są dwa manekiny w mundurach wojskowych. Jeden z nich ma założoną maskę przeciwgazową i trzyma czerwony sztandar. Opisy punktów znajdujących się w tej części spaceru wirtualnego: 1. Muzealne schrony. Schrony przeciwatomowe są obecnie interesującą atrakcją turystyczną – warto odwiedzać takie miejsca, gdyż zachowała się tam ważna część historii naszego państwa i świata. Pozostaje mieć nadzieję, że ludzkość już nigdy nie zdecyduje się na zastosowanie broni atomowej, a technologię tę wykorzystywać będzie jedynie pokojowo dla uzyskiwania energii. Zdjęcie przedstawia stojącego manekina w szarym kombinezonie z hełmem, maską przeciwgazową oraz apteczką w dłoni. Za manekinem jest jasna ściana, na której wisi tablica ze zdjęciami i napisami. Po prawej jest strzałka w prawo, napis w języku niemieckim i lampa. Schron przy dworcu kolejowym Szczecin Główny. 2. Atomowa zagłada. Nie wiem, jaka broń zostanie użyta w trzeciej wojnie światowej, ale czwarta będzie się toczyć na kije i kamienie – te słowa Alberta Einsteina, które padły w udzielonym przez niego wywiadzie dla magazynu „Monthly Review” w 1949 roku były wyrazem lęku, jakie w ludzkości budziło życie w cieniu atomowej zagłady. Zdjęcie przedstawia grzyb atomowy, który wystaje ponad poziom chmur. Nad nim niebo jest ciemniejsze. Test broni jądrowej Mike, który był częścią Operacji Bluszcz. Mike był pierwszą w historii testowaną bombą wodorową. 3. Zimna wojna. Od Szczecina nad Bałtykiem do Triestu nad Adriatykiem zapadła żelazna kurtyna, dzieląc nasz kontynent. Poza tą linią pozostały stolice tego, co dawniej było Europą Środkową i Wschodnią. Warszawa, Berlin, Praga, Wiedeń, Budapeszt, Belgrad, Bukareszt i Sofia, wszystkie te miasta i wszyscy ich mieszkańcy leżą w czymś, co trzeba nazwać strefą sowiecką, są one wszystkie poddane, w takiej czy innej formie, wpływowi sowieckiemu, ale także – w wysokiej i rosnącej mierze – kontroli ze strony Moskwy – to zdanie wygłoszone przez brytyjskiego premiera Winstona Churchilla podczas przemówienia w Fulton, 5 marca 1946 roku, wyznacza symboliczny początek tzw. zimnej wojny. W konflikcie tym Polska, wbrew własnej woli, znalazła się po stronie państw sowieckich. Zdjęcie przedstawia biurko, przy którym siedzi starszy mężczyzna w garniturze i podpisuje dokument. Ma krótkie, siwe włosy, okulary oraz garnitur z krawatem. Na biurku leżą dokumenty, pieczęcie, przybory do pisania oraz jest telefon. Za mężczyzną wokół biurka stoją starsi i dojrzali mężczyźni w garniturach. Patrzą na mężczyznę podpisującego dokument, część się uśmiecha. Za nimi są okna z grubymi zasłonami. Prezydent Truman podpisuje Traktat Północnoatlantycki. 4. ZSRS kontra USA. Zimna wojna między ZSRS a USA to stan napięcia i rywalizacji, który rozpoczął się tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej i trwał kolejne pół wieku. Jednym z obszarów rywalizacji był tzw. wyścig zbrojeń, również na polu broni atomowej. Zwaśnione mocarstwa trzymały się nawzajem w szachu, a światu nieustannie groził konflikt bardziej destrukcyjny niż kiedykolwiek przedtem. To wówczas żyjące w lęku społeczeństwa i władze zaczęły budować schrony atomowe. Zdjęcie przedstawia podziemne pomieszczenie. Na pierwszym planie stoi stół z kraciastym obrusem. Leżą na nim czasopisma, a obok stoi krzesło. Za stołem po lewej jest piętrowe łóżko. Po prawej stoi półka z książkami, puszkami i słoikami z jedzeniem oraz innymi rzeczami. Wyidealizowany amerykański schron przeciwatomowy, około 1957. 5. Broń jądrowa współcześnie. Współcześnie na świecie dzięki porozumieniom rozbrojeniowym jest znacznie mniej broni jądrowej, niestety jest ona także potężniejsza pod względem niszczącego potencjału. Ogromnym zagrożeniem jest proliferacja broni jądrowej w państwach niestabilnych politycznie, gdyż trudno przewidzieć, w jaki sposób i kiedy może ona zostać użyta. Zdjęcie przedstawia dwa lotniskowce, które płyną na morzu. Na lotniskowcu po lewej znajduje się kilka rzędów samolotów bojowych. Na każdym z lotniskowców są wieżyczki z antenami i radarami. Francuski i amerykański lotniskowiec o napędzie atomowym. Przewożą samoloty bojowe zdolne do przenoszenia broni jądrowej.