Pokaz slajdów. Slajd 1. Wielki Wybuch i era Plancka. Wielki Wybuch zainicjował powstanie czasoprzestrzeni i rozwój Wszechświata. W początkowym etapie wypełniała go energia i materia o wielkiej gęstości, ogromnej temperaturze i ciśnieniu. Obecnie znane prawa fizyki pozwalają śledzić zmiany zachodzące we Wszechświecie dopiero po upływie około 10 do potęgi –43 s od wybuchu. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi - orbity. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na orbitach są różnej wielkości kropki. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 0–10 do potęgi minus 43 s. Slajd 2. Wielka Unifikacja. W okresie Wielkiej Unifikacji cztery główne oddziaływania - grawitacja elektromagnetyzm oraz silne i słabe oddziaływania jądrowe połączyły się w jedno oddziaływanie. Nastąpiło także osłabienie efektów kwantowych i zmiany gęstości materii. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Wokół Słońca jest rozświetlony okrąg. Na okręgach - orbitach - są kropki. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 10 do potęgi -43 – 10 do potęgi -35 s. Slajd 3. Inflacja. Kiedy Wszechświat powiększył się i ochłodził grawitacja oddzieliła się od pozostałych oddziaływań. W tym samym momencie liniowe rozmiary Wszechświata zwiększyły się o co najmniej 10 do potęgi 26, a objętość o co najmniej 10 do potęgi 78. W wyniku tej ekspansji nazywanej inflacją pojawiły się zarodki przyszłych struktur we Wszechświecie. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na pierwszym okręgu najbliższym Słońca zaznaczono promieniowanie oraz egzotyczne cząstki. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 10 do potęgi -35 – 10 do potęgi -33 s. Slajd 4. Anihilacja materii i antymaterii, era kwarkowa. Kiedy inflacja wyhamowała słabe oddziaływania jądrowe oddzieliły się od silnych oddziaływań jądrowych. Przestrzeń wypełniła gęsta, gorąca mieszanina cząstek i antycząstek - kwarków, antykwarków i gluonów (era kwarkowa). W miarę obniżania temperatury kwarki i antykwarki łączyły się w nukleony i antynukleony. Antynukleony uległy anihilacji z nukleonami, natomiast niewielka nadwyżka nukleonów utworzyła obserwowaną dziś materię. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na pierwszym okręgu najbliższym Słońca zaznaczono promieniowanie oraz kropki symbolizujące kwarki. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 10 do potęgi -33 – 10 do potęgi -10 s. Slajd 5. Era hadronowa. Wraz ze spadkiem temperatury lżejsze kwarki łączyły się w hadrony, cięższe rozpadały się. Barionowa ciemna materia zbudowana m.in. z protonów i neutronów ulegała zagęszczeniu. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na trzeciej orbicie od Słońca są protony, neutrony, promieniowanie. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 10 do potęgi -10 – 10 do potęgi -4 s. Slajd 6. Era nukleosyntezy. Protony i neutrony zaczęły się łączyć pod wpływem silnych oddziaływań jądrowych tworząc jądra deuteru. W wyniku syntezy termojądrowej łączące się atomy deuteru utworzyły hel - powstały obłoki helowe. W tym okresie powstała cała materia obecna we Wszechświecie. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na czwartej orbicie od Słońca zaznaczono promieniowanie, jądra helu, kwarki tworzące skupiska. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 10 do potęgi -4 – 10 s. Slajd 7. Era promieniowania. Wszechświat wypełniały oddziałujące na siebie cząstki – były to głównie fotony, którym w niewielkiej ilości towarzyszyły protony i neutrony. Wszechświat był wypełniony zjonizowanymi gazami i całkowicie nieprzejrzysty. Po około 300 tys. lat od Wielkiego Wybuchu promieniowanie oddzieliło się od materii dzięki czemu światło mogło rozchodzić się bez przeszkód. Przenikające wszechświat fotony krążą do dziś w postaci promieniowania reliktowego. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na piątej orbicie od Słońca zaznaczono promieniowanie, protony i neutrony w postaci czerwonych i niebieskich kropek. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 10 s – 380 tysięcy lat. Slajd 8. Era gwiazdowa (galaktyczna). Siła grawitacji powodowała zagęszczanie gazowych obłoków zawierających ciężkie pierwiastki i powstawanie pierwszych gwiazd. Kiedy Wszechświat liczył ponad pół miliarda lat grupy gwiazd i obłoków gazowych zaczęły tworzyć pierwsze galaktyki, które z czasem łączyły się w gromady. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na szóstej orbicie od Słońca można zauważyć galaktyki. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 380 tysięcy lat do dziś. Slajd 9. Układ Słoneczny. Na skutek grawitacyjnego zapadnięcia się jednej z części obłoku molekularnego w galaktyce Drogi Mlecznej powstało Słońce. Z pozostałej części uformował się dysk protoplanetarny, z którego następnie powstały planety (w tym Ziemia), księżyce, planety karłowate i pozostałe małe ciała Układu Słonecznego. Slajd przedstawia koncentrycznie rozchodzące się okręgi. W centrum jest jasny punkt - Słońce. Na okręgach - orbitach - są kropki różnej wielkości. Podpis pod slajdem: Upływ czasu od Wielkiego Wybuchu: 9 mld lat.