Jaki jest wpływ Kościoła katolickiego na proces demokratyzacji życia publicznego w Polsce do 1989 roku?

966 Chrzest Polski Przyjęcie chrztu przez księcia Mieszka I. Założenie pierwszego biskupstwa w Poznaniu. Obraz przedstawia mężczyznę w stroju królewskim, stojącego pod drewnianym krzyżem. Mężczyzna otoczony jest dworem. Na drugim planie widoczna jest rzeka. 1000 Zjazd w Gnieźnie Na zjeździe gnieźnieńskim w roku 1000 zwołano synod, który zatwierdził pierwszą archidiecezję dla całej Polski z siedzibą w Gnieźnie. Ilustracja przedstawia polski znaczek o nominale 5 groszy. Znaczek ma podpis Bolesław Chrobry Gniezno 1000. Ukazuje postacie Bolesława Chrobrego i cesarza Ottona. Mężczyźni rozmawiają ze sobą. 1101 - 1300 Kościół w Polsce XII–XIII w. Rozwój Kościoła katolickiego w Polsce. Mapa przedstawiająca ziemie polskie w średniowieczu. Wskazane są na niej: arcybiskupstwo w Gnieźnie i biskupstwa w: Płocku, Włocławku, Poznaniu, Lubuszu, Wrocławiu i Olkuszu. A także klasztory kanoników lub kanoniczek regularnych, Benedyktynów, Cystersów, Joannitów. 1367 Utworzenie drugiej prowincji Kościoła katolickiego w Polsce Powstaje metropolia w Haliczu., Zdjęcie przedstawia fragment murów średniowiecznego zamku w Haliczu wraz z wierzą wartowniczą. 1412 Przeniesienie metropolii do Lwowa Staraniem metropolity halickiego Macieja z Egeru i księcia Władysława Opolczyka antypapież Jan XXIII 28 sierpnia 1412 przeniósł stolicę metropolii z Halicza do Lwowa. Abp Jan Rzeszowski uroczyście promulgował bullę 24 grudnia 1414 r. Wówczas metropolii lwowskiej podlegały biskupstwa w Przemyślu, Chełmie, Włodzimierzu Wołyńskim (od 1427 r. w Łucku), Kijowie, Kamieńcu Podolskim oraz sufragania w Serecie na Mołdawii. Zdjęcie zrobione z lotu ptaka przedstawia zabudowę miejską. Wyróżnia się spośród niej duża bazylika arcykatedralna. 1596 Unia brzeska W 1596 r. w wyniku unii brzeskiej doszło do połączenia Kościoła katolickiego i Kościoła prawosławnego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a po odrzuceniu unii przez część hierarchii i wiernych prawosławnych (dyzunia), do powstania w ramach Kościoła katolickiego odrębnego obrządku rusińskiego z własną hierarchią i strukturą diecezjalną. Mapa przedstawiająca ziemie polskie w połowie XVI wieku. Na mapie wskazane są obszary zamieszkiwane przez ludzi określonych wyznań. Katolicy zamieszkiwali centralną Polskę: Mazowsze, Podlasie, Chełmińskie, Łęczyckie, Rawskie, Poznańskie, Kaliskie, Sieradzkie, jak również północną część kraju (Pomorskie) oraz wschodnią (Wileńskie, Trockie, Nowogródzkie, Brzeskie, Wołyńskie) i południową (Ruskie, Krakowskie). Luteranie zamieszkiwali zachodnie granice ziem polskich od Pomorza aż po Głogów oraz obszar okolic Wisły od Torunia po Gdańsk. Kalwini zamieszkiwali Lubelskie i Sandomierskie oraz okolice Kiejdan (Wileńskie). Prawosławni mieszkali na wchodzie i południu, w : Połockim, Witebskim, Mińskim, Mścisławskim, częściowo Nowogródzkim, Litewskim, Kijowskim, Podolskim i Bracławskim. W okolicach Sandomierza i Lublina można było także spotkać arian (Braci Polskich), a w okolicach Głogowa anabaptystów i menonitów. 2.6.1925 Podpisanie konkordatu W 1925 roku został zawarty konkordat między Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską, który był podstawą regulacji stosunków państwo – Kościół katolicki. Zdjęcie przedstawia dużą, pałacową salę z kolumnami, W sali zgromadzona jest duża grupa mężczyzn. Na ierwszym planie widoczny jest stół, przy którym zasiadają biskupi i mężczyźni w garniturach. 12.9.1945 Zerwanie konkordatu Rada Ministrów Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej uchwałą zerwała konkordat ze Stolicą Apostolską. Strona polska orzekła, że konkordat przestał obowiązywać z powodu jednostronnych posunięć Stolicy Apostolskiej, które stały w sprzeczności z zobowiązaniami konkordatowymi. Zdjęcie przedstawia płytę nagrobną wykonaną z marmuru. 22.7.1952 Rozdział Kościoła od państwa Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z 22 lipca 1952 r. wprowadziła rozdział Kościoła od państwa. W art. 70 ust. 2 stwierdzono: „Kościół jest oddzielony od państwa. Zasady stosunku państwa do Kościoła oraz sytuację prawną i majątkową związków wyznaniowych określają ustawy”. Zdjęcie przedstawia pierwszą stronę projektu Konstytucji PRL. Jest to maszynopis, na którym naniesione są odręczne dopiski. 8.5.1966 Obchody 1000‑lecia chrztu państwa polskiego i 1000‑lecia państwa polskiego Zdjęcie przedstawia arcybiskupa Karola Wojtyłę w szatach arcybiskupich. 16.10.1978 Kardynał Karol Wojtyła papieżem Metropolita krakowski kardynał Karol Wojtyła został wybrany na papieża. Przybrał imię Jan Paweł II. Był pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch. Zdjęcie przedstawia papieża Jana Pawła II. 17.7.1989 Nawiązanie stosunków dyplomatycznych między Polską i Stolicą Apostolską W Polsce została ustanowiona nuncjatura apostolska, a Watykan utworzył ambasadę polską. Ilustracja przedstawia godło Stolicy Apostolskiej. Składa się ono z dwóch kluczy świętego Piotra, które są przewiązane czerwonym sznurem. Klucze są skrzyżowane w skos, piórami na zewnątrz i ku górze. Jeden z kluczy jest srebrny, drugi złoty. Nad nimi widoczna jest srebrna tiara z nałożonymi na nią trzema złotymi diademami. Spod tiary wystaje zdobna taśma, rozłożona na boki. 1990 Katechizacja w publicznych szkołach podstawowych i średnich Trybunał Konstytucyjny orzekł, że nauczanie religii w szkołach publicznych nie narusza świeckości szkoły i neutralności państwa. Zdjęcie przedstawia dłonie kobiety złożone do modlitwy i oparte o otwartą książkę. 28.7.1993 Ponowne zawarcie konkordatu Umowa została zawarta w siedzibie Rady Ministrów. Stronę kościelną reprezentował abp Józef Kowalczyk, ówczesny nuncjusz apostolski w Polsce, a stronę polską – Krzysztof Skubiszewski, minister spraw zagranicznych w rządzie Hanny Suchockiej. Zdjęcie przedstawia starszego mężczyznę w garniturze. Mężczyzna ma pełną twarz i drugi podbródek. Uśmiecha się. Ma okulary. 25.4.1998 Ratyfikacja konkordatu Ustawa o wyrażeniu zgody na ratyfikację konkordatu została zgłoszona do Sejmu III kadencji 8 stycznia 1998 r. Dokument ratyfikacyjny został podpisany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego 23 lutego 1998 r. Tego samego dnia konkordat ratyfikował również papież Jan Paweł II. Wymiana dokumentów ratyfikacyjnych nastąpiła 25 marca. Konkordat wszedł w życie miesiąc później, 25 kwietnia 1998 r. Zdjęcie przedstawia dojrzałego mężczyznę stojącego za stołem przed mikrofonami. Mężczyzna ma owalną, pełną twarz, szeroki nos. Jego włosy są siwe, proste. Mężczyzna ubrany jest w garnitur i koszulę. Uśmiecha się. 2.4.2005 Śmierć papieża Jana Pawła II Zdjęcie przedstawia scenę z pogrzebu Jana Pawła II. Widać stojącą trumnę, na której leży duża, czerwona księga. Trumna otoczona jest arcybiskupami. 2006 Podróż apostolska do Polski Benedykta XVI Zdjęcie przedstawia papieża Benedykta XVI. 2019 Dane statystyczne Według danych z 2017 roku największą wspólnotę religijną stanowił Kościół katolicki, który obejmował około 32,91 mln ochrzczonych..

Ilustracja interaktywna przedstawiająca zarys trzech wież kościelnych na tle zachodzącego słońca. Opis punktów znajdujących się na ilustracji: 1. Epoka konfrontacji między dwoma systemami: monizmem religijno‑politycznym (czyli okres pogański cesarstwa rzymskiego) i dualizmem religijno‑politycznym (okres chrześcijański w cesarstwie rzymskim). Epokę tę datuje się między I a IV w. n.e., 2. Epoka rywalizacji między władzą świecką a kościelną. Reprezentuje ją okres chrześcijański cesarstwa rzymskiego. Powstały wówczas dwa systemy relacji: cezaropapizm i teoria bezpośredniej władzy Kościoła, nazywana czasami teokracją papieską lub papocezaryzmem. Epokę tę datuje się między IV a XVI w., 3. Epoka konfrontacji między suwerenną władzą świecką a kościelną w państwach wyznaniowych. Odnosi się ona do jurysdykcjonalizmu w polityce państwa oraz teorii pośredniej władzy Kościoła. Epokę tę datuje się między XVI a XVIII w., 4. Epoka pluralizmu religijno‑politycznego. W okresie tym zaobserwować można różnorodność ustrojową państw opartą na odmiennych systemach ideologicznych. Nastąpiła wówczas również ewolucja doktryny Kościoła: od supremacji Kościoła nad państwem do postawy partnerskiej. Epokę tę datuje się od XVIII w. do czasów współczesnych.

Mapa myśli. Lista elementów: Nazwa kategorii: [bold]podstawowe zasady konkordatu[/]Elementy należące do kategorii [bold]podstawowe zasady konkordatu[/]Nazwa kategorii: wzajemna autonomia i niezależność państwa i Kościoła katolickiego, nazywana przyjaznym rozdziałem uznawanym za najlepszy model współżycia Kościoła katolickiego i państwaNazwa kategorii: wolność religijna w wymiarze indywidualnym i publicznymNazwa kategorii: bezstronność państwa w kwestiach światopoglądowych i religijnychKoniec elementów należących do kategorii [bold]podstawowe zasady konkordatu[/]

Ilustracja interaktywna przedstawia dwa zdjęcia. Zdjęcie pierwsze przedstawia młodą, długowłosą kobietę w maseczce na twarzy, która trzyma przed sobą duże zdjęcie świni. Pod zdjęciem znajduje się angielski napis: I Am You, Only Different. PETA. Na zdjęciu tym znajdują się punkty 1‑2. Zdjęcie drugie przestawia maszerujący tłum czarnoskórych ludzi. Część z nich niesie tablice z napisami w języku angielskim: End segregated rules in public schools. We demand voting rights now!. Na zdjęciu tym znajdują się punkty 3‑4. Opis punktów znajdujących się na zdjęciu pierwszym: 1. Ruchy reformatorskie. Przykłady: ruchy walczące o prawa zwierząt, żądające zakazu eksperymentów, ruchy domagające się ograniczenia prędkości na autostradach. 2. Ruchy reformatorskie. Cel: Dążą do modyfikacji jakiegoś aspektu społeczeństwa bez dotykania rdzenia struktury instytucjonalnej. Koncentrują się na zmianie w społeczeństwie. Opis punktów znajdujących się na zdjęciu drugim: 3. Ruchy radykalne. Przykłady: ruchy praw obywatelskich w USA, ruch walczący z apartheidem w Afryce Południowej, ruchy narodowowyzwoleńcze w krajach kolonialnych. 4. Ruchy radykalne. Cel: Dążą do zmian sięgających fundamentu organizacji społecznych. Doprowadzają do zmiany społeczeństwa. W skrajnych przypadkach, gdy zainicjowane przez nie zmiany obejmują aspekty polityczne, gospodarcze i kulturowe, dążą do całościowej organizacji społeczeństwa według nowego, alternatywnego wzoru lub utopii społecznej. Mówimy wówczas o ruchach rewolucyjnych (np. millenarystycznych, komunistycznych, faszystowskich).

Ilustracja interaktywna przedstawia grafikę z szeregiem kół zębatych, w ich wnętrzu są symbole, czasu, tarczy, lupy, puzzla, domu, żarówki, tablicy z wykresem, kart kredytowych, kalendarza, teczki, grupy ludzi, wykresu, kartki z punktami, stosu. Opis punktów znajdujących się na ilustracji: 1. Ruchy kierujące się logiką „instrumentalną”. Przykłady: ruch i partia Zielonych w Niemczech, polski ruch Solidarności, ruchy ekologiczne. 2. Ruchy kierujące się logiką „instrumentalną”. Cel: Dążą do zdobycia władzy politycznej, by za jej pomocą wymusić planowane zmiany w prawie, instytucjach i organizacji społeczeństwa. Ich celem jest kontrola polityczna., 3. Ruchy kierujące się logiką „ekspresyjną”. Przykłady: ruchy obywatelskie, ruchy etniczne, ruchy feministyczne, 4. Ruchy kierujące się logiką „ekspresyjną”. Cel: Chcą potwierdzić swoją odmienność i odrębność, uzyskać akceptację dla proponowanych przez siebie zmian, zyskać równe prawa, autonomię, emancypację polityczną i kulturową dla swoich członków i szerszego elektoratu.

Ilustracja interaktywna przedstawiająca linę z zawiązaną na niej ósemką. Opis punktów znajdujących się na ilustracji: 1. Ruchy i kontrruchy. W świecie ruchów społecznych możemy wyodrębnić pewne zjawiska, takie jak np. ruchy i kontrruchy „luźno powiązane w konflikcie”, który je wzajemnie stymuluje. Kiedy powstaje jakiś ruch opowiadający się za zmianą, tworzy on jednocześnie warunki do powstania kontrruchu, definiując tym samym jego cele i poglądy – zorientowane na przeciwne wartości i normy. Kontrruch jest lustrzanym odbiciem ruchu, przeciw któremu jest skierowany, i ustala swoją taktykę w odpowiedzi na jego działania. Zwykle taka sytuacja prowadzi do egzekwowania lojalności i ścisłej integracji formalnej pierwszego ruchu. 2. Przemysł ruchów społecznych Kolejnym zjawiskiem na arenie ruchów społecznych są ich wzajemne powiązania. Niektórzy badacze mówią nawet o przemysłach ruchów społecznych (SMI, social movement industires), integrujących ruchy o podobnych celach i sposobach działania. Przykładem może być ruch robotniczy obejmujący inne ruchy, takie jak związki zawodowe czy organizacje socjalistyczne. 3. Sektor ruchów społecznych Ogólny obraz działalności ruchu społecznego będzie odmienny w różnych społeczeństwach. Badacze uważają, że istnieje coś takiego, jak sektor ruchów społecznych (SMS, social movement sector) stanowiący konfigurację ruchów społecznych, zarówno współpracujących, jak i antagonistycznych. Sektor ten jest częścią większej struktury działania politycznego, w skład której wchodzić mogą także partie polityczne, biurokracje państwowe, media, kościoły albo grupy nacisku.