RTm5pnOHmfoiJ1

Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina – okres PRL.

Źródło: online-skills, licencja: CC0.

Ważne daty

31.05.1940 – wysadzenie pomnika Chopina w Łazienkach przez Niemców

20.03.1948 – Uchwała Rady Ministrów powołuje Komitet Honorowy Roku Chopinowskiego (jego szefem był prezes Rady Ministrów) oraz Komitet Wykonawczy (któremu przewodził Minister Kultury i Sztuki)

1949 – IV Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina – pierwsza powojenna edycja

1955 – V Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1957 – Konkurs Chopinowski należy do Światowej Federacji Międzynarodowych Konkursów Muzycznych w Genewie

1958 – 11 maja nastąpiło ponowne odsłonięcie zrekonstruowanego pomnika Fryderyka Chopina w Łazienkach

1960 – VI Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1960 – zapoczątkowanie przyznawania Nagrody Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza

1965 – VII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1966‑1984 – funkcję dyrektora Konkursu Chopinowskiego i dyrektora Instytutu im. F. Chopina pełnił Wiktor Weinbaum, od 1975 r. wiceprzewodniczący Federacji Międzynarodowych Konkursów Muzycznych w Genewie

1970 – VIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1975 – IX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1980 – X Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1980 – zapoczątkowanie przyznawania Nagrody Filharmonii Narodowej za najlepsze wykonanie koncertu

1985 – XI Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. F. Chopina

1
1

Scenariusz lekcji dla nauczyciela

RKAMwzXigB5oL
Pobierz plik: scenariusz_lekcji.pdf
Plik PDF o rozmiarze 148.42 KB w języku polskim

II. Analiza i interpretacja dzieł muzycznych.
Uczeń:
1.zna podstawowe terminy i pojęcia właściwe dla opisu i zrozumienia wybranych dzieł muzycznych;
2.nazywa i porządkuje główne nurty, gatunki i style muzyczne, wskazuje formy wypowiedzi artystycznej spoza tradycyjnej klasyfikacji, uzasadniając swoją wypowiedź;
3. zna konteksty kulturowe i naukowe powstawania muzyki;
4. dokonuje analizy percepcyjnej, uwzględniając:
a)elementy muzyki,
b)podstawowe techniki kompozytorskie,
c) cechy stylów muzycznych,
d) strukturę gatunków i form muzycznych, ich zmiany i rozwój,
e) funkcje: np. religijna, społeczna, użytkowa, artystyczna i in.;
5. rozpoznaje cechy stylistyczne utworu reprezentującego określoną epokę muzyczną.

Nauczysz się

charakteryzować Konkursu Chopinowski;

charakteryzować zakres repertuaru wykonywanego w poszczególnych etapach konkursu, rozpoznawać gatunki Chopinowskiej muzyki oraz najczęściej wykonywane utwory;

wymieniać najwybitniejsze osobowości wśród uczestników i laureatów konkursu oraz ich późniejsze osiągnięcia artystyczne;

przedstawiać najbardziej istotne fakty dotyczące jury i systemu oceniania;

przedstawiać cele przyświecające organizatorom Konkursu: promowanie postaci i muzyki F. Chopina, promowanie utalentowanych młodych pianistów i tworzenie miejsca do dyskusji nad kwestią interpretacji Chopinowskiej muzyki;

formułować indywidualne oceny wykonań muzycznych i je uzasadniać za pomocą obiektywnych kryteriów;

definiować pojęcia: agogikaAgogikaagogika, belcantoBelcantobelcantoforte.Forteforte.

Pierwsza powojenna edycja konkursu

Pierwszy po wojnie Konkurs Chopinowski trwał od 15 września do 15 października 1949 r. Przypadała wówczas setna rocznica śmierci Chopina – dlatego rok 1949 został ogłoszony Rokiem Chopinowskim. W ramach obchodów oprócz Konkursu Chopinowskiego zorganizowano wiele imprez: konkursy kompozytorski i rzeźbiarski, wystawy i koncerty w kraju i za granicą. Był to też moment rozpoczęcia wydania Dzieł wszystkich Chopina (tzw. wydanie pod redakcją I. J. Paderewskiego). Warszawa była wciąż zrujnowana, nie istniał gmach Filharmonii, dlatego przesłuchania odbyły się w jednym z niewielu ocalałych budynków – Teatrze Roma przy ulicy Nowogrodzkiej.

Konkurs był finansowany przez państwo, które nie żałowało wówczas środków na stypendia i obozy szkoleniowe dla polskich kandydatów. Młodym muzykom zapewniono dobre instrumenty do ćwiczeń, stworzono możliwość wykonania nagrań i wypróbowania gry z orkiestrą. Do Łagowa Lubuskiego sprowadzono orkiestrę Filharmonii Poznańskiej, z którą młodzi pianiści wykonywali Koncerty Chopina. Nad przygotowaniami czuwała Komisja Pedagogiczna przy Ministerstwie Kultury złożona z cenionych pedagogów. W efekcie konkursowa ekipa polskich pianistów była bardzo silna.

IV edycja konkursu miała trzy etapy, w ostatnim etapie uczestnicy wykonywali cały Koncert Chopina z towarzyszeniem orkiestry. Wstępne eliminacje dopuszczające do udziału w Konkursie obowiązywały kandydatów, którzy nie brali udziału w eliminacjach we własnym kraju, i były przeprowadzane bez udziału publiczności. Ostatecznie w konkursowych zmaganiach uczestniczyło 54 pianistów z 14 krajów.

Laureaci:

  • Nagroda I (ex aequo): Halina Czerny‑Stefańska (Polska) oraz Bella Dawidowicz (ZSRR)

  • Nagroda II: Barbara Hesse‑Bukowska (Polska)

  • Nagroda III: Waldemar Maciszewski (Polska)

  • Nagroda IV: Georgij Murawlow (ZSRR)

  • Nagroda V: Władysław Kędra (Polska)

  • Nagroda VI: Ryszard Bakst (Polska)

  • Nagroda VII: Jewgienij Malinin (ZSRR)

  • Nagroda VIII: Zbigniew Szymonowicz (Polska)

  • Nagroda IX: Tamara Gusiewa (ZSRR)

  • Nagroda X: Wiktor Mierżanow (ZSRR)

  • Nagroda XI: Regina Smendzianka (Polska)

  • Nagroda XII: Tadeusz Żmudziński (Polska)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków: Halina Czerny‑Stefańska

R1AOshcnWBHMj
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię z 1959 r. polskiej pianistki, chopinistki i pedagożki Haliny Czernej-Stefańskiej. Kobieta w średnim wieku, włosy ma upięte w kok, grzywkę lekko podkręconą. Jest ubrana w czarny strój. Na szyi ma naszyjnik i w uszach kolczyki wykonane z korali.Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Cantabile B-dur op. Posth” w wykonaniu Haliny Czerny-Stefańskiej.
Fryderyk Chopin, „Cantabile B-dur op. Posth”, wyk. Halina Czerny-Stefańska, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Benedykt Jerzy Dorys, fotografia Haliny Czernej-Stefańskiej, 1959, wikimedia.org, domena publiczna (ilustracja)
R6OCJiqhZwzTl
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Belli Dawidowicz - rosyjskiej pianistki pochodzenia żydowskiego, obywatelki amerykańskiej; laureatki I nagrody na IV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1949 r. Bella Dawidowicz to Uśmiechnięta, młoda kobieta. W prawej ręce trzyma bukiet tulipanów. Ubrana jest w czapkę z futra i czarny płaszcz. Szyję ma owiniętą szarym szalem. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację:utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Grande valse brillante Es-dur op. 18”, w wykonaniu Belli Dawidowicz.
Fryderyk Chopin, „Grande valse brillante Es-dur op. 18”, wyk. Bella Dawidowicz, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Joop van Bilsen, fotografia Belli Dawidowicz, 1966, wikimedia.org, CC BY 3.0 (ilustracja)

Absolutna dominacja pianistów z Polski i ZSRR wśród laureatów IV Konkursu została zauważona przez recenzentów. Np. Jerzy Jasieński pisał: Pianiści radzieccy to talenty muzyczne najwyższej jakości. […] Ekipa polska posiadała również wyraźnie określone oblicze. U wszystkich polskich pianistów znać było doskonałe opanowanie fortepianu pod względem technicznym i głęboką muzykalność […]. Najbardziej dojrzałymi pianistkami okazały się: Bella Dawidowicz i Halina Czerny‑Stefańska. Obok nich pianistami na miarę europejską są: Malinin, Maciszewski, Szymonowicz, Kędra, Bakst i Mierżanow.

V edycja konkursu

V Konkurs Chopinowski odbywał się od 22 lutego do 21 marca 1955 r. Półroczne przesunięcie terminu Konkursu było związane z czasem potrzebnym na dokończenie odbudowy Filharmonii Warszawskiej. To właśnie w świeżo oddanym do użytku gmachu Filharmonii przy ulicy Jasnej trwały przesłuchania konkursowe, a fakt ten sam w sobie powodował radość organizatorów i publiczności. Ponieważ według ówczesnej wiedzy uznawano dzień 22 lutego za datę 145. urodzin Chopina, inauguracja była niezwykle podniosła i otwierała Rok Chopinowski, z jego licznymi imprezami i uroczystościami poświęconymi postaci Chopina. Konkurs okazał się wielkim wydarzeniem. Splendoru konkursowym przesłuchaniom dodawała też obecność belgijskiej królowej Elżbiety, a oprócz Konkursu w Warszawie i w innych polskich miastach, odbyło się około 150 koncertów i recitali fortepianowych. Przełom lutego i marca był porą, w której odbyły się jeszcze dwie następne edycje Konkursu. Później, od 1970 r., przesunięto termin Konkursu na jesień (podobnie jak w 1949 r.).

Rr3etNrBtsEgA1
Tadeusz Trepkowski, plakat V Międzynarodowego konkursu im. Fryderyka Chopina, 1955, Warszawa, plakatpolski.pl, CC BY 3.0

V Konkurs przebiegał w trzech etapach, a każdy z nich zawierał obszerny program. Kandydatów pragnących uczestniczyć w Konkursie obowiązywały też wcześniejsze eliminacje. W V Konkursie jury po raz pierwszy zostało ulokowane na balkonie, co okazało się trafnym rozwiązaniem, powtarzanym w kolejnych edycjach.

Laureaci:

  • Nagroda I: Adam Harasiewicz (Polska)

  • Nagroda II: Władimir Aszkenazy (ZSRR)

  • Nagroda III: Fou Tsong (Chiny)

  • Nagroda IV: Bernard Ringeissen (Francja)

  • Nagroda V: Naum Sztarkman (ZSRR)

  • Nagroda VI: Dmitrij Paperno (ZSRR)

  • Nagroda VII: Lidia Grychtołówna (Polska)

  • Nagroda VIII: Andrzej Czajkowski (Polska)

  • Nagroda IX: Dmitrij Sacharow (ZSRR)

  • Nagroda X: Kiyoko Tanaka (Japonia)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków: Fou Tsong

RxVRgsCwXCYKa
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Adama Harasiewicza. Adam Harasiewicz to polski pianista, zwycięzca V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1955 roku. Mężczyzna w średnim wieku, włosy ma siwego koloru. Ubrany jest w białą koszulę, niebieski krawat i szarą marynarkę.Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Nokturn c-moll op. Posth”, wyk. Adam Harasiewicz.
Fryderyk Chopin, „Nokturn c-moll op. Posth”, wyk. Adam Harasiewicz, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Anna Abako, fotografia Adama Harasiewicza, 2010, culture.pl, CC BY 3.0 (ilustracja)

V Konkurs Chopinowski odbił się szerokim echem w świecie muzycznym, czego świadectwem mogą być wypowiedzi zarejestrowane w prasie. Np. Lazare Lévy, znany profesor Konserwatorium Paryskiego i juror V Konkursu, stwierdził: Międzynarodowy Konkurs im. Fryderyka Chopina jest wydarzeniem muzycznym o olbrzymim znaczeniu, wydarzeniem, które dla wszystkich jego uczestników staje się niezatartym i nieporównywalnym przeżyciem, a inny członek jury – znakomity pianista pochodzenia węgierskiego Louis Kentner, niegdyś laureat II Konkursu, powiedział: Dane mi było uczestniczyć w wielu najrozmaitszych znanych konkursach, kilkakrotnie też zasiadałem w jury. Muszę jednak przyznać, że obecny konkurs przerasta zarówno poziomem, jak zasięgiem i znaczeniem wszystkie z dotychczas mi znanych.

VI edycja konkursu

VI Konkurs odbywał się od 22 lutego do 13 marca 1960 r. Przypadała wówczas okrągła, 150. rocznica urodzin Fryderyka Chopina, dlatego ogłoszono Rok Chopinowski, objęty patronatem UNESCO. Muzyka Chopina obecna była na najważniejszych estradach świata. Ze względu na rozmach organizacyjny Konkursu i imprez towarzyszących, obecność wielkich sław muzyki XX w. w jury (wśród jurorów byli m. in. Nadia Boulanger, Artur Rubinstein, Witold Małcużyński i wielu innych wspaniałych muzyków), a także niezwykłą artystyczną osobowość zwycięzcy, VI Konkurs był uznany za wielkie muzyczne wydarzenie, przykuwające uwagę muzyków i melomanów na całym świecie, swoisty ogólnoświatowy muzyczny kongres.

Laureaci:

  • Nagroda I: Maurizio Pollini (Włochy)

  • Nagroda II: Irina Zaricka (ZSRR)

  • Nagroda III: Tania Achot‑Haroutounian (Iran)

  • Nagroda IV: Li Min‑Czan (Chiny)

  • Nagroda V: Zinaida Ignatiewa (ZSRR)

  • Nagroda VI: Walerij Kastelski (ZSRR)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków i nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza: Irina Zaricka (ZSRR)

Jak wspominał Stefan Wysocki: Był to konkurs, który zapoczątkował zarówno wystrój sali, jak i cały rytuał rozpoczynania wszystkich przesłuchań: przedefilowanie przez estradę kandydatów, zaprezentowanie przez zapowiadającego programu i cała reszta, co obserwatorzy konkursów znają doskonale, a co – przez swą niezmienność – zapada w pamięć i serce.

R1Xeqv66gPaKW
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Maurizio Polliniego. Maurizio Pollini to włoski pianista i dyrygent, zwycięzca VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1960 roku. Zdjęcie przedstawia starszego mężczyznę, który lekko uśmiecha się. Ubrany jest w niebiesko-białą koszulę, bordowy krawat i szarą marynarkę. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą nformację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Sonata b-moll op. 35”, wyk. Maurizio Pollini.
Fryderyk Chopin, „Sonata b-moll op. 35”, wyk. Maurizio Pollini, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Autor nieznany, fotografia Maurizio Polliniego, 2009, wikimedia.org, CC BY 3.0 (ilustracja)

Pollini został doceniony przez jury, publiczność miała jednak własnego faworyta – był nim Michel Block z Meksyku, który otrzymał jedynie wyróżnienie. Wywołało to głosy niezadowolenia wśród części audytorium. Artur Rubinstein, pełniący funkcję honorowego przewodniczącego jury, załagodził negatywne emocje wśród publiczności, przyznając Blockowi nagrodę pozaregulaminową.

VII edycja konkursu

VII edycja konkursu rozpoczęła się 22 lutego 1965 roku. Nagrodzonych i wyróżnionych zostało czworo pianistów z Ameryki Łacińskiej, a więc tym razem to właśnie pianiści z tej części świata najlepiej wykonywali utwory Chopina. O sukcesie mogła też mówić słynna nowojorska uczelnia Juilliard School of Music – aż pięcioro uczniów jej czołowej pedagog, profesor Rosiny Lhévinne, zyskało laury bądź wyróżnienia w VII Konkursie. Konkurs okazał się jednak przede wszystkim triumfem jednej wielkiej osobowości artystycznej: Martha Argerich, zwyciężczyni Konkursu, swą grą wywołała zarówno żywy entuzjazm i zachwyt publiczności, jak i najwyższe uznanie ze strony jurorów. Sposób jej gry przyrównywano do wielkich, ponadczasowych interpretacji muzyki Chopina przez legendę sztuki pianistycznej – Vladimira Horovitza. Wprawdzie przyjeżdżając w 1965 r. do Warszawy Argerich była już laureatką konkursów w Bolzano i Genewie, jednak zamiast wykorzystać otwierające się po tych zwycięstwach szanse rozwoju kariery pianistycznej, wolała poświęcić czas na studiowanie muzyki Chopina – i dopiero po warszawskim Konkursie zasłynęła jako doskonała interpretatorka zwłaszcza muzyki Chopina, Liszta, Prokofiewa, Rachmaninowa i Ravela. Do 1978 r. odbywała częste tournées z recitalami, później preferowała wykonywanie koncertów z towarzyszeniem orkiestry i muzyki kameralnej. Nagrywa dla wielu wytwórni płytowych, a w jej dyskografii najliczniejsze są nagrania dla firmy Deutsche Grammophon.

Laureci:

  • Nagroda I: Martha Argerich (Argentyna)

  • Nagroda II: Arturo Moreira Lima (Brazylia)

  • Nagroda III: Marta Sosińska (Polska)

  • Nagroda IV: Hiroko Nakamura (Japonia)

  • Nagroda V: Edward Auer (Stany Zjednoczone)

  • Nagroda VI: Elżbieta Głąbówna (Polska)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków: Martha Argerich

  • Nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza: Marta Sosińska

Rh3QV9mlFB1wG
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Marthy Argerich. Martha Argerich to argentyńska pianistka. Kobieta w średnim wieku, lekko uśmiecha się. Włosy ma biało-czarne. Ubrana jest w czarną koszulę w białe groszki oraz czarną marynarkę. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Sonata h-moll op. 58 część IV: Finale. Presto non tano” w wykonaniu Marthy Argerich.
Fryderyk Chopin, „Sonata h-moll op. 58 część IV: Finale. Presto non tano”, wyk. Martha Argerich, online-skills, CC BY 3.0 (audio); fotograifa Marthy Argerich, 2015, wikimedia.org, CC BY 3.0

Okazało się […], że w lutym panuje u nas klimat zbyt różny od aury w wielu innych krajach kuli ziemskiej, skutkiem czego egzotyczni zwłaszcza kandydaci przeziębiali się po przybyciu do Warszawy. Jesienią natomiast klimat bliższy jest światowej średniej – pisał w 1970 r. Jerzy Waldorff o pomyśle przeniesienia terminu Konkursu na październik. Kolejne konkursy przeprowadzane w październiku regularnie co 5 lat – w 1970, 1975, 1980, 1985 r. przyniosły stopniowo coraz większe usprawnienia organizacyjne, zarówno pod względem zapewnienia komfortu pracy jury, jak i możliwie najlepszych warunków do ćwiczeń i występów oraz przyjaznej atmosfery i gotowości do różnorakiej pomocy dla uczestników, a także udogodnień technicznych dla obsługi medialnej oraz otwartości na postulaty zgłaszane przez publiczność i krytyków. Od 1966 r. funkcję dyrektora Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. F. Chopina pełnił Wiktor Weinbaum, którego zastąpił w 1984 r. Bogusław Pałasz.

VIII edycja konkursu

VIII Konkurs Chopinowski odbył się 7‑25 października 1970 r. Warszawska impreza stała się swoistym fenomenem, przyciągając uwagę nie tylko świata muzycznego, ale ludzi na co dzień niezwiązanych z muzyką. Konkursowa atmosfera sportowej rywalizacji udzieliła się szerokiej publiczności i nawet osoby mało dotychczas interesujące się muzyką Chopina emocjonowały się konkursowymi rozgrywkami, szczegółami programu i regulaminu, wynikami kolejnych etapów i sytuacją ulubionych pianistów. Jak relacjonował Jerzy Waldorff: W tych dniach całe miasto mówi tylko o grze na fortepianie i każdy taksówkarz zna się najlepiej na tym, jak trzeba wykonać finał Sonaty b‑moll, w tramwajach i autobusach ludzie skaczą sobie do oczu w walce o swoich faworytów do nagród. Przed gmachem Filharmonii tłumy tych, co nie dostali się do środka. Czasem trzeba wzywać na pomoc milicję, ale nie zawsze to pomaga! Organizatorzy znaleźli rozwiązanie, które usatysfakcjonowało szturmujące na gmach Filharmonii rzesze publiczności: zorganizowali Warszawskie Koncerty Chopinowskie w sali Teatru Rozrywki na Powiślu, w których brali udział uczestnicy Konkursu, prezentując swój program wykonywany podczas konkursowych przesłuchań. Łącznie było dwadzieścia takich koncertów. Ci wszyscy miłośnicy muzyki Chopina, którzy nie zdołali zdobyć biletu na przesłuchania w Filharmonii, mieli okazję posłuchać na żywo swoich faworytów, gdyż podczas koncertów wystąpili prawie wszyscy uczestnicy Konkursu. Do VIII Konkursu zgłosiło się 122 kandydatów, jednak komisja kwalifikacyjna ograniczyła ich liczbę do 90. Ostatecznie w Konkursie uczestniczyło 80 pianistów z 28 krajów.

Laureaci:

  • Nagroda I: Garrick Ohlsson (USA)

  • Nagroda II: Mitsuko Uchida (Japonia)

  • Nagroda III: Piotr Paleczny (Polska)

  • Nagroda IV: Eugen Indjic (USA)

  • Nagroda V: Natalia Gawriłowa (ZSRR)

  • Nagroda VI: Janusz Olejniczak (Polska)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków: Garrick Ohlsson

  • Nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza: Piotr Paleczny

R1OumYpZCzg79
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Garricka Ohlssona. Garrick Ohlsson to amerykański pianista, zwycięzca VIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1970 roku. Mężczyzna na zdjęciu został ujęty z prawego profilu. Przy postaci znajdują się dwie osoby, mężczyzna daje autografy swoim fanom. Ohlsson ma siwą brodę i wąsy, nosi okulary. Ubrany jest w czarną koszulę z kołnierzykiem. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Scherzo E-dur op. 54” (fragment), w wykonaniu Garricka Ohlssona.
Fryderyk Chopin, „Scherzo E-dur op. 54” (fragment), wyk. Garrick Ohlsson, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Gahrick Ohlsson, 2010, wikimedia.org, CC BY 2.0 (ilustracja)
R7QQJxpKwwKiG
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Mitsuko Uchidy. Mitsuko Uchida to japońska pianistka, laureatka wielu konkursów pianistycznych, w tym II nagrody na VIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1970 roku. Kobieta stoi w długiej japońskiej sukience, ręce skrzyżowane ma na wysokości brzucha. Uchida ma długie, czarne, rozpuszczone włosy. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Barkarola Fis-dur op.60” (fragment) w wykonaniu Mitsuko Uchidy.
Fryderyk Chopin, „Barkarola Fis-dur op.60” (fragment), wyk. Mitsuko Uchida, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Richard Avedon, fotografia Mitsuko Uchida, chicaagoclassicalreview.com, CC BY 3.0

VIII Konkurs okazał się przede wszystkim triumfem amerykańskiej szkoły pianistycznej – jury doceniło znakomitych amerykańskich pianistów, przyznając laur zwycięzcy Konkursu Garrickowi Ohlssonowi, ponadto obdarzając IV nagrodą Eugene’a Indjica i wyróżnieniem Emanuela Axa. Niedoceniony przez jury pozostał natomiast jeszcze jeden znakomity amerykański pianista – Jeffrey Swan, faworyt wielu obserwatorów, krytyków muzycznych i sporej części publiczności. Fakt niedopuszczenia Swanna do gry w finale Konkursu był w prasie muzycznej określany mianem skandalu. Aby zrekompensować młodemu pianiście brak uznania przez jurorów krytycy muzyczni ufundowali mu specjalną nagrodę pozaregulaminową. Jeszcze po latach, w 1986 r. casus Jeffreya Swanna wspominał Stefan Wysocki, argumentując: Niedopuszczenie Jeffreya Swanna do finałowego etapu było prawdziwym szokiem nie tylko dla ogromnej większości obserwatorów konkursu i całej rzeszy melomanów, ale i dla samych uczestników – także tych, którzy przeszli szczęśliwie – odbierając im sporą część radości, jaką daje zdrowa i na wysokim poziomie toczona artystyczna rywalizacja. […] Oto na tym konkursie, na którym prawie nie było autentycznych chopinistów – choć byli świetni pianiści, doskonale grający utwory Chopina – właśnie Swann był jednym z kandydatów najbardziej zasługujących na to miano.

IX edycja konkursu

IX Konkurs Chopinowski odbywał się od 7 do 28 października 1975 r. W latach 70. powstała tradycja wykonywania Requiem Mozarta w rocznicę śmierci Fryderyka Chopina – 17 października w kościele Świętego Krzyża, gdzie spoczywa jego serce. Koncert z wykonaniem wielkiego dzieła Mozarta poświęcony pamięci Chopina towarzyszył więc konkursowym zmaganiom. Inną nowością było przyznawanie medali: złotego, srebrnego i brązowego laureatom trzech pierwszych miejsc. W ten sposób podkreślano znaczenie trzech głównych nagród, nawiązując do zwyczajów panujących w sporcie. Medale zaprojektował Józef Markiewicz, a wykonała je Mennica Państwowa. W konkursie uczestniczyło 84 pianistów z 22 krajów.

Laureaci:

  • Nagroda I: Krystian Zimerman (Polska)

  • Nagroda II: Dina Joffe (ZSRR)

  • Nagroda III: Tatiana Fiedkina (ZSRR)

  • Nagroda IV: Paweł Giliłow (ZSRR)

  • Nagroda V: Dean Kramer (USA)

  • Nagroda VI: Diana Kacso (Brazylia)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków oraz nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza: Krystian Zimerman

RDiMhSEUvV3SH
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Krystiana Zimermana. Krystian Zimerman to polski pianista i dyrygent, zwycięzca IX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Mężczyzna w średnim wieku. Ubrany jest w białą koszulę, białą muszkę i czarną marynarkę. Zimerman ma siwo-czarny zarost i wąsy. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Andante spianato z op. 22” w wykonaniu Krystiana Zimermana.
Fryderyk Chopin, „Andante spianato z op. 22”, wyk. Krystian Zimerman, online-skills, CC BY 3.0 (audio), S.L. Judd, fotografia Krystiana Zimermana, 2004, wikimedia.org, CC BY 3.0 (ilustracja)

Dla Polski IX edycja Konkursu okazała się szczęśliwa, gdyż jego zwycięzcą został Krystian Zimerman, uczeń prof. Andrzeja Jasińskiego. Młody pianista był też niekwestionowanym ulubieńcem publiczności. Komentatorzy podkreślali doskonałość stylu i nieskazitelne piękno gry młodego artysty. Z kolei pianiści z ZSRR zademonstrowali bardzo dobre opanowanie rzemiosła pianistycznego i obycie estradowe. Nie obyło się też bez kontrowersji między zdaniem jury a opinią publiczności, której zdaniem skrzywdzono kanadyjskiego pianistę Johna Hendricksona, nie dopuszczając go do gry w finale. Posłuchajmy Krystiana Zimermana w Andante spinato z op. 22 F. Chopina.

X edycja konkursu

X Konkurs Chopinowski odbył się w dniach 2–19 października 1980 r. Była to już dziesiąta, zatem jubileuszowa edycja Konkursu. Nadeszło do Warszawy 180 zgłoszeń, z których dopuszczono do udziału rekordową liczbę 149 uczestników z 36 krajów. Z tej grupy 12 pianistów zdecydowało się na udział w Konkursie po raz drugi. Najliczniej reprezentowane były Japonia oraz Stany Zjednoczone. Koncert inauguracyjny zawierał w programie m. in. występ Marthy Argerich oraz Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Kazimierza Korda – przewodniczącego jury Konkursu. Początkowym przesłuchaniom towarzyszyło smutne wydarzenie, gdyż wkrótce po rozpoczęciu X Konkursu – 4 października zmarł jego pomysłodawca i wielokrotny członek jury profesor Jerzy Żurawlew.

Laureaci:

  • Nagroda I: Dang Thái Son (Wietnam)

  • Nagroda II: Tatiana Szebanowa (ZSRR)

  • Nagroda III: Arutiun Papazjan (ZSRR)

  • Nagroda IV: nie przyznano

  • Nagroda V (ex aequo): Akiko Ebi (Japonia), Ewa Pobłocka (Polska)

  • Nagroda VI: Erik Berchot (Francja), Irina Pietrowa (ZSRR)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków: Dang Thai Son i Ewa Pobłocka

  • Nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza: Dang Thai Son i Tatiana Szebanowa

  • Nagroda Filharmonii Narodowej za najlepsze wykonanie koncertu: Dang Thai Son i Tatiana Szebanowa

Ry5qMasuFRBjA
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Dang Thái Sona - zwycięzcy X Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1980 roku. Mężczyzna w okularach, z delikatną brodą i wąsem. Ma przyjazny wyraz twarzy, szeroko uśmiecha się. Ubrany jest w białą koszulę i czarną marynarkę. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: utwór muzyczny F. Chopina - Koncert fortepianowy f-moll op. 21 Wykonawca: Dang Thái Son oraz orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Tadeusz Strugała, 1980. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.
Fryderyk Chopin, „Koncert fortepianowy f-moll op. 21” (fragment), wyk Dang Thái Son, orkiestra Filharmonii Narodowej, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Hirotoshi Sato, fotografia Dang Thái Sona, oberlin.edu, CC BY 3.0 (ilustracja)

X Konkurs był wyjątkowy także z jeszcze jednego powodu – z głośnego, największego w dziejach Konkursu Chopinowskiego skandalu, jaki nastąpił w wyniku konfliktu wewnątrz jury po wyeliminowaniu z finału pianisty z Jugosławii – Ivo Pogorelicia, który był również ulubieńcem publiczności. Wówczas na znak protestu opuściła grono jurorów Martha Argerich, dając upust emocjom i nie szczędząc gorzkich słów pod adresem jury i organizatorów. Mimo wszystko jednak brak tytułu laureata nie przeszkodził Pogoreliciowi w późniejszej pianistycznej karierze. Także w gronie pozostałych laureatów i wyróżnionych uczestników X Konkursu znaleźli się pianiści, którzy w dalszych latach odnieśli znaczne sukcesy artystyczne. Byli wśród nich np. Arutiun Papazjan, czy też mieszkające w Polsce pianistki Ewa Pobłocka i Tatiana Szebanowa. Wśród wyróżnionych znalazł się również młody Kevin Kenner, późniejszy laureat II nagrody XII Konkursu w 1990 r.

XI edycja konkursu

XI Konkurs Chopinowski odbywał się w dniach 1–20 października 1985 r. Imprezą towarzyszącą XI Konkursowi był też zorganizowany przez Towarzystwo im. Fryderyka Chopina po raz pierwszy Międzynarodowy Konkurs Płytowy – Grand Prix du Disque Frédéric Chopin. Odbywały się też wystawy poświęcone Chopinowi i słynnym wykonawcom jego muzyki, koncerty, wreszcie uroczystość utworzenia Międzynarodowej Federacji Towarzystw Chopinowskich. Na koncercie inauguracyjnym wykonano Mszę h‑moll Jana Sebastiana Bacha, a Requiem Mozarta grano – już tradycyjnie – w rocznicę śmierci kompozytora w kościele Świętego Krzyża. Podczas XI Konkursu, w którym wystąpiło 124 pianistów z 32 krajów, po raz pierwszy uczestnicy mieli do wyboru fortepiany marek Yamaha oraz Kawai, mogli więc wybierać spośród pięciu instrumentów.

R1bgq0tvbZTbd1
Tomasz Szulecki, plakat XI Konkursu Chopinowskiego, 1985, poster.pl, CC BY 3.0

Laureaci:

  • Nagroda I: Stanisław Bunin (ZSRR)

  • Nagroda II: Marc Laforêt (Francja)

  • Nagroda III: Krzysztof Jabłoński (Polska)

  • Nagroda IV: Michie Koyama (Japonia)

  • Nagroda V: Jean‑Marc Luisada (Francja)

  • Nagroda VI: Tatiana Pikajzen (ZSRR)

  • Nagroda Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków: Marc Laforêt

  • Nagroda Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza i nagroda Filharmonii Narodowej za najlepsze wykonanie koncertu: Stanisław Bunin

RFaDKkRXi341i
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Stanisława Bunina. Stanisław Bunin to rosyjski pianista, zwycięzca XI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1985 roku. Mężczyzna siedzi przy fortepianie, na którym znajduje się zeszyt nut. Ubrany w jest białą koszulę, jasny krawat i marynarkę oraz czarny spodnie i buty. Bunin nosił okulary, na prawej ręce miał obrączkę.Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: utwór muzyczny Fryderyka Chopina, „Walc Des-dur op. 64 nr 1”, w wykonaniu Stanisława Bunina.
Fryderyk Chopin, „Walc Des-dur op. 64 nr 1”, wyk. Stanisław Bunin, online-skills, CC BY 3.0 (audio); fotografia Stanisława Bunina, belcanto.ru, CC BY 3.0 (ilustracja)
R6c24x7cSTf4m
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Marca Laforeta. Marc Laforet to francuski pianista, laureat II nagrody na XI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1985 roku. Młody, uśmiechnięty mężczyzna z długimi, ciemnymi włosami. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Mazurek D-dur op. 33 nr 3”, w wykonaniu Marca Laforêta.
Fryderyk Chopin, „Mazurek D‑dur op. 33 nr 3”, wyk. Marc Laforêt, online‑skills, CC BY 3.0 (audio); fotografia Marca Laforeta, chopin.nifc.pl, CC BY 3.0 (ilustracja)
Źródło: online-skills.

Rozdzielenie nagród w sposób symptomatyczny ujawnia przebieg rywalizacji podczas XI Konkursu – dwaj jego główni laureaci przedstawiali dwie odmienne wizje wykonywania muzyki Chopina i obie zostały docenione przez jury. Poetyckie, pełne zadumy i liryzmu, a jednocześnie eleganckie i wyważone kreacje Chopinowskiej muzyki, które zaprezentował francuski pianista Marc Laforêt, stanowiły doskonałą przeciwwagę dla energicznej, pełnej temperamentu i witalności gry Rosjanina – Stanisława Bunina. Wynik uzyskany po podliczeniu punktów spowodował przyznanie I nagrody Rosjaninowi, jednak nie obyło się bez kontrowersji, gdyż jeden z jurorów – Fou Tsong (niegdyś zdobywca III nagrody na Konkursie w 1955 r.) nie zaakceptował tego matematycznie wyliczonego wyniku przyznającego zwycięstwo Stanisławowi Buninowi, i, na znak protestu, nie przybył na ostatnie obrady jury oraz nie podpisał werdyktu. Bunin (prywatnie rodzony wnuk Harry'ego Neuhausa) swoją nagrodę przekazał młodym pokoleniom chopinowskich adeptów.

Zadania

RO1HDVVkgUJMp
Ćwiczenie 1
Uzupełnij luki w tekście. Pierwszy po wojnie Konkurs Chopinowski trwał od 15 września do 15 października Tu uzupełnij r. Przypadała wówczas Tu uzupełnij rocznica śmierci Chopina – dlatego rok Tu uzupełnij został ogłoszony Rokiem Chopinowskim. W ramach obchodów oprócz Konkursu Chopinowskiego zorganizowano wiele imprez: konkursy kompozytorski i rzeźbiarski, wystawy i koncerty w kraju i za granicą. Był to też moment rozpoczęcia wydania Dzieł wszystkich Chopina (tzw. wydanie pod redakcją I.J. Tu uzupełnij). Warszawa była wciąż zrujnowana, nie istniał gmach Filharmonii, dlatego przesłuchania odbyły się w jednym z niewielu ocalałych budynków – Teatrze Tu uzupełnij przy ulicy Nowogrodzkiej.
RTkWczjl1i5Jm
Ćwiczenie 2
Wymyśl pytanie na kartkówkę związane z tematem abstraktu.
R1A0gujgsG0av
Ćwiczenie 3
Ćwiczenie 4

Wskaż tytuł utworu Fryderyka Chopina, którego wykonanie przedstawione jest na nagraniu.

RcDt6mTK1N0S2
Ilustracja interaktywna - po zaznaczeniu grafiki przedstawiającej nuty, zostanie odtworzony utwór muzyczny. Utwór do zadania 4.
R143lGKu6GvqV
R1C0c3ukgvVZd
Ćwiczenie 5
Uporządkuj chronologicznie zdobywców pierwszego miejsca w edycjach Konkursu Chopinowskiego organizowanych w okresie PRL. Elementy do uszeregowania: 1. Bella Dawidowicz, 2. Krystian Zimerman, 3. Halina Czerny-Stefańska, 4. Dang Thái Son, 5. Stanisław Bunin, 6. Adam Harasiewicz
RPX7F1lqDnAnF
Ćwiczenie 6
R1THkUgkEAs4m
Ćwiczenie 7
Polecenie 1

Zaplanuj repertuar do eliminacji Konkursu Chopinowskiego, zgodnie z zasadami regulaminu. Uzasadnij swój wybór.

RLGhY8MiBwzfp

Słownik pojęć

Agogika
Agogika

ogół zagadnień dotyczących tempa w muzyce – jego zmian, zróżnicowania, proporcji, a także realizacji wskazań kompozytora zawartych w zapisie nutowym.

Belcanto
Belcanto

dosłownie: „piękny śpiew”. Technika śpiewu i styl muzyki wokalnej powstały we Włoszech w epoce baroku (zwłaszcza w szkole neapolitańskiej), kontynuowany w twórczości kompozytorów oper w XVIII i XIX w. Belcanto polega na uwydatnieniu piękna ludzkiego głosu, wirtuozerii wokalnej, wydobyciu bogactwa i zniuansowania ekspresji.

Dynamika
Dynamika

ogół zagadnień dotyczących głośności, czyli siły dźwięku w muzyce.

Forte
Forte

jedno z dwóch podstawowych określeń dynamiki, oznacza grę „głośno”. Możliwe są rozmaite poziomy głośności w ramach tej dynamiki, które są uwzględnione w zapisie nutowym, np. mf (mezzo forte, trochę ciszej niż forte), ff (fortissimo – bardzo głośno), fff (forte fortissimo – jeszcze bardziej głośno).

Impresario
Impresario

osoba zajmująca się organizowaniem koncertów, przedstawień, a także promowaniem danego artysty, zabieganiem w jego imieniu o kolejne angaże i zapewnienie korzystnych honorariów.

Koncert fortepianowy
Koncert fortepianowy

gatunek muzyczny polegający na idei koncertowania – czyli współzawodniczenia między pianistą a orkiestrą. Koncert fortepianowy jest przeznaczony do wykonania przez fortepian i orkiestrę i posiada najczęściej formę trzyczęściową (choć w XIX w. kompozytorzy tworzyli też koncerty jednoczęściowe albo – podobnie jak symfonia – czteroczęściowe). Potocznie również używa się tej nazwy jako określenia publicznego występu pianisty.

Pianistyka
Pianistyka

sztuka wykonawcza, która polega na odtwarzaniu muzyki przez artystę grającego na fortepianie.

Piano
Piano

jedno z dwóch podstawowych określeń dynamiki – oznacza grę „cicho”. Podobnie są różne poziomy w ramach dynamiki piano, np. mp (mezzo piano, trochę głośniej niż piano), pp (pianissimo – bardzo cicho), ppp (piano pianissimo – jeszcze bardziej cicho).

Recital fortepianowy
Recital fortepianowy

publiczny występ jednego pianisty wykonującego szereg utworów. Program recitalu może składać się z dzieł wielu kompozytorów albo tylko jednego wybranego twórcy, jednak jest on obszerny – wypełnia cały wieczór, czyli trwa około półtorej godziny z krótką przerwą.

Rubato
Rubato

słowo rubato pochodzi od włoskiego „rubare”: „kraść”. Oznacza pewną swobodę agogiczną w interpretacji muzyki. Wykonawca minimalnie skraca pewne dźwięki melodii (czyli „kradnie” ich czas trwania), a inne wydłuża (czyli zwraca ten „ukradziony” czas) i w ten sposób uwydatnia frazy, uzyskując ich większą plastyczność, śpiewność. Rubato nie jest zaznaczone w nutach, jest tradycyjną praktyką, która zależy od wyczucia i wyrobionego smaku artystycznego wykonawcy.

Tournée
Tournée

podróż artysty lub zespołu artystów (np. orkiestry), mająca na celu publiczne występy w kolejnych odwiedzanych miejscowościach. Organizacją tournée zajmuje się impresario.

Słownik pojęć został opracowany na podstawie:

encyklopedia.pwn.pl

sjp.pwn.pl

m7b8694d6b28230b6_0000000000373

Biblioteka muzyczna

R1AOshcnWBHMj
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię z 1959 r. polskiej pianistki, chopinistki i pedagożki Haliny Czernej-Stefańskiej. Kobieta w średnim wieku, włosy ma upięte w kok, grzywkę lekko podkręconą. Jest ubrana w czarny strój. Na szyi ma naszyjnik i w uszach kolczyki wykonane z korali.Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Cantabile B-dur op. Posth” w wykonaniu Haliny Czerny-Stefańskiej.
Fryderyk Chopin, „Cantabile B-dur op. Posth”, wyk. Halina Czerny-Stefańska, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Benedykt Jerzy Dorys, fotografia Haliny Czernej-Stefańskiej, 1959, wikimedia.org, domena publiczna (ilustracja)
R6OCJiqhZwzTl
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Belli Dawidowicz - rosyjskiej pianistki pochodzenia żydowskiego, obywatelki amerykańskiej; laureatki I nagrody na IV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1949 r. Bella Dawidowicz to Uśmiechnięta, młoda kobieta. W prawej ręce trzyma bukiet tulipanów. Ubrana jest w czapkę z futra i czarny płaszcz. Szyję ma owiniętą szarym szalem. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację:utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Grande valse brillante Es-dur op. 18”, w wykonaniu Belli Dawidowicz.
Fryderyk Chopin, „Grande valse brillante Es-dur op. 18”, wyk. Bella Dawidowicz, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Joop van Bilsen, fotografia Belli Dawidowicz, 1966, wikimedia.org, CC BY 3.0 (ilustracja)
RxVRgsCwXCYKa
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Adama Harasiewicza. Adam Harasiewicz to polski pianista, zwycięzca V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1955 roku. Mężczyzna w średnim wieku, włosy ma siwego koloru. Ubrany jest w białą koszulę, niebieski krawat i szarą marynarkę.Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Nokturn c-moll op. Posth”, wyk. Adam Harasiewicz.
Fryderyk Chopin, „Nokturn c-moll op. Posth”, wyk. Adam Harasiewicz, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Anna Abako, fotografia Adama Harasiewicza, 2010, culture.pl, CC BY 3.0 (ilustracja)
R1Xeqv66gPaKW
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Maurizio Polliniego. Maurizio Pollini to włoski pianista i dyrygent, zwycięzca VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1960 roku. Zdjęcie przedstawia starszego mężczyznę, który lekko uśmiecha się. Ubrany jest w niebiesko-białą koszulę, bordowy krawat i szarą marynarkę. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą nformację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Sonata b-moll op. 35”, wyk. Maurizio Pollini.
Fryderyk Chopin, „Sonata b-moll op. 35”, wyk. Maurizio Pollini, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Autor nieznany, fotografia Maurizio Polliniego, 2009, wikimedia.org, CC BY 3.0 (ilustracja)
Rh3QV9mlFB1wG
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Marthy Argerich. Martha Argerich to argentyńska pianistka. Kobieta w średnim wieku, lekko uśmiecha się. Włosy ma biało-czarne. Ubrana jest w czarną koszulę w białe groszki oraz czarną marynarkę. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Sonata h-moll op. 58 część IV: Finale. Presto non tano” w wykonaniu Marthy Argerich.
Fryderyk Chopin, „Sonata h-moll op. 58 część IV: Finale. Presto non tano”, wyk. Martha Argerich, online-skills, CC BY 3.0 (audio); fotograifa Marthy Argerich, 2015, wikimedia.org, CC BY 3.0
R1OumYpZCzg79
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Garricka Ohlssona. Garrick Ohlsson to amerykański pianista, zwycięzca VIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1970 roku. Mężczyzna na zdjęciu został ujęty z prawego profilu. Przy postaci znajdują się dwie osoby, mężczyzna daje autografy swoim fanom. Ohlsson ma siwą brodę i wąsy, nosi okulary. Ubrany jest w czarną koszulę z kołnierzykiem. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Scherzo E-dur op. 54” (fragment), w wykonaniu Garricka Ohlssona.
Fryderyk Chopin, „Scherzo E-dur op. 54” (fragment), wyk. Garrick Ohlsson, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Gahrick Ohlsson, 2010, wikimedia.org, CC BY 2.0 (ilustracja)
R7QQJxpKwwKiG
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Mitsuko Uchidy. Mitsuko Uchida to japońska pianistka, laureatka wielu konkursów pianistycznych, w tym II nagrody na VIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1970 roku. Kobieta stoi w długiej japońskiej sukience, ręce skrzyżowane ma na wysokości brzucha. Uchida ma długie, czarne, rozpuszczone włosy. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Barkarola Fis-dur op.60” (fragment) w wykonaniu Mitsuko Uchidy.
Fryderyk Chopin, „Barkarola Fis-dur op.60” (fragment), wyk. Mitsuko Uchida, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Richard Avedon, fotografia Mitsuko Uchida, chicaagoclassicalreview.com, CC BY 3.0
RDiMhSEUvV3SH
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Krystiana Zimermana. Krystian Zimerman to polski pianista i dyrygent, zwycięzca IX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. Mężczyzna w średnim wieku. Ubrany jest w białą koszulę, białą muszkę i czarną marynarkę. Zimerman ma siwo-czarny zarost i wąsy. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Andante spianato z op. 22” w wykonaniu Krystiana Zimermana.
Fryderyk Chopin, „Andante spianato z op. 22”, wyk. Krystian Zimerman, online-skills, CC BY 3.0 (audio), S.L. Judd, fotografia Krystiana Zimermana, 2004, wikimedia.org, CC BY 3.0 (ilustracja)
Ry5qMasuFRBjA
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Dang Thái Sona - zwycięzcy X Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1980 roku. Mężczyzna w okularach, z delikatną brodą i wąsem. Ma przyjazny wyraz twarzy, szeroko uśmiecha się. Ubrany jest w białą koszulę i czarną marynarkę. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: utwór muzyczny F. Chopina - Koncert fortepianowy f-moll op. 21 Wykonawca: Dang Thái Son oraz orkiestra Filharmonii Narodowej, dyr. Tadeusz Strugała, 1980. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.
Fryderyk Chopin, „Koncert fortepianowy f-moll op. 21” (fragment), wyk Dang Thái Son, orkiestra Filharmonii Narodowej, online-skills, CC BY 3.0 (audio); Hirotoshi Sato, fotografia Dang Thái Sona, oberlin.edu, CC BY 3.0 (ilustracja)
RFaDKkRXi341i
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Stanisława Bunina. Stanisław Bunin to rosyjski pianista, zwycięzca XI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1985 roku. Mężczyzna siedzi przy fortepianie, na którym znajduje się zeszyt nut. Ubrany w jest białą koszulę, jasny krawat i marynarkę oraz czarny spodnie i buty. Bunin nosił okulary, na prawej ręce miał obrączkę.Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: utwór muzyczny Fryderyka Chopina, „Walc Des-dur op. 64 nr 1”, w wykonaniu Stanisława Bunina.
Fryderyk Chopin, „Walc Des-dur op. 64 nr 1”, wyk. Stanisław Bunin, online-skills, CC BY 3.0 (audio); fotografia Stanisława Bunina, belcanto.ru, CC BY 3.0 (ilustracja)
R6c24x7cSTf4m
Ilustracja interaktywna przedstawiająca fotografię Marca Laforeta. Marc Laforet to francuski pianista, laureat II nagrody na XI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w 1985 roku. Młody, uśmiechnięty mężczyzna z długimi, ciemnymi włosami. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następującą informację: utwór muzyczny Fryderyka Chopina „Mazurek D-dur op. 33 nr 3”, w wykonaniu Marca Laforêta.
Fryderyk Chopin, „Mazurek D‑dur op. 33 nr 3”, wyk. Marc Laforêt, online‑skills, CC BY 3.0 (audio); fotografia Marca Laforeta, chopin.nifc.pl, CC BY 3.0 (ilustracja)
Źródło: online-skills.
m7b8694d6b28230b6_0000000000375

Bibliografia

Janusz Ekiert, Chopin wiecznie poszukiwany: Historia Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, 2010