Diagnoza osobowości może być dokonana na podstawie różnych danych. Najczęściej stosowana jest diagnoza za pomocą wystandaryzowanych kwestionariuszy psychometrycznych. Do takiej diagnozy są przygotowani psychologowie, ponieważ wymaga ona (a) znajomości specyfiki opisu różnych obszarów funkcjonowania, np. emocji, motywacji, różnic indywidualnych, (b) znajomości psychometrii z elementami metodologii i statystyki, czyli zasad konstrukcji testów oraz ich stosowania wraz z odnoszeniem do norm psychometrycznych (np. stenowych czy centylowych). Stosowanie testów psychologicznych jest jednak obarczone również pewnymi błędami pomiaru. Przede wszystkim diagnoza jest oparta na deklaracjach osoby odpowiadającej, którą jest diagnozowany uczeń lub ktoś, kto go dobrze zna (np. rodzic lub nauczyciel). Dwa główne problemy z trafnością takich deklaracji to (1) możliwość świadomego zniekształcania odpowiedzi przez osoby udzielające informacji oraz (2) poleganie na pamięci i dostępności wiedzy na tematy będące przedmiotem badania. Oczywiście są pewne sposoby weryfikacji trafności diagnozy, które psycholog stosuje, ale należy pamiętać, że są to jednak zawsze deklaracje, bazujące na pamięci i szczerości osoby, która ich udziela.

Diagnoza osobowości jest możliwa również na podstawie obserwacji, która jest wolna od wskazanych powyżej problemów, choć wiąże się z innymi. Diagnoza na podstawie obserwacji bazuje na rzeczywistym zachowaniu, co jest jej niewątpliwą zaletą. Do ograniczeń takiej diagnozy należą natomiast 2 właściwości. Pierwszą z nich jest trudność w rozstrzygnięciu, na ile zaobserwowane zachowania i reakcje są typowe dla danej osoby (uwarunkowane jej właściwościami), a na ile są zdeterminowane sytuacyjnie, a więc będące efektem jakiejś szczególnej konfiguracji bodźców lub stanów wewnętrznych (np. nastroju), które są przez tę osobę doświadczane stosunkowo rzadko. Ograniczenie to jest szczególnie istotne w sytuacji, kiedy obserwacja jest jednorazowa, a słabnie, gdy obserwacja osoby w określonej kategorii sytuacji jest powtarzana. Drugą właściwością, będącą ograniczeniem diagnozy obserwacyjnej, jest trudność w rozstrzygnięciu, z którego poziomu Modelu OKC – a więc warstwy Objawów, Kompetencji czy Cech – warunkowane jest dane zachowanie lub reakcja. Zaobserwowane zachowanie lub reakcja mogą być bowiem przejawem określonego rodzaju objawów problemów ze zdrowiem emocjonalno‑społecznym i jako takie mogą występować u osoby badanej od niedawna lub w reakcji na jakąś trudną sytuację życiową. Mogą one jednak być również przejawem deficytu w zakresie jakiejś kompetencji osobowościowej lub wynikać z trwałej cechy temperamentu (lub konfiguracji cech temperamentu).

Rozdzielenie opisu funkcjonowania na warstwy, jest możliwe w diagnozie psychometrycznej, dokonanej przez psychologa. Diagnoza ta, jak to jednak zauważono powyżej, ma również swoje ograniczenia. W związku z tym najlepszym rozwiązaniem jest integracja wyników pochodzących z różnych źródeł, zatem obserwacyjnej diagnozy za pomocą typów, przeprowadzonej przez nauczyciela, oraz psychometrycznej diagnozy za pomocą wymiarów, przeprowadzonej przez psychologa w Aplikacji OKC.