Dowiedz się
Nie masz cię, Orszulo moja!

Choć jej istnienie nie zostało potwierdzone przez inne niż TrenyTreny świadectwa, jest najsłynniejszym dzieckiem renesansu. Niektórzy badacze literatury twierdzą, że Urszulki Kochanowskiej w ogóle nie było, nie znamy bowiem miejsca jej pochówku, a daty urodzin i śmierci zostały ustalone wyłącznie na podstawie roku wydania Trenów. Czyżby poeta wymyślił postać małej córeczki jako swego rodzaju pretekst do napisania cyklu żałobnych utworów? Ta kontrowersyjna teza ma swoich zwolenników. Bez względu na to, jak było naprawdę, jedno jest pewne: Jan z Czarnolasu stworzył niezwykły poemat, którego bohaterką jest mała Urszulka, ukochana, przedwcześnie zmarła córka poety.
Literatura OdrodzeniaZmarła bohaterka jest jakby ponad stan i ponad możliwości wyposażona w niezwykłe cechy: to było nie tylko urocze i kochane dziecko, ale jakoby utalentowana poetka, dziedziczka czarnoleskiej lutni. (…) A ponadto podmiot liryczny, demonstracyjnie tożsamy z autorem, jest – jak w wielu innych utworach – „ze dwojej złożony natury”, jest ułomnym i cierpiącym człowiekiem, a zarazem poetą przeżywającym kryzys światopoglądu.
Źródło: Jerzy Ziomek, Literatura Odrodzenia, 1987, s. 178.
Literatura OdrodzeniaTreny to poemat kunsztowny, o którym bez przesady i zarozumialstwa możemy powiedzieć, że w swoim rodzaju nie ma równego w literaturze europejskiej! Poemat kunsztowny i regularny, to znaczy odwołujący się do reguł gatunkowych i respektujący tradycje. Myśląc o Trenach trzeba oddalić fałszywą opozycję przeżycia i ekspresji artystycznej, szczerości i sztuki. Nie ma powodów przypuszczać, że Kochanowski, trawiony bólem, spontanicznie i w pośpiechu nakreślił genialny od razu utwór, i nie ma powodów, by dziwić się, że Treny, inspirowane nieszczęściem osobistym, są zarazem rezultatem gruntownej znajomości kunsztu pisarskiego.
Źródło: Jerzy Ziomek, Literatura Odrodzenia, 1987, s. 176–177.
Tren po polsku
Treny Jana Kochanowskiego ukazały się po raz pierwszy drukiem w 1580 roku w Krakowie. Za sprawą czarnoleskiego poety, tren – gatunek wywodzący się z tradycji antycznej, został wprowadzony do literatury polskiej.
Liryka starożytnej GrecjiTren (thrḗnos) jest jednym z najstarszych gatunków lirycznych; wczesną jego formę znamy z lektury Homera. (…) W czasach późniejszych wykonaniu trenu nie towarzyszyły już równolegle zespołowe okrzyki bólu i monodyczne pieśni żałobne, śpiewane przez bliskich krewnych zmarłego. Nie musiał też tren być zawsze wykonywany w czasie uroczystości pogrzebowych (choć taki jego rodzaj istniał i nosił nazwę epikedejon), mógł je poprzedzać lub następować po nich. (…) Zachowane urywki dowodzą, że dawał on [tren] wyraz generalnej refleksji na temat ludzkiej kondycji. Uogólnienia te znamionują pewien dystans wobec problemu śmierci i są dalekie od wszelkiej taniej afektacji, mimo że autorzy trenów nie umieją ukryć swego pesymizmu w obliczu nieuchronnej wizji śmierci.
Źródło: Liryka starożytnej Grecji, oprac. J. Danielewicz, 1989, s. LII.

Wczesny światopogląd Jana Kochanowskiego

Zrozumienie wymowy Trenów Jana Kochanowskiego nie jest możliwe bez poznania światopoglądu, który widoczny jest w jego wcześniejszej twórczości. Kochanowski, zainspirowany antycznym stoicyzmem, przyjął postawę cechującą się dystansem wobec otaczającego świata oraz łagodną życzliwością, często zabarwioną humorem. Bliska była mu horacjańska zasada aequa mensaequa mens, nawołująca do zachowania wewnętrznej harmonii oraz spokoju ducha zarówno w szczęściu, jak i nieszczęściu. Spośród darów życia najwyżej cenił wiarę w Boga, miłość, zdrowie i pogodę ducha, a także przyjaźń, czyste sumienie, patriotyzm i tolerancję.
Kochanowskiemu udało się połączyć chrześcijańską pokorę z postawą stoika. Z jego tekstów wyłania się humanistyczna koncepcja Boga i świata‑teatru, w którym ludzie występują niczym ,,łątkiłątki”. Bóg widziany oczyma Kochanowskiego to Stwórca wybaczający i dobry, a człowiek nieustannie odczuwa pozytywne skutki jego działania. Wiara w nadprzyrodzoną opiekę nad każdym ze stworzeń była źródłem spokoju, radości, zaufania do Boskich wyroków.
Humanistyczna koncepcja człowieka

Treny Jana Kochanowskiego są z jednej strony kontynuacją antycznej tradycji, z drugiej – polemiką z nią. Widoczne jest to już w wyborze bohaterki poematu – według tradycji powinna nią być persona gravis – ważna osobistość, bohater historyczny, ktoś wysoko postawiony w hierarchii społecznej. Urszulka nikim takim nie była. Treny są żalem pośmiertnym, czyli epicediumepicedium, które według tradycji powinno być całością, złożoną z określonych części: laudes (pochwały), iacturae demonstratio (okazywanie straty), luctus (żal), consolatio (pocieszenie) i exhortatio (napominanie). Wszystkie te części znajdują się w cyklu Jana Kochanowskiego, ale przemieszane, w innej kolejności.
Choć sam termin „humanizmhumanizm” powstał dopiero w XIX wieku, to ruch filozoficzny i kulturowy, który zrodził się na przełomie XIV i XV wieku we Włoszech, określamy mianem „humanizmu renesansowego”. Był to najważniejszy i najbardziej charakterystyczny prąd epoki, który zadecydował o cezurze wobec myśli średniowiecznej. Charakteryzował się zainteresowaniem kulturą starożytnej Grecji i Rzymu oraz antropocentryzmemantropocentryzmem. W centrum renesansowej myśli humanistycznej pozostawał człowiek, jego życie materialne, ale też wartości duchowe, jak wolność, moralność czy godność.
Kryzys poglądów
Na lata 70. i 80. XVI wieku przypadł schyłek myśli humanistycznej, w tym także renesansowych koncepcji życia ludzkiego. Kontrreformacja i rozbicie jedności wyznaniowej Europy spowodowały kryzys świadomości religijnej. Powstałe wówczas treny Kochanowskiego z jednej strony są lirycznym dokumentem ogromnej osobistej straty poety, z drugiej – świadectwem ogólnego kryzysu kultury renesansowej.
Treny są świadectwem załamania zasad, których wcześniej Kochanowski był entuzjastą i zwolennikiem. Porzucił inspiracje epikurejskie, stoickie i horacjańskie, a w ich miejsce pojawił się bunt, polegający na rozrachunku poety z Bogiem. Poeta poszukiwał swojego dziecka w zaświatach należących do różnych obszarów kulturowych. Wspominał Elizjum, mitologiczną siedzibę dusz ludzi prawych, szukał w Hadesie, wreszcie zwrócił się w stronę chrześcijańskiego raju i czyśćca. Jego pytania ,zawarte w Trenach, pozostały jednak bez odpowiedzi.
Zachwianiu uległa wiara Kochanowskiego w boską dobroć, miłość i ludzką pobożność. Poeta zaczął podawać w wątpliwość wartości uznane i cenione - ład świata, stałość i logikę praw przyrody i praw moralnych, Boską opatrzność. Szczytowym punktem przedstawionego w Trenach kryzysu światopoglądu renesansowego humanisty stało się zanegowanie wartości stoickiej cnotycnoty.
Traktat moralno‑filozoficzny
Treny są nie tylko utworem funeralnym, ale też poetyckim traktatem moralno‑filozoficznym. Cykl składający się z dziewiętnastu trenów, dedykacji oraz epitafium. Jest świadomie skomponowany, poeta umiejętnie stopniuje napięcie.
Jan Kochanowski dokonał w Trenach syntezy wyznawanych przez siebie ideałów. Ostateczna konkluzja otrzymała postać zgodną z ideałami humanistycznej ,,miary we wszystkim”, renesansowej pasji wytrwania oraz chrześcijańskiej zasady poddawania się Bożym wyrokom.
Słownik
(łac.) - spokój ducha, wyznawana przez Horacego zasada umiaru, pozwalająca na osiągnięcie poczucia niezależności, bycia panem siebie
(gr. anthropos – człowiek, kentron – środek koła) – pogląd filozoficzny, według którego człowiek stanowi centrum Wszechświata
(gr. apostrophḗ - odwrócenie, zwrot) składniowa figura retoryczna, charakteryzująca się bezpośrednim zwrotem do osoby, bóstwa, idei, wydarzenia, pojęcia lub przedmiotu
(gr. archaíos - dawny) forma wyrazu, wyraz, jego znaczenie, konstrukcja składniowa, które wyszły z użycia i są przestarzałe z punktu widzenia normy językowej danej epoki
(łac. virtus) - kluczowe dla etyki stoickiej pojęcie rozumiane jako zbiór wartości moralnych, taki jak: mądrość, rozwaga, sprawiedliwość, moralność, męstwo, skromność
(gr. epikedeion) – utwór żałobny, którego twórcą jest grecki poeta Symonides (VI w.p.n.e.); utwór ten ma określony schemat retoryczny: laudatio - pochwała zalet, zasług zmarłego, comploratio – opłakiwanie, consolatio – pocieszenie
(łac. eruditio - uczoność) wszechstronna wiedza książkowa
(łac. humanus – ludzki; gr. ismos – wiedza, nauka) – nurt filozoficzny, światopogląd stawiający w centrum rozważań człowieka, jego potrzeby, szczęście, godność
(łac. inversio - odwrócenie) figura polegająca na zmianie naturalnego szyku w zdaniu służy uniezwykleniu stylu np. przemowy, podkreśleniu wagi słów, zmianie intonacji
bezpośrednie przetłumaczenie wyrazu lub całego zwrotu z języka obcego na język ojczysty, oddające w dokładny sposób obcą budowę wyrazu np. Rzeczpospolita jest kalką łacińskiego Res Publica
(łac. contestari - powoływać świadków, świadczyć, protestować) - kwestionowanie czegoś, podawanie w wątpliwość, demonstrowanie, manifestowanie sprzeciwu, protestu
(gr. néos - nowy, lógos - słowo, nauka) jednostka nowo wprowadzona do systemu językowego (wyraz, wyrażenie, forma gramatyczna, znaczenie lub konstrukcja składniowa)
zwrot krasomówczy, pytanie, na które nie oczekuje się odpowiedzi, zdanie mające sens twierdzący, ujęte jednak w formę pytajną w celu nadania wypowiedzi wyrazistego zabarwienia emocjonalnego
(gr. semantikos - oznaczający) dotyczący znaczenia wyrazów; znaczeniowy
(gr. thrḗnos – głośno płakać) – utwór liryczny, wywodzący się ze starogreckiej liryki pogrzebowej, odmiana pieśni lamentacyjnej; utwór poświęcony zmarłej osobie, wychwalający ją, wyrażający żal i smutek z powodu jej odejścia