Wiele naturalnie podejmowanych przez przedszkolaki zabaw, np. zabawa w udawanie, umożliwia przyjęcie perspektywy innej osoby i doświadczenie myśli czy uczuć, które mogą być inne niż własne. Kiedy dziecko udaje mamusię szykującą się rano do pracy, opiekującą się dziećmi czy troszczącą o dom, może zauważyć, że mama ma inne cele czy emocje. Kiedy jest lekarzem i uspokaja swoje miśki, że zastrzyk nie będzie mocno bolał, może dostrzec perspektywę kogoś, kto czuje i myśli inaczej niż ono samo w sytuacji przyjmowania szczepionki. Nie jest to oczywiście magiczne przełączenie optyki, ale daje szansę, by przeżyć coś innego, nawet na dość powierzchownym poziomie.

Doskonałą formą budowania świadomości tego, że istnieją inne perspektywy, oraz rozwijania ich rozumienia, jest rozmowa o tym, co myślą i czują inne osoby, a także dlaczego zachowują się tak, a nie inaczej. Poza sytuacjami życiowymi, gdy takie wyjaśnienia pojawiają się naturalnie, można znakomicie wplatać rozmowy o czyichś myślach, emocjach czy motywach działania przy okazji czytania książeczek czy opowiadania historii. Doskonale nadają się do tego opowieści zawierające niespodzianki, sekrety, psikusy czy pomyłki, czyli takie, w których interpretacja czyjegoś zachowania nie jest oczywista, a zrozumienie zachowań bohatera wymaga uwzględnienia jego wewnętrznych przeżyć, myśli czy motywów.
Inną okazją do rozmów i dostrzegania tego, że bliscy czy koleżanki i koledzy mogą myśleć i czuć inaczej są gry rodzinne w formie odpowiadania na różne ciekawe i nietypowe pytania (np. gra rodzinna „Pytaki” czy „Rodzice kontra dzieci”). Z przedszkolakami można również grać w kalamburyIndeks górny 1¹cyt1Indeks górny 1¹), dostosowując trudność haseł do ich potrzeb i możliwości. Fakt, że nie jest łatwo zrozumieć sygnały kogoś innego lub odczytać gest w sposób jednoznaczny lub zgodny z intencją może być dobrą okazją do tego, by zauważyć (czasem dzięki wyjaśnieniom dorosłych), że możemy myśleć i interpretować inaczej, odnosić to, co widzimy do innej wiedzy o świecie albo zwracać uwagę na inne szczegóły.
Bardzo szczególną zabawą dla dzieci mogą być puzzle pokazujące inną niż własna perspektywę (np. puzzle wasgij w bardzo uproszonej wersji) lub gry karciane tworzone przez nauczyciela do zabawy z konkretną grupą (np. czarny Piotruś lub memo, w którym pary będą tworzyły różne obiekty należące do różnych kategorii, uwzględniające różne preferencje graczy, np. lody truskawkowe lubiane przez jedno z dzieci i lody czekoladowe lubiane przez drugie; klocki i samochód jako dwie ulubione zabawki dwóch różnych osób itp).