Zabawa w chowanego z użyciem lalek czy ludzików Lego może być też niezwykle przydatna do tego, by rozwijać kolejny poziom zdolności do wychodzenia poza własną perspektywę, czyli zdolność do przewidywania zachowań innych ludzi na podstawie ich stanu wiedzy. Przykłady tej zabawy opisano również we wspomnianej wcześniej publikacji Howlin i jej współpracowniczek (2010). W przypadku tych ćwiczeń prowadzący inscenizuje zabawę tak, by uczestnik inny niż dziecko był świadkiem jakiejś sytuacji (np. tego, że mama upiekła ciasto i schowała je do kredensu), ale w efekcie czasowego opuszczenia miejsca zabawy (np. wyjścia na podwórko), nie wiedział o czymś (np. o tym, że jego brat zabrał ciasto do siebie do pokoju). Prowadzący zachęca dziecko do generowania przewidywań dotyczących tego, gdzie bohater zabawy będzie szukał ciasta oraz refleksji nad przyczynami jego zachowań (szuka ciasta w kredensie bo widział, że mama je tam wstawiła i nie będzie szukał ciasta w pokoju brata bo nie wie, że brat je tam zabrał). Zabawa może też doprowadzić do rozróżnienia na fałszywe i prawdziwe przekonania. Bohater myśli, że ciasto jest w kredensie, choć jest ono w pokoju brata, zatem będzie szukał ciasta w złym miejscu (jego zachowanie będzie wynikało z fałszywych przesłanek).