Czy muzyka może stać się narzędziem budowania prestiżu państwa i władcy równie skutecznym jak architektura, malarstwo czy ceremoniał dworski?

Muzyka w służbie dworu i Kościoła

Barok był epoką, w której muzyka stała się jednym z najważniejszych środków reprezentacji władzy oraz wyrazem religijności. Na ziemiach Rzeczypospolitej rozwijała się pod silnym wpływem kultury włoskiej, zachowując jednocześnie własne, oryginalne cechy. Szczególną rolę odgrywały dwór królewski, rezydencje magnackie oraz najważniejsze ośrodki kościelne, w których działali wybitni kompozytorzy i zespoły muzyczne. W tym okresie obok tradycyjnego stile antico rozwijał się nowoczesny stile moderno, wykorzystujący technikę koncertującą oraz basso continuo. Powstawały dzieła religijne i instrumentalne reprezentujące najwyższy poziom europejskiej kultury muzycznej. Twórczość Bartłomieja Pękiela, Marcina Mielczewskiego, Stanisława Sylwestra Szarzyńskiego czy Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego pokazuje, że muzyka polskiego baroku była ważną częścią życia artystycznego XVII i pierwszej połowy XVIII wieku. Poznanie działalności tych kompozytorów pozwala lepiej zrozumieć przemiany języka muzycznego oraz funkcjonowanie życia muzycznego dawnej Rzeczypospolitej.