Muzyka polskiego baroku – twórcy, ośrodki i style
Klucz do rozwoju
Muzyka polskiego baroku rozwijała się równolegle z przemianami politycznymi, religijnymi i artystycznymi zachodzącymi w Rzeczypospolitej. Zwróć uwagę, w jaki sposób włoskie wzorce muzyczne przenikały do twórczości polskich kompozytorów oraz jak współistniały tradycyjny stile antico i nowoczesny stile moderno. Dzięki temu łatwiej zrozumiesz specyfikę życia muzycznego XVII i pierwszej połowy XVIII wieku.
Ważne daty
1595–1795 – epoka baroku w muzyce polskiej (w szerokim ujęciu)
1595 – powołanie włoskiej kapeli na dworze Zygmunta III Wazy
1596 – przeniesienie siedziby dworu królewskiego do Warszawy
1602–1685 – lata życia Marco Scacchiego, kapelmistrza dworu królewskiego
ok. 1600–1651 – lata życia Marcina Mielczewskiego
1611 – wydanie zbioru Offertoria et Communiones totius anni Mikołaja Zieleńskiego
1627 – wydanie zbioru Canzoni e concerti Adama Jarzębskiego
1629 – śmierć Adama z Wągrowca
1632–1648 – panowanie Władysława IV Wazy
1632–1649 – Marco Scacchi pełni funkcję kapelmistrza królewskiego
1651 – śmierć Marcina Mielczewskiego
1655–1660 – potop szwedzki
1657 – śmierć Franciszka Liliusa
1658 – Bartłomiej Pękiel obejmuje stanowisko kapelmistrza katedry wawelskiej
1670 – śmierć Bartłomieja Pękiela
ok. 1665–1667–1734 – lata życia Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego
Cele
charakteryzować rozwój muzyki barokowej na ziemiach polskich;
rozpoznać najważniejsze ośrodki życia muzycznego oraz ich znaczenie dla rozwoju kultury muzycznej;
omówić twórczość najwybitniejszych kompozytorów polskiego baroku i wskazać charakterystyczne cechy ich dzieł.