Jak poprosić o współpracę innych? I właściwie kogo?
Proszenie o pomoc jest jedną z najtrudniejszych umiejętności, której warto się nauczyć, chcąc pracować efektywnie. Najprościej mówiąc: nie ma sensu pracować samodzielnie. Jak to mówią Anglicy: Many hands make light work („Wiele rąk czyni pracę lżejszą”). Współpraca między specjalistami różnych dyscyplin, do których zaliczymy nauczycieli przedmiotu, wychowawców klas czy świetlicy, bibliotekarzy, pracowników niedydaktycznych, trenerów, instruktorów, rodziców/opiekunów, to nie jest prosta suma. Nasze doświadczenia i wiedza mnożą się, potwierdzają lub pogłębiają w dążeniu do wspólnego celu – uczestniczenia w życiu szkoły oraz rozwoju potencjału ucznia, na którym nam wszystkim zależy. Fragmenty działań diagnostycznych pokrywają się z refleksyjną praktyką nauczycieli dążących do stałego doskonalenia własnego warsztatu. Są to systematyczne, uporządkowane obserwacje aktywności ucznia na tle grupy rówieśniczej, ocenianie postępów, dostosowywanie i modyfikacja metod, środków. Istotnej wiedzy na temat funkcjonowania ucznia w środowisku pozaszkolnym mogą dostarczyć nam rodzice/opiekunowie, trenerzy lub instruktorzy zajęć dodatkowych – osoby zaangażowane w wychowanie i rozwój. Czasem nauczyciel przedmiotu, świetlicy czy współorganizujący, ale przede wszystkim rodzic/opiekun potrzebuje ukierunkowania tychże obserwacji i ukazania mu jego roli w procesie diagnozy. Najważniejszym momentem współpracy jest zrozumienie oraz danie odczuć wszystkim zainteresowanym równości w obserwacji – bez podważania prawdziwości i istotności treści, wniosków, a przede wszystkim samych osób.