Aby dobrze zrozumieć ten temat, przypomnij sobie najpierw, czym była polifonia średniowieczna i jakie miejsce zajmowała w niej izorytmia oraz cantus firmus. Zastanów się, dlaczego pojawienie się współbrzmień tercjowo‑sekstowych było przełomem brzmieniowym i estetycznym. Wróć myślą do szkoły burgundzkiej i roli, jaką odegrał Guillaume Dufay w kształtowaniu czterogłosowej faktury. Zwróć uwagę na to, jak zmienia się relacja między muzyką a tekstem – szczególnie w motetach Josquina. Spróbuj dostrzec różnicę między mszą opartą na cantus firmus a motetem przeimitowanym. Pomyśl, dlaczego melodia świecka, taka jak L’homme armé, mogła stać się fundamentem kompozycji sakralnej. Zadaj sobie pytanie, w jaki sposób mecenat dworski wpływał na stylistykę muzyki świeckiej, zwłaszcza chanson. Przypomnij, jak rozwój druku zmienił sposób rozpowszechniania repertuaru i budowania sławy kompozytora. Poszukaj wspólnego mianownika całej szkoły franko‑flamandzkiej – czy była nim doskonałość kontrapunktu, mobilność twórców, a może dążenie do uniwersalnego języka muzyki? I wreszcie zastanów się, czy można uznać ich działalność za pierwszy w historii tak konsekwentny „międzynarodowy projekt artystyczny” Europy.