Wpływ twórczości kompozytorów barokowych na rozwój nowych form oraz systemów tonalnych
Klucz do rozwoju
Aby zrozumieć ten rozdział, skup się na tym, jak zmienia się sposób organizacji muzyki: od pojedynczej linii melodycznej do złożonej polifonii oraz od modalności do systemu dur‑moll. Zwróć uwagę na relacje między fakturą, formą i obsadą wykonawczą – to one pozwalają rozpoznać gatunek i styl utworu.
Ważne daty
1680 – Kanon D‑dur Johanna Pachelbela
1725 – Cykl czterech koncertów skrzypcowych Le Quattro Stagioni, czyli Cztery pory roku Antonio Vivaldiego
1727 – rok opublikowania zbioru koncertów skrzypcowych Spór między harmonią a wyobraźnią (w ich skład wchodził cykl Cztery pory roku)
1731 – Suita orkiestrowa D‑dur BWV 1068 Johanna Sebastiana Bacha
1737‑1738 – Opera Kserkses HWV 40 Georga Friedricha Haendla
1741 – oratorium Mesjasz HWV 56 Georga Friedricha Haendla
Cele
rozpoznawać charakterystyczne cechy muzyki barokowej, takie jak kontrapunkt, ornamentacja, faktura homofoniczna oraz system dur‑moll;
analizować wybrane utwory kompozytorów barokowych pod kątem form muzycznych, takich jak koncert, fuga, oratorium, i dostrzegać ich innowacje w kontekście historii muzyki;
oceniać wpływ twórczości kompozytorów barokowych na rozwój późniejszych gatunków muzycznych oraz współczesnych aranżacji muzyki klasycznej.