Ilustracja interaktywna przedstawia pięć dzieł w formie kolażu. Pierwsze dzieło to praca „Perseusz i Andromeda” autorstwa Frederica Leightona ukazująca młodą kobietę przepasaną białą szatą. Półnaga kobieta o długich rudych włosach opiera się o skałę i skrywa się pod skrzydłem ciemnego smoka ziejącego ogniem. Na niebie widoczny jest mężczyzna – Perseusz, lecący na białym Pegazie i spoglądający w dół. Otacza ich jasna poświata. Na drugim planie znajdują się wysokie i urwiste skały oraz woda płynąca między nimi. Po naciśnięciu treści „Perseusz i Andromeda” wyświetla się poniższa treść: Perseusz i Andromeda Lecąc nad Etiopią po pokonaniu Meduzy, Perseusz zobaczył piękną nagą dziewczynę przykutą do skał. Z miejsca zakochał się w niej i podleciał bliżej, żeby dowiedzieć się, kim jest i dlaczego spotkał ją taki los. Dziewczyna przedstawiła się jako Andromeda, córka króla Etiopii Kefeusza i jego żony Kasjopei. Kraj został zalany wodą, a Posejdon wysłał tam potwora morskiego, który zabijał mieszkańców. Gniew boga wywołany był przez Kasjopeję, która przechwalała się, że jest piękniejsza od nereid, a one zwróciły się o pomoc do boga mórz. Król Kefeusz był zrozpaczony; wyrocznia Ammona wyjawiła, że jedynym sposobem na pozbycie się potwora jest ofiara z królewskiej córki Andromedy. Heros obiecał ojcu Andromedy uwolnienie córki pod warunkiem zaślubienia jej. Król przystał na takie warunki i Perseusz zabił potwora. Po ślubie Andromeda i Perseusz żyli wiele lat razem w szczęśliwym związku, zaś po śmierci Atena umieściła ich na niebie jako gwiazdozbiory. I tak możemy dziś zobaczyć koło siebie Andromedę, Perseusza, Kasjopeję, Kefeusza oraz potwora morskiego Cetusa, jako konstelacje. Pod tekstem znajduje się zdjęcie pod tytułem Galaktyka Andromedy, przedstawiająca galaktykę. Na ciemnym niebie znajdują się galaktyka i liczne gwiazdy. Drugie dzieło to praca „Pyramus i Tysbe” autorstwa Pierre Gautherota, przedstawiające nagie ciało młodego mężczyzny leżącego na ziemi oraz młodą kobietę klęczącą nad zwłokami. Młodym mężczyzną jest Pyramus o kręconych włosach, spoczywający na czerwonej szacie. Na jego ciele, przy szyi znajduje się cięta rana, z której sączy się krew. Młoda kobieta to Tysbe, ukochana Pyramusa o dłuższych kręconych włosach, odziana w biało‑niebieską suknię. Kobieta przykłada sobie sztylet do niezasłoniętej piersi, kierując ostrze w okolicę serca. W tle, z lewej strony, stoi ciemna budowla, z prawej strony przedstawiono ciemne drzewa oraz skały, z tyłu natomiast szczyty wzgórz oraz liściaste drzewa. Po naciśnięciu treści „Pyramus i Tysbe” wyświetla się poniższa treść: Pyram i Tysbe mieszkali po sąsiedzku w Babilonie, lecz nie mogli się spotykać, ponieważ ich rodziny były skłócone. O ironio, młodzi poznali się i zakochali w sobie, utrzymując kontakt przez szczelinę w ścianie, łączącej sąsiadujące domy. Postanowili uciec razem i umówili się na schadzkę za miastem, na grobie króla Ninosa. Pierwsza przyszła Tysbe, ale przestraszyła się lwicy, która odpoczywała po polowaniu pod drzewem morwy. Tysbe uciekła w popłochu gubiąc płaszcz, który lwica ubrudziła krwią upolowanej zwierzyny, a następnie odeszła. Kiedy Pyram dotarł na miejsce spotkania zobaczył zakrwawiony płaszcz Tysbe i ślady lwa. Na ten widok zrozpaczony przebił się mieczem. Tymczasem Tysbe wróciła na miejsce schadzki. Zobaczyła ciało Pyrama, wyciągnęła miecz z krwawej rany i z rozpaczy i ona popełniła samobójstwo. Drzewo morwy białej, pod którym zmarli młodzi kochankowie poplamione zostało ich krwią, i tak oto owoce tego drzewa stały się czerwone i powstał nowy gatunek morwy - morus rubra. Poniżej tekstu znajduje się zdjęcie morwy czerwonej. Przedstawiony jest krzew z zielonymi liśćmi oraz czarnymi i czerwonymi owocami. Trzecie dzieło to praca „Echo i Narcyz” autorstwa Johna Williama Waterhouse, które przedstawia dwie osoby nad potokiem. Jedna z nich to młoda kobieta, która siedzi na kamieniu, przytrzymując się kamienia jedną ręką. Drugą ręką trzyma cienką gałąź zwisającą z drzewa rosnącego tuż obok. Kobieta patrzy w stronę mężczyzny. Odziana jest w suknię w kolorze delikatnego różu, która odsłania jej lewy bok, od pasa w górę, obnażając jasną skórę kobiety. Pod drzewem rosną drobne grzyby, a u stóp kobiety – kwiaty. Mężczyzna ukazany jest po drugiej stronie wody, leży na czerwonej szacie, ma czarne włosy, a na nich wieniec z liści laurowych. Przygląda się swojemu odbiciu w tafli wody. Mężczyzna znajduje się po prawej stronie obrazu, kobieta zaś po lewej. Na drugim planie znajdują się drzewa, polany oraz szczyty wzgórz. Po naciśnięciu treści „Narcyz i Echo” wyświetla się poniższa treść: Narcyz i Echo Narcyz był pięknym młodzieńcem, synem boga rzeki Kefisos oraz nimfy Liriope. Rodzice poprosili wieszczka Tejrezjasza o przepowiednię dotyczącą losów chłopca. Dowiedzieli się, że ich syn dożyje sędziwego wieku tylko wtedy, jeżeli nigdy nie zobaczy swojego odbicia. Usunęli więc z jego otoczenia wszystkie lustra i dbali o to, by woda, do której się zbliżał zawsze płynęła wartko, by nigdy nie ujrzał w niej odbicia swojej twarzy. Narcyz swoją urodą łamał wiele serc, sam jednak interesował się głównie polowaniem i pozostawał niewzruszony na uczucia innych. Zakochała się w nim nimfa górska Echo, której Hera odebrała głos tak, że mogła ona powtarzać tylko dźwięki ludzkiej mowy. Narcyz nie odwzajemnił uczuć nimfy, więc odrzucona Echo odeszła w góry, gdzie zaczęła niknąć z rozpaczy, aż pozostał po niej tylko głos. Ofiar Narcyza było więcej i w końcu i na niego przyszła pora, by się zakochać. Bogini zemsty Nemezis ukarała młodzieńca za jego pychę - sprawiła, że trafił on nad jezioro o gładkiej tafli i pochylił się nad nim, by napić się wody. Zobaczył wtedy swoje oblicze i rażony wielkim uczuciem już nie mógł oderwać od niego wzroku. Nie jadł i nie pił, tylko wpatrywał się z miłością w swoją piękną twarz, aż w końcu umarł z wycieńczenia. W miejscu jego śmierci wyrósł piękny, wonny kwiat wiosenny, na jego cześć nazwany narcyzem. Poniżej tekstu znajduje się zdjęcie kwiatów, są to narcyzy. Kwiaty są koloru białego, a ich środek jest żółty. W tle przedstawiony jest krajobraz gór. Czwarte dzieło to praca „Apollo i Dafne” autorstwa Paolo Veronese przedstawiająca młodą kobietę o imieniu Dafne i boga Apollina idących przez las. Oboje są ukazani jako jasnowłose postaci o bladej skórze, odziane w różowe szaty. Apollo został przedstawiony jako mężczyzna o kręconych brązowych włosach sięgających do ramion. Rozkładając jedną rękę, drugą dotyka biodra kobiety, patrząc ku górze. Dafne, odwracająca wzrok od mężczyzny, zamienia się w drzewo – jej dłonie zamieniają się w gałęzie, natomiast nogi w korzenie. Tło dzieła stanowi roślinność, wzgórza oraz zamglone, jasne niebo. Po naciśnięciu treści „Apollo i Dafne” wyświetla się poniższa treść: Apollo wyśmiewał się z Erosa, że jego mały łuk nie dorównuje broni Apollina i że jest on o wiele lepszym łucznikiem niż bóg miłości. Eros dał dumnemu łucznikowi nauczkę. Z kołczanu wyciągnął dwie strzały, jedną miłości, drugą nienawiści. Strzałą miłości ugodził Apollina, a strzałę nienawiści wysłał w kierunku przebiegającej obok pięknej nimfy Dafne. Apollo z miejsca zakochał się w nimfie, ona jednak stroniła od niego. Kiedy tylko zbliżył się do niej, zaczęła uciekać. Rażony silnym uczuciem biegł za nią niestrudzenie. Kiedy nimfa zaczęła opadać z sił, a Apollo już miał ją chwycić w ramiona, poprosiła matkę Gaję i ojca - boga rzeki Penejosa, o ocalenie przed niechcianym kochankiem. W momencie, w którym Apollo już ją dogonił i wyciągał rękę, by dotknąć ukochaną, zamieniła się ona w drzewo laurowe, czyli wawrzyn. Bóg objął ramieniem już tylko drzewo; dotykał kory i liści, ale nie przestawał kochać. I tak oto wawrzyn stał się umiłowanym drzewem Apollina. Zdobił nim włosy, kitarę i kołczan. Poniżej tekstu znajduje się zdjęcie, przedstawiające krzew z zielonymi liśćmi i źółtymi kwiatami. Piąte dzieło to praca „Minerwa i Arachne” autorstwa René‑Antoine Houasse przedstawia dwie kobiety. Minerwa została przedstawiona jako młoda kobieta o blond włosach przykrytych brązowym hełmem. Kobieta ma na sobie biało‑niebieską szatę ze złotymi dodatkowymi elementami oraz trójkątnym elementem osłaniającym jej jasną skórę. W jednej dłoni trzyma uniesiony sztylet, a drugą przytrzymuje uciekającą Arachne. Arachne została przedstawiona jako młoda kobieta o długich ciemnych włosach. Odziana jest w żółto‑zieloną suknię. Dłonią próbuje chronić się przed ciosem, a na jej twarzy widoczny jest grymas oraz ściągnięte brwi. Tło stanowi budynek, na posadzce rozrzucono przedmioty – włócznię, tarczę, na której spoczywa stopa Minerwy oraz kosz wypełniony małymi przedmiotami przypominającymi nici do przędzenia. Po prawej stronie stoi kolumna oraz mur, odsłaniający fragment niebieskiego nieba z białymi chmurami, dach budynku stojącego w tle oraz koronę drzewa. Po naciśnięciu treści „Arachne i Minerwa” wyświetla się poniższa treść: Arachne Pewna mieszkanka Lydii, Arachne, obdarzona była wielkim talentem tkackim. Powszechnie chwalona, po pewnym czasie zaczęła się pysznić, że swoim kunsztem tkackim przewyższa samą Atenę. Wieść ta dotarła do bogini i postanowiła ona dać Arachne ostrzeżenie. Pojawiła się u niej przybierając postać staruszki i radziła jej większą skromność, by nie złościć Ateny. Nie ostudziło to jednak zapędów dziewczyny, by stanąć z boginią do tkackiego pojedynku. Wtedy Atena ukazała swoją prawdziwą postać i rozpoczęła się rywalizacja o to, która z nich potrafi tkać piękniej. Atena cały swój kunszt włożyła w to, by przedstawić postacie bogów w całym ich majestacie, zaś Arachne tkała sceny, które ukazywały słabostki bogów i zrobiła to naprawdę pięknie. Widząc, że może przegrać pojedynek, Atena ze złością podarła płótno Arachne i uderzyła dziewczynę czółenkiem w czoło. Takiej obelgi dumna dziewczyna nie mogła znieść - powiesiła się ze wstydu. Dopiero wtedy bogini zrozumiała, że się zapędziła w swojej zapalczywości i ożywiła Arachne, zamieniając ją jednocześnie w pająka, by już zawsze zajmowała się tkaniem. Poniżej tekstu znajduje się fotografia dużego żółto‑czarnego pająka siedzącego na pajęczynie.