Diagnoza nozologiczna jest istotną formą wykorzystywaną przez różnych specjalistów, w tym psychologów, lekarzy itp. Sama w sobie pozwala na uporządkowanie chaosu, który być może pojawił się u osoby diagnozowanej w trakcie poszukiwań odpowiedzi na pytanie „Co mi dolega?”. Niemniej należy również wskazać na potencjalne niebezpieczeństwa, zagrożenia wynikające z diagnozy nozologicznej.

Przede wszystkim dokładne skonkretyzowanie nazwy jednostki chorobowej zwiększa ryzyko stygmatyzowania, etykietowania danej osoby. Ten proces będzie niósł za sobą kolejne skutki, takie jak: efekt Rumpelschtizchena, reifikacja obiektu diagnozy czy też samospełniające się proroctwo (efekt Roshentala).

Charakteryzowane mechanizmy wydają się stanowić spore niebezpieczeństwo w początkowych procesach diagnozy/oceny szkolnej. Jak wykazały przytaczane badania, może to nieść za sobą istotny wpływ na dalsze procesy edukacyjne, a tym samym oddziaływać szkodliwie.

Ciekawą rekomendacją profilaktyczną jest program TESA, który praktycznie od samego początku zajmuje się problematyką efektu Pigmaliona. W Polsce dotychczas program ten nie był stosowany, dlatego w poradniku została zamieszczona opracowana na podstawie wyżej wymienionego programu lista pytań do refleksji. (Hamachek, 1995).