Podsumowanie
Teatr średniowieczny nawiązywał początkowo do obrzędowości i religijności chrześcijańskiej. Pierwsze dramaty liturgiczne wystawiano w kościołach - rolę aktorów grali kapłani i wierni. Te widowiska były ściśle związane z kalendarzem kościelnym, stanowiły dodatek do liturgii danego dnia. Około XII w. teatr wyszedł na ulice - rynki i place miast, gdzie odgrywano nawiązujące do wydarzeń biblijnych misteria i mirakle, ukazujące boską ingerencję w życie bohatera. Na użytek misteriów przygotowano scenę symultaniczną, złożoną z pojedynczych scen - mansjonów. Pozwalało to na jednoczesne śledzenie różnych elementów widowiska.
W XII w. zaczęły powstawać świeckie gatunki teatralne. Przykładem jest moralitet o charakterze dydaktycznym, przedstawiający walkę przeciwstawnych wartości o duszę bohatera. Teatr pełnił też rolę rozrywkową. Komedie elegijne, komedie rybałtowskie czy farsy grywane na jarmarkach, w karczmach i na placach, charakteryzowały się niewysublimowanym humorem i płytką treścią, mającymi na celu rozbawienie publiczności. W Polsce popularnością cieszyły się dramaty liturgiczne, widowiska farsowo‑satyryczne, a także odgrywane do dzisiaj misteria pasyjne i jasełka.
