Berylowce są miękkimi, srebrzystobiałymi metalamimetalemetalami, które, będąc aktywne chemicznie, występują w przyrodzie wyłącznie w postaci związków chemicznych. Wapń, bar oraz stront, ze względu na dużą reaktywność, przechowuje się w nafcie. W związkach chemicznych berylowce przyjmują $\text{II}$ stopień utlenienia.

Magnez można otrzymać w wyniku elektrolizyelektrolizaelektrolizy stopionego chlorku magnezu. Wapń i stront otrzymuje się podczas elektrolizy soli, takich jak chlorek wapnia czy chlorek strontu.

$\text{A}\left(+\right)2 {\text{Cl}}^{-}\to {\text{Cl}}_2+2 {\text{e}}^{-}$

$\text{K}\left(-\right) {\text{Mg}}^{2+}+2 {\text{e}}^{-}\to \text{Mg}$

Berylowce reagują z tlenem. Magnez w reakcji z tlenem tworzy tlenek magnezu, podobnie jak wapń, bar i stront. Natomiast bar i stront mogą tworzyć nadtlenki.

Wśród tlenków berylowców tylko tlenek berylu ma właściwości amfoteryczne, a pozostałe mają charakter zasadowy. Tlenki te w reakcji z kwasami tworzą sole, np.:

Tlenek berylu, jako tlenek amfoterycznyamfoterycznośćamfoteryczny, reaguje z kwasami i zasadami, nie reaguje natomiast z wodą:

Tlenki berylowców (z wyjątkiem tlenku berylu) reagują z wodą, tym samym tworząc zasady. Większość berylowców (z wyjątkiem berylu i magnezu) tworzy mocne zasady. Wodorotlenki berylowców można otrzymać na różne sposoby, np. w reakcjach:

• metali z wodą:

• tlenków metali z wodą:

• strąceniowych:

Wodorotlenki wapnia i magnezu mają charakter zasadowy. Wodorotlenek berylu ma właściwości amfoteryczne.

Nasycony roztwór wodorotlenku wapnia nazywany jest wodą wapienną i służy do wykrywania tlenku węgla($\text{IV}$ ). Zawiesina wodorotlenku wapnia w wodzie to mleko wapienne (układ nietrwały). Nasycony roztwór $\text{Ba}{\left(\text{OH}\right)}_2$ to inaczej woda barytowa. Analizując tablicę rozpuszczalności, można łatwo zauważyć, że rozpuszczalność wodorotlenków berylowców wzrasta wraz ze wzrostem liczby atomowej berylowca.

Na szczególną uwagę zasługują sole berylowców – siarczany($\text{VI}$) i węglany:

• węglany berylowców, poddane prażeniu, tworzą odpowiedni tlenek oraz ${\text{CO}}_2$, np.:

• siarczany($\text{VI}$) berylowców słabo rozpuszczają się w wodzie, a ich rozpuszczalność maleje w miarę wzrostu liczby atomowej berylowca. Dla przykładu, rozpuszczalność siarczanu($\text{VI}$) baru jest tak niska, że powstawanie tej soli wykorzystuje się jako bardzo czułą reakcję strąceniową, mającą na celu oznaczanie stężenia jonów baru w roztworze:

Berylowce tworzą także związki chemiczne z wodorem, czyli wodorki. Wodorki berylowców to zwykle białe ciała stałe. Wodorki berylu i magnezu są kowalencyjne, a wodorki wapnia, strontu i baru to wodorki typu soli. Wodorki wapnia i magnezu można otrzymać w wyniku bezpośredniej syntezy z pierwiastków w odpowiednich warunkach ciśnienia i temperatury:

Wodorek wapnia łatwo reaguje z wodą:

Reakcja ta służy do otrzymywania wodoru.

Podczas wprowadzenia roztworu soli berylowców do płomienia następuje wzbudzenie atomuatom wzbudzonywzbudzenie atomu metalu, co skutkuje zabarwieniem się płomienia na odpowiedni kolor. Tą metodę wykorzystuje się do analizy kationów.

RW5xsr2qo8GFc

Na ilustracji trzy palniki z płomieniami. W pierwszym płomieniu wapń, kolor płomienia pomarańczowy. W drugim płomieniu stront – kolor płomienia czerwony. W trzecim bar – kolor płomienia jest żółty.

Słownik

Bibliografia

M. Krzeczkowska, J. Loch, A. Mizera, Repetytorium chemia: Liceum – poziom podstawowy i rozszerzony, Warszawa – Bielsko–Biała $2010$.