Przestrzeń do odkrycia

Wyobraź sobie przedmiot oglądany z wielu stron jednocześnie: z góry, z boku, z przodu. Tu spojrzenie nie zatrzymuje się w jednym miejscu — krąży, rozbija formę, zestawia fragmenty, które normalnie nie występują obok siebie. W tej przestrzeni przedstawienie zaczyna działać jak analiza, a nie jak opis. To obszar, w którym forma traci jednolitość, a przestrzeń przestaje być stabilna. Linie przecinają się, płaszczyzny nakładają, a całość przypomina konstrukcję złożoną z wielu równoległych spojrzeń. W tym ujęciu obraz nie dąży do iluzji — tworzy własny porządek, oparty na badaniu struktury rzeczy. Tu rodzi się logika kubizmu: przedstawienie nie jest odbiciem świata, lecz próbą zrozumienia, jak przedmiot istnieje w przestrzeni i jak można go rozłożyć na elementy, które ujawniają jego budowę.