czysto wokalne wykonanie utworu.

(łac. bulla - bańka, bąbel), dokument papieski o szczególnej wadze

grupa poetów, kompozytorów i teoretyków muzyki działająca we Florencji pod koniec XVI w., głosząca potrzebę odejścia od polifonii wokalnej na rzecz nowego stylu deklamacyjnego.

[łac., ‘śpiew stały’], muzyczna struktura melodyczna stanowiąca podstawę kompozycji wielogłosowej, najczęściej zapożyczona z wcześniej istniejącego utworu jedno- lub wielogłosowego, rzadziej — napisana specjalnie dla mającej powstać kompozycji.

(z łac. elector – wyborca) tytuł książąt Rzeszy uprawnionych do udziału w wyborze cesarza

technika trzygłosowa, polegająca na stosowaniu równoległych akordów w pierwszym przewrocie (akordów sekstowych).

zbiór pieśni kościelnych i religijnych.

rękopiśmienne lub drukowane zbiory pieśni religijnych, zwłaszcza kolęd, pastorałek, przeznaczone dla ludu, wydawane, zwykle bez nut, XVIII–XIX w.

muzyczny rodzaj polifonii, którego cechą jest nadrzędna rola linii melodycznych w stosunku do harmoniki.

system dźwiękowy oparty na stałych strukturach dźwiękowych (typach skal) oraz schematach melicznych i rytmicznych zwanych modi.

styl wykształcony na przełomie XVI/XVII w., w którym deklamacyjnemu śpiewowi towarzyszy akordowy akompaniament – basso continuo.

z łaciny nuta przeciw nucie; technika polegająca na tworzeniu głosów o tych samych wartościach rytmicznych.

muzyczna technika kompozytorska stosowana w początkowej fazie rozwoju wielogłosowości eur. (od IX do pocz. XIII w.), także forma dźwiękowa charakterystyczna dla muzyki tego okresu (kompozycja oparta na tej technice).

praeambulum, muz. początkowo krótki utwór o charakterze improwizacyjnym na organy lub lutnię, z fragmentami akordowymi i figuracyjnymi

części zmienne mszy, m.in. introit, offertorium.

utwór organowy oparty na chorale protestanckim, grany przed śpiewaniem chorału przez wiernych.

(wł. styl dawny), znany też jako stile osservato lub stile romano, to w muzyce XVII–XVIII wieku styl kontrapunktyczny oparty na tradycji G.P. da Palestriny. Charakteryzuje się surowością, dostojeństwem i powściągliwością, stanowiąc kontrast dla nowej monodyi akompaniowanej (stile concitato). Stosowany często w muzyce kościelnej jako styl obowiązkowy..

dźwięki prowadzące utworzone poprzez chromatyczne podwyższenie dźwięków w ramach skal modalnych.