widowisko teatralne z muzyką, w którym uczucia i emocje wyrażane są tańcem.

układ ruchów w przedstawieniu baletowym, w niektórych dyscyplinach sportu (łyżwiarstwo, gimnastyka artystyczna) etc.

technika komponowania za pomocą 12 dźwięków, skodyfikowana przez Arnolda Schoenberga, przejęta przez jego uczniów: Albana Berga i Antona Weberna.

zarzut wobec dzieła muzycznego, opierający się na przekonaniu, że jest ono pozbawione treści, przez co nie służy we właściwy sposób społeczeństwu.

gatunek muzyczny, którego istota zasadza się na współgraniu i współzawodniczeniu solisty (grupy solistów) i orkiestry; w dojrzałym baroku przyjął postać trzyczęściową o układzie temp: szybka‑wolna‑szybka.

literacko opracowany tekst będący podstawą muzycznych dzieł scenicznych.

sceniczne dzieło wokalno‑instrumentalne, w którym muzyka współgra z librettem.

estradowe dzieło wokalno‑instrumentalne, w którym muzyka współgra z librettem o charakterze religijnym.

kierunek w muzyce XX w., którego przedstawiciele sięgali po gatunki i formy z wcześniejszych epok (zwłaszcza baroku i klasycyzmu) i dokonywali ich reinterpretacji, stosując nowoczesny język muzyczny.

kierunek w sztuce niemieckiej przełomu lat 20. i 30. XX w., przeciwstawiający się ekspresjonizmowi i abstrakcjonizmowi.

kierunek w muzyce II połowy XX w., którego przedstawiciele ponownie zwrócili się ku muzyce wcześniejszych epok, czerpiąc z niej inspirację.

potoczna nazwa procesu przekształceń systemu socjalistycznego w ZSRR w latach 1985–1991.

siedmiostopniowe skale powstałe w średniowieczu, wyróżniano 4 skale autentyczne i 4 skale plagalne, na skalach tych oparte są melodie chorału gregoriańskiego.

orkiestrowy odpowiednik sonaty, jako samodzielny gatunek muzyczny przeznaczony do wykonania przez największy instrumentalny skład wykonawczy wypracowany w klasycyzmie; od czasów IX Symfonii Beethovena powstawać zaczęły także symfonie wokalno‑instrumentalne.