(wł. a cappella ) określenie muzyki wokalnej wykonywanej bez towarzyszenia instrumentów

(łac. cantus firmus ) melodia wykorzystywana w utworze wielogłosowym, istniejąca przed powstaniem tego utworu

papieski zespół wokalny działający przy Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie, należący do najważniejszych instytucji muzycznych Kościoła katolickiego

śpiewy liturgiczne oparte na tekście lamentacji proroka Jeremiasza, wykonywane w Wielkim Tygodniu; do tekstów lamentacji powstały liczne kompozycje wielogłosowe

(wł. madrigale) renesansowy wielogłosowy utwór wokalny o tematyce świeckiej, wykonywany najczęściej a cappella, odznaczający się ścisłym związkiem muzyki z tekstem

wielogłosowy utwór wokalny o tematyce religijnej, przeznaczony do wykonania poza stałymi częściami mszy; w epoce renesansu stanowił jedną z najważniejszych form muzyki sakralnej

odmiana renesansowej mszy, w której materiał muzyczny zaczerpnięto z wcześniej istniejącej kompozycji wielogłosowej, świeckiej lub religijnej, poddając go twórczemu opracowaniu

antyfona zaliczana do części zmiennych mszy; teksty antyfon stanowiły podstawę licznych kompozycji wielogłosowych

wieloczęściowy utwór wokalno‑instrumentalny o tematyce religijnej, wykonywany bez inscenizacji; gatunek wywodzący się z praktyki nabożeństw oratoryjnych

technika kompozytorska polegająca na przeciwstawianiu lub dialogowaniu dwóch albo większej liczby chórów wykonujących naprzemiennie lub równocześnie poszczególne fragmenty utworu

ruch odnowy muzyki kościelnej powstały w XIX wieku w Niemczech, zmierzający do przywrócenia należnego miejsca chorałowi gregoriańskiemu i polifonii wokalnej

kierunek w muzyce renesansowej rozwijający się głównie w Rzymie w drugiej połowie XVI wieku, reprezentowany przez kompozytorów tworzących muzykę sakralną zgodną z ideałami liturgii katolickiej

(wł. stile osservato; także stile antico, stile romano) styl kontrapunktyczny Giovanniego Pierluigiego da Palestriny, odznaczający się przejrzystą polifonią, równowagą głosów i podporządkowaniem muzyki tekstowi liturgicznemu

technika polifoniczna polegająca na rozpoczynaniu kolejnych odcinków kompozycji imitacją

sposób prowadzenia głosów w utworze wielogłosowym polegający na kolejnych wejściach tego samego motywu melodycznego w różnych głosach