norweski instrument strunowy przypominający skrzypce, posiada dodatkowe cztery lub pięć strun burdonowych, pozwalających na grę wielogłosową.

instrumentalna forma muzyczna, przeznaczona do wykonania przez instrument solowy i orkiestrę.

wyższa szkoła muzyczna

ogólna nazwa krótkich form muzyki instrumentalnej, popularnych zwłaszcza w romantyzmie.

muzyka naśladująca zjawiska świata zewnętrznego.

forma cykliczna, tzn. zbudowana z kilku lub kilkunastu części, głównie o charakterze tanecznym, utrzymanych na ogół w tej samej lub pokrewnej tonacji.

utwór instrumentalny, złożony z kilku samodzielnych tańców, kontrastujących z sobą pod względem charakteru, tempa i rytmu; w romantyzmie pojawiają się w niej również utwory nietaneczne.

grupy kompozytorów powstające w połowie XIX w. w wielu krajach europejskich i tworzące pod wpływem rosnącego poczucia odrębności narodowej. W utworach kompozytorzy nawiązywali do rodzimego folkloru, tradycji muzycznych oraz tematyki historycznej.