kierunek w muzyce zapoczątkowany w XX wieku polegający na włączeniu elementu przypadku w proces twórczy lub wykonawczy

kierunek w sztuce wprowadzający własne środki techniczne i estetyczne odrzucając dotychczasowy porządek, styl

Dla Reich termin „faza” nie jest pojęciem tylko czasoprzestrzennym, ale oznacza podstawę techniki kompozytorskiej (fazowania), polegającej na przesunięciach prowadzonych symultatywnie motywów lub fraz. Do jej odkrycia przyczynił się fakt niedoskonałości magnetofonów, które włączone równocześnie, nie pracowały z dokładnie tą samą prędkością

(łac. futurus przyszły), awangardowy kierunek literacko‑artystyczny o skrajnej orientacji antytradycjonalistycznej, występujący z hasłami tworzenia nowych form sztuki i nowego stylu życia, zgodnego z rytmem przemian XX‑wiecznej cywilizacji.

nurt muzyki elektroakustycznej stworzony przez francuskich inżynierów i kompozytorów, Pierre’a Schaeffera i Pierre’a Henry’ego, wykorzystujący nagrane na taśmę dźwięki występujące w naturze.

zabieg stosowany niekiedy w muzyce współczesnej w celu uzyskania nowych jakości brzmieniowych z tradycyjnych instrumentów muzycznych — przez wprowadzanie do nich obcych przedmiotów.

termin używany od końca lat 60. XX w. na określenie efemerycznych działań artystycznych, przybierających formę wystąpień artysty (artystów) przed publicznością, która, w odróżnieniu od happeningu, jest bezpośrednim, lecz biernym obserwatorem, a nie uczestnikiem akcji.

muzyka, której materiałem są dźwięki wytwarzane i przekształcane przez urządzenia elektroniczne i utrwalane na taśmie magnetycznej.