są to interwały mniejsze od półtonu.

technika komponowania za pomocą dwunastu dźwięków, stworzona przez austriackiego kompozytora Arnolda Schönberga w latach 20. XX wieku

rodzaj artykulacji, oznacza płynne przejście od jednego do drugiego dźwięku.

dobór i sposób użycia instrumentów w utworze muzycznym.

wieloczęściowy, niesceniczny utwór wokalny, złożony z arii, recytatywów, duetów, ansambli, chórów i ritornelów instrumentalnych.

kierunek w muzyce XX w., który nawiązuje do klasycyzmu i baroku, przedstawiciele neoklasycyzmu w muzyce polskiej to m. in. G. Bacewicz, M. Spisak, B. Szabelski.

technika popularna w okresie baroku, polegająca na wielokrotnym powtarzaniu formuły melodycznej (także rytmicznej lub harmonicznej), zwykle w najniższym głosie.

opera skomponowana z myślą o jej wykonaniu radiowym (studyjnym), bez elementów scenografii

skala złożona z pięciu dźwięków. Istnieją jej dwa rodzaje: pentatonika anhemitoniczna (bezpółtonowa) oraz hemitoniczna (półtonowa).

1. W okresie baroku termin oznaczał grupę form cyklicznych reprezentowanych głównie przez sonatę da chiesa i sonatę da camera;
2. Cykliczna forma muzyczna wykształcona w okresie klasycyzmu, jedna z podstawowych form muzycznych XVIII i XIX w. W ścisłym znaczeniu termin oznacza cykliczny utwór na instrument solowy (np. fortepian) lub na instrument melodyczny i fortepian;
3. W szerszym znaczeniu termin sonata może być rozumiany jako synonim cyklu sonatowego przeznaczonego na większą obsadę wykonawczą, kameralną lub orkiestrową. Ze względu na ścisłą zależność formy muzycznej od obsady wykonawczej, cykl sonatowy odznacza się cechami gatunkowymi decydującymi o różnicach między poszczególnymi formami.

technika kompozytorska, która na pierwszy plan wysuwa brzmienie przy prawie całkowitej rezygnacji z tradycyjnie dominujących elementów (melodyki, harmoniki). Kierunek pojawił się w latach 60. XX wieku w muzyce polskiej

Andrzej Panufnik i inni kompozytorzy XX w. sytuowali oś symetrii w swoich kompozycjach w taki sposób, że całość kompozycji wykonywana od końca do początku brzmiałaby identycznie, jak grana od początku do końca.