gatunek o formie zwrotkowej, układzie rymów lub fraz typu aab, zazwyczaj dwunastotaktowy o określonej strukturze harmonicznej.

jazz nowoorleański, gatunek charakteryzujący się użyciem banjo w zespole jazzowym oraz charakterystycznym walkingiem kontrabasu.

oznaczenie artykulacyjne polegające na płynnym przejściu pomiędzy dźwiękami; na instrumentach strunowych osiąga się je w wyniku przesunięcia palcem po strunie.

tekst słowny opery.

są to pieśni murzyńskie o religijnym charakterze, tworzone przez murzyńskich niewolników.

przedstawienie teatralne łączące tekst mówiony, taniec i muzykę

wokalno‑instrumentalne dramatyczne dzieło sceniczne

powstały w XIX wieku gatunek muzyczny o swobodnej budowie formalnej, uzależnionej od programu pozamuzycznego (treści literackiej, dzieła plastycznego etc.)

gatunek muzyczny najczęściej w formie ronda, cechujący się synkopowanym rytmem melodii, quasi‑marszowym akompaniamentem oraz szybkim tempem.

rozrywkowe wydarzenie teatralne składające się z krótkich scen (też humorystycznych) i numerów estradowych. Często łączy w sobie taniec, śpiew i słowa. Oprawa sceniczna jest na ogół bardzo bogata.

pianista nagrywający rolki z muzyką rozrywkową do automatycznych pianin oraz prezentujący nowe piosenki wydawcom.

1. Sposób ustrukturyzowania rytmicznego, właściwa dla muzyki jazzowej forma rubato.
2. Gatunek muzyczny I połowy XX wieku, cechujący się specyficzną strukturą rytmiczną oraz formą typu aaba.

gat. dram. ukształtowany w końcu XVIII w. we Francji, rodzaj komedii sytuacyjnej z wstawkami śpiewanymi do znanych melodii, często lud.; popularny gł. w XIX w. (m.in. E. Scribe i E.M. Labiche); odpowiednikiem w. w Austrii i Niemczech był singspiel (w Polsce zw. też śpiewogrą lub komediooperą, której gł. przedstawicielem był J. Damse), w Anglii opera balladowa, w Hiszpanii zarzuela.