styl jazzowy charakteryzujący się krótkimi frazami melodycznymi, dużą improwizacją oraz ekspresją gry.

[czytaj: bigbend] duży zespół muzyczny, wykonujący muzykę jazzową lub rozrywkową, nieposiadający określonego składu oraz określonej liczby instrumentalistów. Zwykle, są to: perkusja, fortepian, kontrabas, gitara, instrumenty dęte (trąbki, puzony, saksofony), często występują także flety i klarnety i tuba.

jedna z najstarszych form muzyki północnoamerykańskich murzynów, początkowo wokalna, później także instrumentalna, stała się podstawową formą jazzu.

zespół jazzowy o małej obsadzie (kilku, najczęściej od trzech do ośmiu muzyków).

w jazzie 12‑taktowa zwrotka bluesa lub 32‑taktowy fragment o formie AABA.

styl w muzyce jazzowej, który rozwijał się w końcówce lat 40. i w latach 50. XX wieku. Agresywności bebopu przeciwstawiał on brzmienie i aranżacje wyciszone i stonowane.

jeden z nurtów tradycyjnego jazzu, popularny szczególnie w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.

styl jazzu nowoczesnego.

styl muzyczny, łączący elementy jazzu i rocka.

muzyk wykonujący jazz.

(z gr. harmonikós = dźwięczny) — całokształt problemów, związanych z konstrukcją współbrzmień harmonicznych w omawianym utworze, w twórczości danego kompozytora, w danym okresie historycznym itp.

tworzenie utworu muzycznego, wiersza lub przemowy ad hoc, bez przygotowania.

styl w muzyce popularnej, połączenie jazzu i rocka.

element notacji muzycznej, pionowa linia, przecinająca jedną lub więcej pięciolinii, oddzielająca takty.

taniec społeczny, którego powstanie związane jest z rozwojem muzyki swingowej, cieszący się ogromną popularnością w latach 30. i 40. W odróżnieniu od dotychczasowych tańców towarzyskich charakteryzował się tzw. otwartą pozycją i improwizacjami tancerzy. Często wzbogacany był o figury akrobatyczne.

pieśni religijne Murzynów amerykańskich, będące inspiracją dla twórców jazzu.

muzyk potrafiący grać na wielu instrumentach.

rodzaj silnie zrytmizowanej muzyki i tańca popularnego na początku XX wieku.

krótka, powtarzana uporczywie przez dłuższy czas fraza, w muzyce swingowej stanowiąca tło dla solowych improwizacji.

[czytaj: skat] śpiew z użyciem sylab, zamiast słów.

utwór muzyczny lub jego fragment wykonywany solo - przez jednego muzyka.

strój dźwiękowy, stosowany od XVIII w., w którym oktawa dzieli się na 12 równych części

1. określenie swobodnie płynącego, synkopowanego rytmu opartego na grupach triolowych, w których pierwsza wartość zostaje zatrzymana.
2. gatunek muzyki jazzowej, którego rozkwit przypadł na lata 30. i 40., związany z działalnością big‑bandów. Oparty na swingowym rytmie, wyraźnie podkreślanym przez sekcję rytmiczną.