śpiew bez akompaniamentu instrumentów, rodzaj muzyki przeznaczonej do wykonania wyłącznie chórowego.

ścianka, balustrada, rząd sterczyn ponad gzymsem wieńczącym fasadę

w starożytnym Rzymie budowla na planie prostokąta, służąca jako sala sądowa lub targowa. Składała się z nawy głównej i dwóch naw bocznych, często z galeriami. Termin ten odnosi się również do kościołów, na przykład wczesnochrześcijańskich, o wnętrzu podzielonym na nawę główną i boczne, gdzie nawa główna była wyższa od naw bocznych.

oficjalne pieśni i hymny niemieckiego Kościoła protestanckiego (ewangelickiego); od XVI w. wykonywane przez wiernych w czasie nabożeństw w językach narodowych.

rodzaj faktury wynikający z występowania w utworze kilku niezależnych, lecz skoordynowanych ze sobą linii melodycznych, w przeciwieństwie do homofonii; także technika kompozytorska polegająca na prowadzeniu, zgodnie z regułami kontrapunktu, jednocześnie 2 lub więcej linii melodycznych.

[fr.< łac.], różyca, arch. w średniowiecznej architekturze kościelnej duży kolisty otwór okienny, na ogół w fasadzie lub innej ścianie szczytowej (np. transeptu);