(wł. a cappella ) śpiew bez akompaniamentu instrumentów; określenie muzyki przeznaczonej do wykonania wyłącznie wokalnego.

oficjalne pieśni i hymny Kościołów protestanckich, wykonywane od XVI wieku podczas nabożeństw w językach narodowych.

rodzaj faktury muzycznej, w której jeden głos prowadzi melodię, a pozostałe pełnią funkcję akompaniującą lub harmoniczną.

rodzaj faktury muzycznej, w której wszystkie głosy są równorzędne i prowadzone w sposób względnie samodzielny.

technika kompozytorska polegająca na kolejnym wprowadzaniu tego samego motywu muzycznego przez różne głosy.

zespół muzyków pozostających na służbie dworu królewskiego lub książęcego, wykonujący muzykę podczas uroczystości religijnych, państwowych i dworskich.

zespół śpiewaków ufundowany w 1543 roku przez Zygmunta I Starego przy katedrze wawelskiej do wykonywania wielogłosowej muzyki liturgicznej.

(łac. compositor cantus ) kompozytor działający na dworze królewskim, pełniący również funkcje nauczyciela, kopisty nut i kierownika chóru.

opieka sprawowana przez władców, możnych lub instytucje nad artystami i ich twórczością poprzez zapewnienie warunków do działalności artystycznej.

ozdobne opracowanie jednej sylaby tekstu za pomocą kilku lub wielu kolejnych dźwięków.

wielogłosowy utwór wokalny o tematyce religijnej do tekstu łacińskiego, jedna z najważniejszych form muzyki renesansowej.

rodzaj faktury wynikający z występowania w utworze kilku niezależnych, lecz skoordynowanych ze sobą linii melodycznych, w przeciwieństwie do homofonii; także technika kompozytorska polegająca na prowadzeniu, zgodnie z regułami kontrapunktu, jednocześnie dwóch lub więcej linii melodycznych.

ruch religijny i społeczny zapoczątkowany w XVI wieku, który doprowadził do powstania Kościołów protestanckich i wywarł istotny wpływ na rozwój muzyki religijnej.

epoka w kulturze europejskiej trwająca od XV do końca XVI wieku, charakteryzująca się odrodzeniem zainteresowania kulturą antyczną, rozwojem humanizmu oraz rozkwitem sztuki i nauki.

sposób kształtowania melodii, w którym jednej sylabie tekstu odpowiada zazwyczaj jeden dźwięk.

sposób prowadzenia głosów w utworze polifonicznym polegający na kolejnym powtarzaniu tego samego motywu przez różne głosy.