Zastanów się, w jakim środowisku (hipertonicznym czy hipotonicznym) znajdzie się roślina po zastosowaniu roztworu nawozu o zbyt wysokim stężeniu. Jak wpłynie to na przebieg osmozy?

Podlanie roślin roztworem nawozu o zbyt wysokim stężeniu powoduje, że roztwór glebowy staje się roztworem hipertonicznym względem roztworu w komórkach korzenia rośliny. W tej sytuacji woda przenika z komórek korzenia (czyli z roztworu o większym potencjale wody) do gleby (gdzie znajduje się roztwór o mniejszym potencjale wody). Rośliny zamiast pobierać wodę, będą ją tracić na drodze osmozy. W związku z tym podlewanie roślin roztworami nawozów o zbyt wysokim stężeniu może spowodować ich zwiędnięcie.

Zastanów się, gdzie pojawiają się krople soku roślinnego podczas gutacji i płaczu roślin.

Podczas gutacji sok roślinny jest wydzielany na zewnątrz przez specjalne struktury w liściach – hydatody, natomiast podczas płaczu roślin sok wypływa przez nacięcia i uszkodzenia łodyg. Płacz roślin zachodzi w okresie wiosennym (w wyniku ich zranienia), a gutacja zachodzi nie tylko wczesną wiosną, lecz wtedy, gdy liście są dobrze rozwinięte, a warunki atmosferyczne powodują ograniczenie transpiracji.

Zastanów się, w jakich warunkach zostaje zahamowana transpiracja.

Wraz ze wzrostem wilgotności powietrza zmniejsza się intensywność transpiracji, a wzrasta parcie korzeniowe. 
Parcie korzeniowe w warunkach wysokiej wilgotności powietrza i dostępu do dużych ilości wody zawartej w glebie objawia się tzw. gutacją. Gutacja polega na wydzielaniu kropel wody na brzegach liści.
Natomiast gdy w otoczeniu rośliny powietrze jest suche, a temperatura wysoka, zgromadzona w nadziemnych częściach roślin woda jest odparowywana przez aparaty szparkowe, powierzchnię skórki i przetchlinki podczas transpiracji.

Większość drzew liściastych klimatu umiarkowanego zrzuca jesienią liście.

Drzewa iglaste klimatu umiarkowanego nie zrzucają (zazwyczaj) liści na zimę. Przez cały rok zachodzi więc transpiracja będąca przyczyną podciśnienia występującego w ksylemie i podciągania słupa wody. W przypadku drzew liściastych, które zrzucają liście jesienią, parcie korzeniowe jest główną siłą transportującą wodę w górę rośliny. Stąd drzewa te charakteryzują się silnym parciem korzeniowym.

Światło słoneczne sprzyja otwieraniu się aparatów szparkowych.

Parcie korzeniowe jest silniejsze w nocy, gdy nie świeci słońce i aparaty szparkowe pozostają zamknięte. Niewielka transpiracja sprawia, że główną siłą transportującą wodę w górę rośliny jest parcie korzeniowe. Sytuacja ma się podobnie w przypadku jesieni i zimy, kiedy to drzewa liściaste klimatu umiarkowanego zrzucają liście i nie prowadzą transpiracji.

Potencjał wody maleje wraz z rosnącym stężeniem substancji osmotycznie czynnych.

Znaczne zasolenie gleby ograniczy lub uniemożliwi pobieranie wody przez rośliny, ponieważ dojdzie do obniżenia potencjału wody w glebie. Woda jest pobierana przez korzeń na drodze osmozy, czyli transportu biernego zachodzącego zgodnie z różnicą potencjałów wody (od większego do mniejszego). Obniżenie potencjału wody w glebie zmniejszy różnicę potencjałów między glebą a korzeniem, co doprowadzi do spowolnienia lub uniemożliwienia pobierania wody.

Zastanów się, jak podwyższenie temperatury wpływa na intensywność transpiracji.

Zdanie jest prawdziwe. Podwyższona temperatura otoczenia rośliny powoduje zwiększoną transpirację, która jest odpowiedzialna za powstawanie siły ssącej liści. Wytwarzane podciśnienie stanowi mechanizm pozwalający na transport i pobieranie wody przez roślinę.

Zastanów się, jak natężenie światła wpływa na aparaty szparkowe.

Intensywność transpiracji w słoneczny dzień prawdopodobnie będzie większa niż w dzień pochmurny. Dostęp do światła jest czynnikiem powodującym otwieranie aparatów szparkowych, w wyniku czego możliwa jest dyfuzja pary wodnej.

Zastanów się, które cechy anatomiczne pozwalają roślinom gromadzić zapasy wody lub ograniczyć jej parowanie.

Cechy anatomiczne umożliwiające funkcjonowanie roślin w warunkach niedoboru wody to:

• obecność tkanki wodnej;

• niski stosunek powierzchni liści do ich objętości;

• gruba warstwa kutykuli.